เมื่อถึงเวลาที่แสงอาทิตย์ลาลับไปจากขอบฟ้า    ความมืดของรติกาลก็คืบคลานเข้ามาแทนที่    ดาวดวงน้อยหลาย ๆ ดวงเริ่มชักชวนกันออกมาเดินเล่นบนราวฟ้าที่ราวกับถูกคลี่คลุมด้วยผืนผ้ากำมะหยี่สีดำ    หญิงสาวคนหนึ่งนอนเล่นอยู่บนเปลญวนที่แขวนไว้ตรงกระต๊อบหน้าบ้าน    มีเสียงเพลง  Lover ‘s concerto บรรเลงเบา ๆ  คลอไปกับเสียงสายลม    หญิงสาวคนนั้นทอดสายตาเหม่อมองไปยังดวงดาวที่อยู่บนอีกฝั่งของขอบฟ้า    เธอปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปอย่างไม่มีจุดหมาย   

คนเรานี้  บางครั้งก็มักจะทำร้ายจิตใจตัวเองทั้งโดยเจตนาและไม่เจตนา    และหญิงสาวคนนี้ก็คงจะเช่นกัน    เธอรู้ทั้งรู้ว่าเมื่อได้ยินเสียงเพลงบางเพลงแล้ว..จะต้องร้องไห้    เธอก็ยังคงเลือกที่จะฟังเพลงนี้เสมอ    เธอรู้ว่าเมื่อมองดูรูปถ่ายใครบางคน..จะต้องรู้สึกเจ็บร้าว    เธอก็ยังมักจะหยิบรูปถ่ายของใครบางคนที่มีอยู่เพียงไม่กี่ใบมาพูดคุยพร้อมน้ำตา   

ความห่วงหาอาลัยอาวรณ์นั้นทำให้ใจเป็นทุกข์    และหัวใจก็หนอ..ไยจึงบอบบางต่อความรู้สึกบางอย่าง    ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกของหัวใจมันลึกซึ้งและเร้นลับ    มันทำให้เรารู้สึกโศกเศร้า  รู้สึกเหงา  แม้จะอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย

การยอมรับความจริงอาจจะเป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวด    แต่เชื่อเถอะว่า..ความเจ็บปวดนี้จะไม่ทำให้เราถึงตาย    ให้คิดเสียว่าความเจ็บปวดในวันนี้จะทำให้เราเข้มแข็งขึ้น   

การได้มาหรือสูญเสียเป็นเรื่องธรรมดาที่ทำให้เราเข้าใจชีวิต    มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้าสำหรับคนที่เตรียมใจรับไม่ทัน   แต่เมื่อมีสติหรือใช้ปัญญาย้อนกลับไปมองเรื่องราวเหล่านี้    สิ่งที่ได้มาหรือสูญเสียนั้นล้วนแล้วแต่เป็นสัจธรรม    และความรักก็เช่นกัน