แม่ได้จากผู้เขียนไปสวรรค์เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน 2550 การปรับตัวต่าง ๆ ในการใช้ชีวิตเกิดขึ้นอย่างมากมาย อย่างแรกคือการที่เคยอยู่ด้วยกันสองคน ก็ต้องอยู่คนเดียว การบริหารจัดการหลาย ๆ อย่างในบ้านก็ต้องดำเนินการ เช่น
เปลี่ยนชื่อในทะเบียนบ้านเป็นเจ้าบ้าน
วางแผนจัดการเรื่องรายรับรายจ่ายบ้าน
เปลี่ยนชื่อผู้ขอใช้ไฟฟ้าและขอชำระค่าไฟฟ้าผ่านธนาคาร
เปิดบัญชีธนาคารเพื่อควบคุมรายรับรายจ่ายบ้าน
ฯลฯ (มากมายก่ายกอง)
การดำเนินการต่าง ๆ ไม่ได้เกิดโดยผู้เขียนเป็นคนดำเนินการ แต่ผู้ที่ดำเนินการให้คือน้องคนเล็กของผู้เขียนเอง (แม่คนที่สอง...อิอิอิ.....น่าจะสามรองจากพี่คนโต) การดำเนินชีวิตในบ้านก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางดีนัก เพราะบางครั้งการอยู่คนเดียวก็เกิดอาการก่งก๊งบ้าง น้ำตาร่วงบ้างในบางวัน บางเวลา
แต่เหตุการณ์ที่ชวนหัวเราะ แต่หัวเราไม่ค่อยออกมันมีอยู่ว่า เรื่องที่เราคิด ๆ ว่าน้องคนเล็กดำเนินการให้นั้น มันยังดำเนินการไม่สิ้นสุด คือยังไม่ได้ไปเปลี่ยนชื่อผู้ขอใช้ไฟฟ้า และไม่ได้ทำเรื่องตัดผ่านบัญชี พอถึงเวลาจ่ายเงินค่าไฟฟ้าผู้เขียนก็ใจเย็น เพราะคิดว่าน้องคนเล็กดำเนินการแล้ว น้องคนเล็กก็คิดว่าพี่สาวจ่ายแล้ว จนกระทั่งเมื่อวานผู้เขียนมีภาระกิจต้องไปต่างจังหวัด จึงกลับบ้านไว ปรากฏว่า มีบิลสีเหลืองแปะติดมิเตอร์ว่าท่านถูกตัดไฟให้ไปจ่ายเงินจึงจะต่อให้ ก็มีการโทรประสานกับ น้องบอกว่าจ่ายและทำเรื่องตัดผ่านบัญชีเมื่อเช้านี้แล้ว จึงประสานกับไฟฟ้าว่าเราจ่ายแล้ว แต่คิดว่าคงสวนทางกับเจ้าหน้าที่ ดังนั้น เราจึงต้องจ่ายค่าต่ออีก 100 บาท และงานนี้โดนแม่คนที่สามโวยอีก 3 รอบ แถมยังไม่ได้อาบน้ำก่อนออกเดินทางอีกต่างหาก (งานนี้ก็ขอโทษคนนั่งข้าง ๆ บนรถทัวว์ก็แล้วกันนะคะ.....กลิ่นน่าจะใช้ได้อยู่ เพราะชโลมน้ำหอมซะเพรียบบบบบบ)
แต่อย่างไรก็ตามงานนี้อย่างไรเราก็ต้องหาคนผิดให้ได้ว่า มันเกิดขึ้นเพราะอะไร สรุปได้ดังนี้
เกิดขึ้นเพราะเราไม่มีการพูดคุยกัน
เกิดขึ้นเพราะความไม่รับผิดชอบ และไม่เคยรับผิดชอบ
เกิดขึ้นเพราะ "เราไม่มีแม่อยู่" เพราะปกติแม่เป็นคนคอยบอกเราให้ทำสิ่งนั้น สิ่งนี้อยู่เสมอ
เรียนท่านสมพร
น้าอึ่งอ๊อบครับ
ขอบคุณครับ
แวะมาให้กำลังใจน้องอึ่งอ๊อบค่ะ...
ด้วยรักและห่วงใย....พี่ติ๋ว.
สวัสดีค่ะพี่อึ่งอ๊อบ Miss somporn poungpratoom
อ่านเรื่องของพี่แล้วทั้งขำทั้งซึ้ง 5555 เป็นเพราะแม่ไม่อยู่นี่เอง...
ภาระของการเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ นี่มันเยอะจริงๆ นะ.. เขาเรียกว่าเกิดมาก็เป็นทุกข์เลย..ร้องจ้าๆ แต่แม่ก็อยู่และคอยโอ๋เราตลอด..จ่ายค่าเลี้ยงดู ปูเสื่อ เอาอกเอาใจเรามาตลอดจนโต.. เราก็ได้แต่้ทดแทนบุญคุณบุพการีอย่างดีที่สุด แต่คงรู้สึกเหมือนกันว่า ใช้อย่างไรก็ไม่หมด..คิดถึงอยู่ร่ำไป..
แต่ก็ต้องทำใจนะคะ..ไตรลักษณ์ค่ะ..ทุกอย่าง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไปเสมอค่ะ..
ปรัชญาค่ะ ปรัชญา...อิ อิ
หวังว่าตอนนี้อาบน้ำแล้วนะคะ จะได้กอดพ่อครูฯ เยอะๆ ได้ 5555
สวัสดีค่ะพี่อึ่งฯ
อ่านแล้วก้อขำ ๆ ไป แต่ที่ขำที่สุดจนต้องก๊ากออกมา คือ ความเห็นของพี่สะมะนึกะ
ถูกต้องเลยค้าบ ต้องให้เขาไปเก็บกับแม่
พี่อึ่งฯ ฝากบอกพ่อด้วยนะคะ ว่า หลาน ๆ เป็นห่วง
อ.ลูกหว้า
ขอบคุณนะคะ
ยังอยู่บ้านพ่อ จะเอาความรัก ความสุขกลับไปฝากผ่าน M นะคะ
แน๊...แอบมาอยู่สวนป่าฯ เมื่อไหร่คะพี่สาว
ไม่ชวนกันเลย
อุ๊ย...ลืมไปว่า เราติดจัดโครงการอบรมอาสาสมัครผลิตสื่อสำหรับผู้มีความบกพร่องทางการมองเห็น อิอิ
ฝากกอดแม่หวี ด้วยนะคะ คิดทึ้ง..คิดถึงค่ะ (พ่อครูบา ไม่ต้องฝาก เพราะพี่อึ่งอ๊อบกอดเผื่อแหงๆเนอะ )
อาจารย์หมอ JJ คะ
ขอบคุณและดีใจทุกครั้งที่อาจารย์เข้ามา
เพื่อนใน G2K ช่วยเติมเต็มใจได้มากเลยค่ะ
ฝากกราบสวัสดีคุณแม่มานีด้วยนะคะ
สวัสดีครับพี่สาว
คุณนึกคะ
จริง ๆ ก็บอกเค้าเหมือนกันว่าทำไมไม่ไปเก็บที่ยายบนสวรรค์
หวาดเสียวจัง.....แม่จะมาพร้อมกับกลิ่นหอมค่ะ
อิอิอิ
น้องชาย
ประกาศหาคู่ ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆ ๆ ๆ ดีกว่า
แต่ เอ.....ไม่แน่ใจว่ามีคู่แล้วต้องไปดูแลคู่ตัวเองอีกหรือเปล่า กลุ้มกลุ้มกลุ้ม
พี่ติ๋วขา
ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งมาให้อย่างสม่ำเสมอนะคะ
จุ๊บ ๆ
อ.ตุ๋ยขา
ทุกอย่างเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป จริง ๆ ค่ะ
ถึงต้องพยายามมีสติ คิดอะไรให้รีบทำ ไม่มีเดี๋ยว เพราะจะได้ไม่ต้องเสียใจค่ะ
คิดถึงนะคะ
แป๊ดขา
กอดพ่อเผื่อเรียบร้อยแล้ว บอกพ่อว่าเป็นห่วงเรียบร้อย
วันนี้ไปเดินชมสวน ชมนก เป็นไก่ นกยูง นกกระจอกเทศ เหมยซาน น้องวัว น้องฟางเทวี ฯลฯ
พ่อบอกว่าหลาน ๆ มาคราวหน้าจะให้จูงน้องวัวเที่ยวคนละตัวเลย (จะได้ไม่แย่งกัน....เพราะน้องวัวเชื่องมากค่ะ)
น้องหนิง
ไม่กล้าบอก ไม่กล้าโทรหา เรายังติดหนี้กันอยู่
อิอิอิ
วันจันทร์ส่งให้แน่นอน (แม่บ่นหรือเปล่า...ฮา...)
เม้งครับ
รอน้องกลับมา จะพาไปเที่ยวบ้านพ่อครูครับ
ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ
เป็นกำลังใจค่ะ
พี่บุญคะ
ขอบคุณมากสำหรับกำลังใจค่ะ
ไม่เจอกันนานคิดถึงจังเลย