วันที่ไม่มีแม่

แม่ได้จากผู้เขียนไปสวรรค์เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน  2550  การปรับตัวต่าง ๆ ในการใช้ชีวิตเกิดขึ้นอย่างมากมาย  อย่างแรกคือการที่เคยอยู่ด้วยกันสองคน  ก็ต้องอยู่คนเดียว  การบริหารจัดการหลาย ๆ อย่างในบ้านก็ต้องดำเนินการ เช่น

  • เปลี่ยนชื่อในทะเบียนบ้านเป็นเจ้าบ้าน

  • วางแผนจัดการเรื่องรายรับรายจ่ายบ้าน

  • เปลี่ยนชื่อผู้ขอใช้ไฟฟ้าและขอชำระค่าไฟฟ้าผ่านธนาคาร

  • เปิดบัญชีธนาคารเพื่อควบคุมรายรับรายจ่ายบ้าน

  • ฯลฯ (มากมายก่ายกอง)

  

การดำเนินการต่าง ๆ ไม่ได้เกิดโดยผู้เขียนเป็นคนดำเนินการ  แต่ผู้ที่ดำเนินการให้คือน้องคนเล็กของผู้เขียนเอง (แม่คนที่สอง...อิอิอิ.....น่าจะสามรองจากพี่คนโต)  การดำเนินชีวิตในบ้านก็ยังไม่เข้าที่เข้าทางดีนัก  เพราะบางครั้งการอยู่คนเดียวก็เกิดอาการก่งก๊งบ้าง น้ำตาร่วงบ้างในบางวัน บางเวลา   

แต่เหตุการณ์ที่ชวนหัวเราะ แต่หัวเราไม่ค่อยออกมันมีอยู่ว่า  เรื่องที่เราคิด ๆ ว่าน้องคนเล็กดำเนินการให้นั้น  มันยังดำเนินการไม่สิ้นสุด  คือยังไม่ได้ไปเปลี่ยนชื่อผู้ขอใช้ไฟฟ้า และไม่ได้ทำเรื่องตัดผ่านบัญชี  พอถึงเวลาจ่ายเงินค่าไฟฟ้าผู้เขียนก็ใจเย็น  เพราะคิดว่าน้องคนเล็กดำเนินการแล้ว  น้องคนเล็กก็คิดว่าพี่สาวจ่ายแล้ว    จนกระทั่งเมื่อวานผู้เขียนมีภาระกิจต้องไปต่างจังหวัด จึงกลับบ้านไว  ปรากฏว่า มีบิลสีเหลืองแปะติดมิเตอร์ว่าท่านถูกตัดไฟให้ไปจ่ายเงินจึงจะต่อให้  ก็มีการโทรประสานกับ น้องบอกว่าจ่ายและทำเรื่องตัดผ่านบัญชีเมื่อเช้านี้แล้ว  จึงประสานกับไฟฟ้าว่าเราจ่ายแล้ว  แต่คิดว่าคงสวนทางกับเจ้าหน้าที่  ดังนั้น เราจึงต้องจ่ายค่าต่ออีก 100  บาท  และงานนี้โดนแม่คนที่สามโวยอีก  3  รอบ  แถมยังไม่ได้อาบน้ำก่อนออกเดินทางอีกต่างหาก (งานนี้ก็ขอโทษคนนั่งข้าง ๆ บนรถทัวว์ก็แล้วกันนะคะ.....กลิ่นน่าจะใช้ได้อยู่  เพราะชโลมน้ำหอมซะเพรียบบบบบบ)

 

แต่อย่างไรก็ตามงานนี้อย่างไรเราก็ต้องหาคนผิดให้ได้ว่า มันเกิดขึ้นเพราะอะไร  สรุปได้ดังนี้

