ทำไมนิสิตจึงไม่ใคร่ที่จะดูแลตนเองกันบ้างเลย

ช่วงนี้ผมกำลังเผชิญหน้ากับการงานอันหนักหน่วงหลายประการ  จะทั้งด้วยเหตุผลของห้วงปลายปีงบประมาณ  หรือแม้แต่พันธกิจที่ตนเองเฝ้าฝันที่จะขับเคลื่อนทั้งภายในและภายนอกองค์กร –

งานวินัยจราจรเป็นงาน “ด่วน”  ที่วิ่งตามผมมาอีกรอบหลังจากที่พักมือไปยาวนานร่วม ๓  ปี   ซึ่งครั้งนี้ผู้บริหารมอบหมายให้คิดโปรโจค  หรือกระบวนการที่จะกระตุ้นเตือนให้นิสิตและบุคลากรมหาวิทยาลัยให้ความสำคัญกับเรื่อง “วินัยและกฎหมายจราจร”  ในมหาวิทยาลัย  

  

สิ่งที่ผมค่อนข้างมั่นใจมากประการหนึ่งก็คือ  มหาวิทยาลัยมหาสารคามน่าจะเป็นสถาบันที่มีนิสิตใช้รถจักรยานยนต์มากเป็นอันดับต้น ๆ ของมหาวิทยาลัยทั่วประเทศไทย

ในห้วงหนึ่งที่ผมเคยดูแล,  ผมและทีมงานเพียงไม่กี่คน  ประสานสิบทิศเพื่อให้มีทั้งการป้องกันและบังคับใช้มาตรการ  ไม่ว่าจะเป็น  จัดสอบใบอนุญาตขับขี่ให้นิสิตปีละไม่ต่ำกว่า  ๕  รอบ,  การบริการตรวจเช็คสภาพรถและเปลี่ยนถ่ายน้ำมันเครื่องฟรี,  การจำหน่ายหมวกกันน็อคในราคาต้นทุน,  การให้บริการต่อทะเบียนรถจักรยานยนต์,  บริการจำหน่าย พ.ร.บ. คุ้มครองผู้ประสบภัยฯ ,  ...    

 

นั่นยังไม่รวมถึงกิจกรรมรณรงค์ทั่วไปที่มีอย่างต่อเนื่อง รวมถึงการตั้งหน่วยสวัสดิภาพ  ๒๔  ชั่วโมงในรูปแบบของการแพทย์ฉุกเฉิน (E.M.S)  ประกาศโซนนิ่งถนนสีขาวในมหาวิทยาลัย   ตลอดจนการรณรงค์อย่างจริงจังในเทศกาลต่าง ๆ  จนได้รับเชิญไปออกรายการโทรทัศน์สด ๆ มาแล้วเช่นกัน !  

 

ช่วงนั้นผมพยายามลุยงานด้านนี้อย่างเต็มพิกัด  เปิดเวทีกิจกรรมร่วมกับองค์กรภายนอกอย่างสม่ำเสมอ  และสร้างแกนนำเครือข่ายออกมาลุยด้วยกันอย่างสนุก  กระทั่งทุกอย่างเริ่มไปดีในระดับหนึ่ง  กลับพลิกชะตากรรมอย่างเงียบงันเมื่อผมจำต้องพลัดหลงไปสู่การบริหารงานในแผนกอื่น  ซึ่งชะตากรรมนั้นก็ประหนึ่งจะถีบกิจกรรมเหล่านี้ถอยกลับลงสู่  “หลุมดำ”  อีกครั้ง (อย่างเงียบ ๆ )

  

จะว่าไปแล้วเรื่องวินัยจราจรเป็นเรื่องสวัสดิการพื้นฐานของทุกคนที่ต้อง “ดูแลตนเอง”  เป็น “วินัย”  และ “วัฒนธรรม” อันดีของการรักตนเองและรักสังคมที่พึงยึดปฏิบัติอย่างเป็นกิจวัตร   เพราะการดูแลตนเองในเรื่องวินัยจราจรก็เป็นเสมือนการดูแลสังคมด้วยเหมือนกัน  

  

และจากปรากฏการณ์จริง,  เรื่องวินัยจราจรก็เป็นปัจจัยอันสำคัญที่นำพาไปสู่การสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินอย่างมหาศาล  ทั้งประสบด้วยตนเอง หรือแม้แต่เป็น “ต้นเหตุ”  ให้คนอื่นได้ประสบชะตากรรม ...    

