สวัสดีค่ะพี่อึ่งอ๊อบ Miss somporn poungpratoom  

อ่านเรื่องของพี่แล้วทั้งขำทั้งซึ้ง  5555  เป็นเพราะแม่ไม่อยู่นี่เอง...  

ภาระของการเป็นมนุษย์ธรรมดาๆ นี่มันเยอะจริงๆ นะ.. เขาเรียกว่าเกิดมาก็เป็นทุกข์เลย..ร้องจ้าๆ แต่แม่ก็อยู่และคอยโอ๋เราตลอด..จ่ายค่าเลี้ยงดู ปูเสื่อ เอาอกเอาใจเรามาตลอดจนโต.. เราก็ได้แต่้ทดแทนบุญคุณบุพการีอย่างดีที่สุด แต่คงรู้สึกเหมือนกันว่า ใช้อย่างไรก็ไม่หมด..คิดถึงอยู่ร่ำไป..

แต่ก็ต้องทำใจนะคะ..ไตรลักษณ์ค่ะ..ทุกอย่าง เกิดขึ้น ตั้งอยู่ แล้วก็ดับไปเสมอค่ะ.. 

ปรัชญาค่ะ ปรัชญา...อิ อิ

หวังว่าตอนนี้อาบน้ำแล้วนะคะ จะได้กอดพ่อครูฯ เยอะๆ ได้ 5555