  • เกิดขึ้นเพราะเราไม่มีการพูดคุยกัน

  • เกิดขึ้นเพราะความไม่รับผิดชอบ และไม่เคยรับผิดชอบ

  • เกิดขึ้นเพราะ "เราไม่มีแม่อยู่"  เพราะปกติแม่เป็นคนคอยบอกเราให้ทำสิ่งนั้น สิ่งนี้อยู่เสมอ

ดังนั้นงานนี้ "แม่"  รับผิดเต็มที่ รับแบบไม่มีข้อแก้ตัว  พวกเราสรุปว่า  เพราะวันนี้ไม่มีแม่  ดังนั้น เราควรวางแผนการดำเนินการในการใช้ชีวิตให้รอบคอบและมีสติ  วันนี้แม่สอนให้เราเป็นผู้ใหญ่ขึ้นอีกหนึ่งวัน

ไม่รู้จะขอบคุณแม่หรือเปล่าที่จากลูกไป  แต่อย่างไรก็ตาม ขอบคุณที่ได้เกิดเป็นลูกแม่ค่ะ

รักแม่จ๊ะ

1 กย.50

สวนป่า มหาชีวาลัยอีสาน

(วันหวยออก)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน sompornpcmu

คำสำคัญ (Tags)#แม่#sompornp#แม่ศรีพรรณ พวงประทุม

หมายเลขบันทึก: 124088, เขียน: 01 Sep 2007 @ 16:31, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 20:10, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 29, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (29)

อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 01 Sep 2007 @ 16:44
  • พี่อึ๋งอ๊อบจ๋า...
  • อ่านแล้วซึ้งจังเลยค่ะ
  • ตอนนี้คุณพ่อคุณแม่หว้ายังอยู่ เราก็ละเลยท่านไปเน๊าะ
  • แต่วันนี้ถ้าไม่มีท่าน  เราจะมาอยากทำโน่นทำนี่ ก็ไม่เกิดประโยชน์แล้ว
  • ขอบคุณค่ะสำหรับบันทึกซาบซึ้ง
JJ
เขียนเมื่อ 01 Sep 2007 @ 16:46

เรียนท่านสมพร

  • ขอแสดงความเสียใจอีกครั้งครับ
  •  เป็นเช่นนั้นเองครับ
  • มีเกิด แล้วก็มีดับ
  • แต่ยังเพื่อนแน G2K ครับ
  • B2B และ F2F ได้ครับ
สะ-มะ-นึก
เขียนเมื่อ 01 Sep 2007 @ 16:50

น้าอึ่งอ๊อบครับ 

  • ทำไมไม่บอกให้เขาไปเก็บกับคุณแม่ละครับ
  • ก็คุณแม่เคยจ่ายทุกเดือนๆ นี่เน๊าะ
  • ว่าแล้วไง..กลิ่นอะไรออกมาจากมอนิเตอร์..อิๆ อิๆ

ขอบคุณครับ

 

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 01 Sep 2007 @ 16:54
  • ดูๆๆๆแม่ไม่อยู่แม่ยังต้องมารับผิดอีก
  • เนี่ยถ้าพี่สาวเราแต่งงานไปก็หมดห่วงไปแล้ว
  • ฮ่าๆๆๆ
  • ยังอยู่บ้านพ่อหรืออยู่ที่ไหนครับ
  • งง งง
  • สงสารคนนั่งข้างๆๆพี่จัง
  • โหไม่ได้อาบน้ำ....

แวะมาให้กำลังใจน้องอึ่งอ๊อบค่ะ...

  • งานนี้ไม่มีใครผิด...
  • งานนี้มีแต่ถูกค่ะ...ทุกคน"ถูกรัก...รักอย่างมากๆด้วย"....และไม่ต้องกลัวค่ะ....   ความรักที่ได้มาตลอดชีวิตจากแม่...จะเป็นเกราะกำบังให้น้องอึ่งก้าวย่าง....ยืนอยู่ได้อย่างเข้มแข็ง...
  • ...ทำให้ได้...  เพื่อแม่ของน้องอึ่ง(ที่กำลังแอบดูอยู่)จะได้ไม่เป็นห่วง......
  • พี่ติ๋วเชื่อว่า...น้องทำได้...เก่งซะอย่าง....

