แต่การเขียน...ให้ความรู้สึกดีๆกับตัวเองที่การอ่านให้ไม่ได้แน่นอนค่ะ

สัปดาห์นี้มีการบ้านเป็นการตรวจปรู๊ฟวารสารสายใยพยาธิของภาควิชาพยาธิวิทยาของเรา ทำให้คิดได้อีกอย่างว่านี่คืองานที่เราช้อบ....ชอบ จะว่าไปแล้วน่าจะเป็นงานที่ชอบที่สุดก็ว่าได้ อ่านครั้งนี้แล้วอย่างจับผิดทุกตัวอักษร แต่พอหนังสือออกมาจริงๆก็อ่านอีกทุกตัวอักษรทุกครั้งเหมือนกัน ที่ภาควิชาฯของเราจะมีนักเขียนใหม่ๆมาเขียนในวารสารสายใยฯทุกเล่ม จากการสรรหาของคุณเอื้อบ.ก.คนฉลาดของเรา น่าทึ่งกับทุกๆท่านที่ได้รับการชักนำให้มาลองเขียนดู แต่ละคนก็จะมีแนวทางวิธีของตัวเองที่เป็นเอกลักษณ์ เป็นเวทีที่ดีมากๆเวทีหนึ่งทั้งสำหรับผู้อ่านอย่างเราและคนเขียนที่เป็นสมาชิกภาควิชาฯทุกท่าน แต่ละคนที่ถูกทาบทามให้เขียนก็คงไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเขียนอะไรเป็นเรื่องเป็นราวให้คนอ่านกันได้ขนาดนี้ (วัดจากความรู้สึกของตัวเองด้วยค่ะ)   

ต้องบอกว่าอ่านแล้วก็ทำให้เกิดความรู้สึกว่า ต้องมีคนอีกมากมายที่สามารถเขียนได้ดี ต้องมีคนอีกมากมายที่ยังไม่ได้ลงมือเขียนแต่เขียนได้ดี อยากมาบอกทุกๆคนที่กำลังอ่านบันทึกนี้ว่า ถ้าคุณชอบอ่าน แล้วละก็คุณต้องเขียนได้แน่นอน ลงมือเขียนเถอะนะคะ บอกได้เลยว่าความเป็นตัวของเราเองนี่แหละค่ะ คือสิ่งที่เขียนออกมาได้

ถึงจะตั้งชื่อหัวข้อว่า การอ่าน...มีแต่ได้ไม่มีเสีย แต่จริงๆแล้วอยากบอกทุกๆคนว่า การเขียน...ให้อะไรมากมายกับตัวเราเองที่การอ่านให้ไม่ได้ และ(ก็หวังว่า)อาจจะได้เป็นประโยชน์กับคนที่ได้อ่านได้บ้างด้วย เป็นเรื่องที่ทำให้กันไม่ได้และอธิบายให้รู้สึกด้วยไม่ได้ เราต้องลงมือทำเองเท่านั้นจึงจะรู้นะคะ