ต้องจากบ้านมาเป็นเวลา 3 วันในภาคกลางวัน มาทำงานสรรค์สร้างแก่วงการ จึงร้างลาสมาชิกในบ้าน แต่หัวใจของเรามีสายสัมพันธ์กันแน่นแฟ้นอยู่เสมอ เนื่องจากความเข้าใจกันและกันว่า ต่างคนต่างมีภารกิจหน้าที่ ที่หนาแน่น ต่อเมื่องานเสร็จ...เราก็มีความสุขร่วมกัน ยิ้มแย้มร่าเริงใส่กันเหมือนเดิม ระยะที่ห่างกัน...ก็ไม่ใช่จะไม่คิดถึง นานเหลือเกินที่จะต้องใช้ทั้งพลังกายและพลังสมอง เครียดกับการทำงานมากๆ แต่ครูอ้อยก็มีพลังใจฝากมากับ..... เอ็มเอสเอ็น...ที่ส่งมาหา ถามไถ่ความเคลื่อนไหว ตลอดเวลา...กินข้าวหรือยัง ได้กินยาหรือยัง...เป็นคำถามที่ถามออกมาจากใจ ยามเมื่อห่างไกล ไม่ได้ดูแล...ถามไถ่...ก็ยังดี ในระยะที่ทำงาน...มีความรู้สึกว่า...เงียบเชียบในหัวใจ...แต่รู้สึกว่า..ฉ่ำชื่นในหัวใจเช่นกัน..ที่รู้ว่า..มีพลังใจจากสมาชิกในบ้าน...แห่งนี้ ที่ส่งมากับการแวะเวียนให้กำลังใจ...มากน้อยครูอ้อยไม่ได้สนใจ... แต่รู้สึกได้ว่า..มีคนคิดถึง..มากๆด้วย..เพราะอะไรถึงรู้...ก็เพราะ...ครูอ้อยก็รู้สึกเช่นนั้น... เงียบเชียบในหัวใจ..แต่ฉ่ำชื่นเสมอ..
อรุณสวัสดิ์ครับครูอ้อย
สวัสดีค่ะคุณไมโต....Mitochondria
ช้างไชโย เป็นกำลังใจเสมอค่ะ