                          ด้วยรักและห่วงใย....พี่ติ๋ว.

กมลวัลย์
เขียนเมื่อ 01 Sep 2007 @ 17:23

สวัสดีค่ะพี่อึ่งอ๊อบ Miss somporn poungpratoom  

อ่านเรื่องของพี่แล้วทั้งขำทั้งซึ้ง  5555  เป็นเพราะแม่ไม่อยู่นี่เอง...  

ภาระของการเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ นี่มันเยอะจริงๆ นะ.. เขาเรียกว่าเกิดมาก็เป็นทุกข์เลย..ร้องจ้าๆ แต่แม่ก็อยู่และคอยโอ๋เราตลอด..จ่ายค่าเลี้ยงดู ปูเสื่อ เอาอกเอาใจเรามาตลอดจนโต.. เราก็ได้แต่้ทดแทนบุญคุณบุพการีอย่างดีที่สุด แต่คงรู้สึกเหมือนกันว่า ใช้อย่างไรก็ไม่หมด..คิดถึงอยู่ร่ำไป..

แต่ก็ต้องทำใจนะคะ..ไตรลักษณ์ค่ะ..ทุกอย่าง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไปเสมอค่ะ.. 

ปรัชญาค่ะ ปรัชญา...อิ อิ

หวังว่าตอนนี้อาบน้ำแล้วนะคะ จะได้กอดพ่อครูฯ เยอะๆ ได้ 5555 

สวัสดีค่ะพี่อึ่งฯ

     อ่านแล้วก้อขำ ๆ ไป แต่ที่ขำที่สุดจนต้องก๊ากออกมา คือ ความเห็นของพี่สะมะนึกะ

          ถูกต้องเลยค้าบ ต้องให้เขาไปเก็บกับแม่

        พี่อึ่งฯ ฝากบอกพ่อด้วยนะคะ ว่า หลาน ๆ เป็นห่วง

P

อ.ลูกหว้า

ขอบคุณนะคะ

ยังอยู่บ้านพ่อ  จะเอาความรัก ความสุขกลับไปฝากผ่าน M นะคะ

แน๊...แอบมาอยู่สวนป่าฯ เมื่อไหร่คะพี่สาว

ไม่ชวนกันเลย 

อุ๊ย...ลืมไปว่า  เราติดจัดโครงการอบรมอาสาสมัครผลิตสื่อสำหรับผู้มีความบกพร่องทางการมองเห็น  อิอิ

ฝากกอดแม่หวี ด้วยนะคะ  คิดทึ้ง..คิดถึงค่ะ (พ่อครูบา  ไม่ต้องฝาก เพราะพี่อึ่งอ๊อบกอดเผื่อแหงๆเนอะ )

P

อาจารย์หมอ JJ คะ

ขอบคุณและดีใจทุกครั้งที่อาจารย์เข้ามา

เพื่อนใน G2K ช่วยเติมเต็มใจได้มากเลยค่ะ

ฝากกราบสวัสดีคุณแม่มานีด้วยนะคะ

สวัสดีครับพี่สาว

  • คุณแม่อยู่กับพี่ตลอดนะครับผมว่า อยู่ในเลือดเนื้อเชื้อไขของท่านที่ผสมอยู่ในตัวของพี่นั่นเองครับ
  • เวลาพี่ไปไหนท่านก็ไปด้วยเสมอเพราะท่านอยู่ในตัวเราเช่นกัน ผมเองก็คิดแบบนี้สบายใจและก็เป็นจริงด้วยครับ
  • จากเพียงกายแต่ไม่พรากจากใจ
  • ขอให้พี่สาวมีความสุขตลอดไปครับ 

