ว่าด้วยเรื่องหนึ่งผลิตภัณฑ์หนึ่งตำบล

กับการทำงานในระบบสุขภาพรู้สึกขัดแย้งกับการส่งเสริมการผลิตสุราโดยถูกกฏหมายทำให้ทุกที่ทุกตำบลต่างมี่ที่ร่ำสุราที่ราคาถูกหาง่ายแต่เมาได้เหมีอนกันถึงแม้การผลิตนี้จะไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้ทุกคนดื่มสุราแต่ลองถามบุคคลที่อยู่รอบข้างคุณดูว่าดื่มสุราหรือไม่น้อยคนนักที่จะไม่ดื่มส่วนมากมักร่ำสุราเป็นอาจิณวันไหนไม่ได้ร่ำสุราชีวิตช่างเหี่ยวเฉาไม่มีเรี่ยวแรงจะทำงานพอดื่มไปนานๆปัญหาสุขภาพเริ่มตามมาจากประสบการณ์การทำงานที่ผ่านมาผู้ป่วยที่มาบำบัดส่วนใหญ่มาด้วยอาการhypoglycemiaพออาการดีขึ้นต่างตอบแบบเดียวกันคือต้องการบำบัดไม่รู้ว่าเป็นเพราะเกรงใจแพทย์ด้วยหรือเปล่าจนกระบวนการบำบัดเริ่มขึ้นพวกเราต้องรอลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเวลาแต่ละท่านเกิดอาการขาดเหล้าอย่างเบาๆก็แค่วุ่นวายพูดเรื่อยเปื่อยพอให้ยาก็สงบแต่ที่หนักๆก็วิ่งหนีกันแทบไม่ทันเพราะพี่แกเล่นควงมีดแล้ววิ่งไล่จับพวกเราตอนดึกๆเดือดร้อนต้องตามทั้งยามทั้งตำรวจให้วุ่นพอบำบัดเสร็จต่างรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะเลิกแล้วชีวิตนี้แต่พอเวลาผ่านไปไม่นานเอ๊ะ?ทำไมเจอกันอีกแล้วทำไมปํญหาแบบนี้แก้ไม่ได้ซักทีใครมีความคิดดีๆบอกหนอยค่ะ