ผมเคยปวารณาตน ๒๔  ชั่วโมงในการช่วยเหลือนิสิตผู้ประสบอุบัติเหตุ  ทันทีที่หน่วยสวัสดิภาพแจ้งเหตุมายังผม   ค่ำคืนดึกดื่นเงียบสงัดสักแค่ไหนก็ต้องทะยานออกจากห้องไปดูด้วยตนเอง 

   

 

เคยแม้กระทั่งเข้าไปในแผนกฉุกเฉินเพื่อดูคุณหมอปั๊มหัวใจของนิสิต ... เคยให้ไหล่ของตนเองอิงซบหัวใจของนิสิต หรือแม้แต่ผู้ปกครองที่เกิดจากการสูญเสีย “คนของความรัก..”  ของตนเอง –

   

 

ทุกวันนี้,  มหาวิทยาลัยยังไม่มีหน่วยงานด้าน “งานจราจร”  โดยตรง  งานรักษาความปลอดภัยขึ้นตรงกับกองอาคารและสถานที่   รปภ. ที่รับผิดชอบด้านจราจรก็มีจำนวนอันน้อยนิด  ซึ่งทั้งหลายนั้นก็รับผิดชอบในด้านการอำนวยความสะดวกเรื่องเส้นทางจราจรในภาคเช้า..และภาคเย็น เป็นที่ตั้ง 

   

งานด้านการจราจรในมหาวิทยาลัยจึงยังคงไม่ถูก “หยิบยก” หรือ “สถาปนา”  ขึ้นมาขับเคลื่อนและขับส่งกันอย่างจริงจัง    กองกิจการนิสิต,  จึงพลอยพลัดหลงไปสู่กระบวนการทำงานอย่างจิปาถะในเรื่องพรรค์นี้  นับตั้งแต่การให้ความรู้ การประชาสัมพันธ์และการมีส่วนร่วม (Education)  การแพทย์ฉุกเฉิน (E.M.S)  การบังคับใช้กฎหมาย  (Law  Enforcement)  รวมถึงการจับมือนิสิตและชุนชนสำรวจพื้นที่ความเสี่ยงเพื่อนำไปสู่การปรับแก้ในเรื่องวิศวกรรม  (Engineering)

    

ครั้งนี้, ...

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมพยายามที่จะสร้างค่านิยมอันดีงามในเรื่องเหล่านี้อีกครั้ง  โดยเริ่มจากการกำหนดให้ “วินัยจราจร”  เป็นหนึ่งใน “วัฒนธรรมมหาวิทยาลัย”  ที่นิสิตจะต้องยึดปฏิบัติ  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">งานวินัยจราจรไม่ได้เคลื่อนตามผมมาทุกอย่าง  หลายอย่างยังอยู่อีกฟากหนึ่งของสายงาน   ผมมาสู่กระบวนการของการ “บังคับใช้”  มาตรการในทางวินัยนิสิต   แต่เบื้องต้นก็ใช้วิธีโหมโรงใหญ่ ๆ ในเรื่องการประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อและกิจกรรมต่าง ๆ  ทั้งขบวนรณรงค์,  ป้ายประชาสัมพันธ์, แผ่นปลิว,  คอนเสิร์ต, บรรยายตามห้องเรียน,  สปอร์ตวิทยุ, แซววาที ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และที่เตรียมที่จะประกวดสื่อรณรงค์ในด้านต่าง ๆ  อาทิ หนังสั้น, ละครทีวีของมหาวิทยาลัย </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p>แต่ขณะนี้, ผมกำลังเดินทางมาถึงขั้นตอนของการบังคับใช้กฎหมาย  (Law  Enforcement)  ซึ่งหมายถึงการบังคับใช้ด้านการตัดคะแนนความประพฤติ ..    </p><p></p><p>เป็นงานที่เหนื่อย … และเหนื่อยมาก    </p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">หากแต่ทุกครั้งที่ติดตามไปให้กำลังใจทีมงาน  หรือแม้แต่การลงไปร่วมปฏิบัติงานกวดขันอยู่ตามท้องถนนของมหาวิทยาลัย   การได้พานพบรอยยิ้มเสียงหัวเราะ หรือแม้แต่เสียงบ่นอย่างน่าชังของนิสิตก็ช่วยให้การทำงานอยู่รื่นรมย์อย่างไม่น่าเชื่อ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>   </p><p></p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มหาวิทยาลัยมหาสารคาม (ที่ตั้งขามเรียง)   เป็นพื้นที่ที่ถูกรายรอบด้วยชุนชนหลายหมู่บ้าน  , กอปรกับจำนวนนิสิตอย่างมหาศาล  ยังผลให้ท้องถนนเต็มไปด้วยการจราจรที่คับคั่ง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่ขับเคลื่อนผ่านมาและที่กำลังขับเคลื่อนอยู่นี้จะประสบความสำเร็จแค่ไหน …  แต่ก็ยังยืนยันว่าจะทำต่อไป</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">กระนั้นก็อดตั้งคำถามไม่ได้ว่า “ทำไมนิสิตจึงไม่ใคร่ที่จะดูแลตนเองกันบ้างเลย ?”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>“หัว (ไม่เคย) สวมหมวกนิรภัย  หัวใจ (ไม่เคย) สวมกฎจราจร”  </p><p></p><p>  </p>