P

คุณนึกคะ

จริง ๆ ก็บอกเค้าเหมือนกันว่าทำไมไม่ไปเก็บที่ยายบนสวรรค์

หวาดเสียวจัง.....แม่จะมาพร้อมกับกลิ่นหอมค่ะ

อิอิอิ

P

น้องชาย

ประกาศหาคู่ ๆ ๆ ๆ ๆๆ ๆ ๆ ๆ  ดีกว่า

แต่ เอ.....ไม่แน่ใจว่ามีคู่แล้วต้องไปดูแลคู่ตัวเองอีกหรือเปล่า  กลุ้มกลุ้มกลุ้ม

P

พี่ติ๋วขา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ส่งมาให้อย่างสม่ำเสมอนะคะ

จุ๊บ ๆ

P

อ.ตุ๋ยขา

ทุกอย่างเกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป จริง ๆ ค่ะ

ถึงต้องพยายามมีสติ คิดอะไรให้รีบทำ ไม่มีเดี๋ยว  เพราะจะได้ไม่ต้องเสียใจค่ะ

คิดถึงนะคะ

P

แป๊ดขา

กอดพ่อเผื่อเรียบร้อยแล้ว  บอกพ่อว่าเป็นห่วงเรียบร้อย

วันนี้ไปเดินชมสวน ชมนก เป็นไก่ นกยูง นกกระจอกเทศ เหมยซาน น้องวัว น้องฟางเทวี ฯลฯ

พ่อบอกว่าหลาน ๆ มาคราวหน้าจะให้จูงน้องวัวเที่ยวคนละตัวเลย (จะได้ไม่แย่งกัน....เพราะน้องวัวเชื่องมากค่ะ)

P

น้องหนิง

ไม่กล้าบอก ไม่กล้าโทรหา เรายังติดหนี้กันอยู่

อิอิอิ

วันจันทร์ส่งให้แน่นอน (แม่บ่นหรือเปล่า...ฮา...)

P

เม้งครับ

รอน้องกลับมา จะพาไปเที่ยวบ้านพ่อครูครับ

ขอบคุณสำหรับความห่วงใยครับ

ใบบุญ
เขียนเมื่อ 01 Sep 2007 @ 19:36

เป็นกำลังใจค่ะ

P

พี่บุญคะ

ขอบคุณมากสำหรับกำลังใจค่ะ

ไม่เจอกันนานคิดถึงจังเลย

 

Sasinand
เขียนเมื่อ 02 Sep 2007 @ 09:09

สวัสดีค่ะ

เวลาแม่อยู่ แม่ทำให้ทุกอย่าง เวลาท่านไม่อยู่ เราไม่ได้เตรียมตัวมาก่อนว่า จะต้องทำอะไรบ้าง มันเยอะแยะไปหมด งงๆๆ

เวลาแม่อยู่ แม่ทำคนเดียว ตอนนี้ ต้องมาจัดสรรแบ่งกัน 3 คนแน่ะ

หนูอึ่ง

แวะมาเยี่ยม แต่ขอยืนห่างสักสามเมตร :)

ดูภายนอก อึ่งเหมือนสตรีเหล็กที่แข็งดุจเพชร

แต่ซ่อนความลึกซึ้งละเมียดละไมอ่อนโยน ไว้ภายใน

โดยเฉพาะเรื่องจิตใจและความผูกพัน

ผมประทับใจอึ่งเสมอ ในความจริงใจและจิตที่ห่วงใยกัน

เป็นจิตที่งามใน จนเกินความงามนอกไปมากโข

อ้อ! อาจารย์ว่ารูปที่โพสนั้น อาจกำหนดขนาดกว้างยาวไม่ได้สัดส่วนครับ ดูแล้วยังมีดิสตอชั่นอยู่

แต่ก็สวยดีครับ ดูเพรียวลม :)

พี่ศศินันท์คะ

ตอนที่แม่อยู่แม่จะเตือนให้ทำนั่น ทำนี่เสมอ จนเป็นความเคยชิน

ทุกอย่างมันชิน แต่จนถึงวันนี้มันยังไม่เคยชินกับการที่ไม่มีแม่ค่ะ

งานนี้หนูรับเต็ม ๆ เพราะหนูอยู่เฝ้าสมบัติ(บ้าน)คนเดียวค่ะ

paew
เขียนเมื่อ 04 Sep 2007 @ 17:49

เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ ... พี่เองต้องบอกตัวเองเสมอค่ะว่าเราต้องอยู่ได้ด้วยตัวเราเอง ... และบอกลูกตลอดว่า แม่กับพ่อ ไม่ได้อยู่กับลูกไปตลอดชีวิตนะลูก สักวันเราก็ต้องจากกัน ...

ศน.กุ้ง
IP: xxx.146.63.184
เขียนเมื่อ 07 Sep 2007 @ 04:29
       ได้อ่านตอน 2 แล้วแต่ไม่รู้จะแลกเปลี่ยนเรื่องหุ้นอย่างไร จึงขอย้อนมาทิ้งรอยที่บันทึกนี้
        
ตอนนี้แค่ตัวเองคิดว่าหากต้องอยู่คนเดียวเหมือนคุณอึ่ง(ขออนุญาตเรียกตามอ.พิชัย) ก็รู้สึกโดดเดี่ยวจับขั้วหัวใจแล้ว
       
คิดว่าตัวเองมีชีวิตอยู่ได้ ก็เพื่อพ่อกับแม่มาตลอด ถ้าไม่มีสองคนนี้แล้ว เราจะอยู่ได้ไหม...ไม่แน่ใจ ชีวิตน่าจะเปลี่ยนไปเยอะ อะไรก็ดูไม่แน่นอน

        ......................

       
มีเรื่องการถูกตัดไฟ มาแลกเปลี่ยนกัน คือ เมื่อสามสี่เดือนที่แล้ว เดือนนั้นยุ่งมาก เดินทางไปราชการโน่นนี่ไม่หยุดหย่อน กลัวจะมีปัญหาถูกยกหม้อไฟ (เคยแล้วหนหนึ่ง) กลับเข้าบ้านไมไฟฟ้าใช้

       
พอบิลค่าไฟมาเสียบไว้ที่กล่องหน้าบ้านปุ๊บ ก็รีบนำไปฝากพร้อมเงินให้พี่ที่ทำงานไปช่วยจ่ายให้ กลัวตัวเองจะลืมจ่าย เพราะอยู่บ้านเช่าคนเดียว ลืมเมื่อไรเป็นถูกยกหม้อไปเชียว ตกเย็นพี่เขาก็ยื่นใบเสร็จที่นำเงินไปจ่ายเรียบร้อยแล้วมาให้ เราก็รับมาเก็บไว้สบายใจ รุ่งขึ้นก็เดินทางไปต่างจังหวัด (หลายวัน) ทันที

      
ผลก็คือ เมื่อเสร็จธุระกลับมา ก็พบว่าบ้านเราไม่มีไฟฟ้าใช้อีกแล้ว ถูกยกหม้อไฟไปอีกแล้ว งงมาก...ค่าไฟก็จ่ายแล้ว ไหงเป็นงี้ไปได้ ย้อนกลับมาดูบิล... โอยตายจริง หัวบิลนี่ชื่อใครหว่า...ไม่ใช่ชื่อเจ้าของบ้านที่เราเช่าอยู่ ดูเลขที่บ้านกลายเป็นบ้านข้าง ๆ ทับสามหก ไม่ใช่ทับสามห้าบ้านเรา

       
เปิดประตูไปดูบ้านข้าง ๆ เห็นมีบิลค่าไฟเสียบนอนนิ่งอยู่ หยิบมาดูนี่มันของบ้านเรานี่นา โธ่! เราจ่ายค่ไฟผิดบ้าน แทนที่เขาจะตัดไฟบ้านข้าง ๆ กลายเป็นเราแทน

        
ไหนต้องไปเสียค่าต่อไปอีกร้อยนึง (เหมือนคุณอึ่ง) ค่าไฟบ้านเราที่ยังไม่ได้จ่าย แถม (โง่) ไปเสียค่าไฟให้ข้างบ้านอีก

        
โอ้หนอ...อะไรกันนี่ เคืองตัวเองจริงจริ๊งงงง...ไม่ดูให้ดีก่อนว่าบิลใคร ชื่อใคร แถมเขาไม่ยอมรับด้วยว่าเสียบบิลผิดบ้าน ก็เรามันเซ่อเอง!  ช้ำใจไปสองเดือนแน่ะ....

อ.แป๋วขา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่มีให้เสมอมา

เป็นกำลังใจที่ยิ่งใหญ่จริง ๆ ค่ะ

แล้วเจอกันที่พิษณุโลกนะคะ

ท่าน ศน.กุ้งคะ

เรื่องไฟฟ้าหมดปัญหาแล้วค่ะ เหลือเรื่องมรดก (ฮา....) ที่ใช่จะมีมาก แต่ก็ต้องทำ  แต่ตอนนี้ไม่ทำ  ใครอยากได้ให้ทำเอง  ฮา2  ตอนนี้มีหน้าที่เฝ้าบ้านคนเดียว  คนอื่นไม่มีใครอยู่  (เดี๋ยวเราฮุบมรดกไว้เอง...ฮา3)

ไว้พบกันที่พิษณุโลกนะคะ ไปถามแถว ๆ ห้อง blogger ค่ะ  อิอิอิ

ลูกของน้าเองค่ะ
IP: xxx.172.201.216
เขียนเมื่อ 12 Jun 2009 @ 23:47

จะครบรอบอีกแล้ว   เวลาผ่านไปช่างรวดเร็วเหลือเกินนะคะ แม้ในตอนนั้นจะไม่ได้ร่วมรับรู้ความทุกข์ ความสูญเสีย  แต่เชื่อเหลือเกินว่าน้าจะรับรู้ว่าคนคนนี้เข้าใจความรู้สึกของน้าทุกอย่าง

พรุ่งนี้จะไปทำบุญที่วัดค่ะ ทำบุญอุทิศส่วนกุศลให้แม่ศรีพรรณ พวงประทุม  ด้วย  ที่จริงอยากไปร่วมทำบุญด้วยค่ะ แต่ไม่เป็นไรค่ะเมื่อไม่สามารถไปร่วมได้  ก็ขอทำบุญให้แม่ศรีพรรณอยู่ทางนี้แล้วกันค่ะ

อยากให้น้ารับรู้ ว่าเวลาใดที่น้าทุกข์ ยังมีคนอีกคนหนึ่งจะ คอยเป็นเพื่อน แบ่งเบาความทุกข์นั้น หากน้ายังคงรับรู้ความรู้สึกจากคนคนนี้ได้

รัก........

ลูกของน้าเองค่ะ
IP: xxx.172.202.240
เขียนเมื่อ 13 Jun 2009 @ 23:10

วันนี้ไปทำบุญที่วัดค่ะ ทำบุญถวายอาหาร กรวดน้ำอุทิศส่วนกุศลให้คุณแม่ศรีพรรณ พวงประทุม  ค่ะ 

วันนี้ระลึกถึงน้าทั้งวัน ส่งกำลังใจไปให้น้า และจะส่งกำลังใจไปให้ทุกวันด้วยค่ะ อยากให้น้ารู้ว่ากำลังใจจากคนคนนี้ไม่เคยหมด จะส่งไปให้น้าทุกๆวัน

คิดถึงแม่เหมือนกันค่ะ  เคลียร์ปัญหาต่างๆ เสร็จแล้วจะมีเวลาไปดูแลแม่และพ่อได้มากขึ้น เพราะท่านเป็นคนที่รักเรามากที่สุดไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน......

คืนนี้คงนอนคิดถึงแม่มากกว่าทุกวันค่ะ....รักน้านะคะ