"ข้อเท็จจริง" คำนี้กำกวมอยู่ทีเดียว ตกลงว่า จริงหรือเท็จ ทำไมจึงไม่พูดว่า "ข้อจริง" ในสิ่งที่มองว่าเป็นจริง และ "ข้อเท็จ" ในสิ่งที่ไม่ใช่ความจริง หรือว่า ในสิ่งที่เราพบนั้น ความจริงและความเท็จเป็นสิ่งที่คู่กัน ประเด็นนี้ คงต้องยกให้ผู้เชี่ยวชาญทางด้านปรัชญาเป็นผู้แนะนำ

      ทีนี้ จินตนาการ เล่า ใช่ความจริงหรือความเท็จ วิทยาศาสตร์อาจมองจินตนาการว่าเป็นเท็จ เราอาจเคยได้ยินใครบางคนมองว่า "ดีแต่พูด หรือคิดได้อย่างเดียว แต่ไม่เคยทำ" นั้นหมายความว่า ในบางคนชอบจินตนาการ แต่ไม่เคยเห็นเขาลงมือกระทำ ขณะที่บางคน ทำอย่างเดียว แต่ไม่ค่อยจินตนาการ ดูเหมือนว่า ทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วยฝีมือของมนุษย์นั้น มาจากจินตนาการ วันนี้ผมจึงอยากบันทึกจินตนาการบางอย่างบนวัฒนธรรมของความเป็นไทย ซึ่งมันเป็นข้อเท็จจริง (เท็จหรือจริงก็ไม่รู้)

     มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง มีการเรียนการสอนตั้งแต่ระดับปริญญาตรี - ปริญญาเอก แถมมีโรงเรียนสาธิตห้อยท้ายเพื่อส่งผลิตภัณฑ์ต่อขึ้นสู่ยอด

    ป้าลิ้นจี่ อายุ ๕๐ ปี สมัครเข้ามาทำหน้าที่เป็นแม่บ้านรักษาความสะอาดให้กับตึกหลังใหญ่แห่งนี้ โดยเฉพาะห้องบุคลากรของมหาวิทยาลัยที่ทำหน้าที่อาจารย์ ท่านเป็นแม่เฒ่าที่ทำงานมานาน

   ดร.สโรชา เพิ่งเข้ามาทำงานใหม่ ไฟแรง เพราะจบปริญญาเอกมาหมาดๆ "สวัสดีค่ะป้า เหนื่อยไหมคะป้า" ระหว่างที่พูดด้วยเสียงอ่อนหวานก็ประนมมือโน้มศีรษะอย่างสวยงาม แสดงความเคารพต่อป้าลิ้นจี่ "โอ้ย อาจารย์ขา อย่าไหว้ป้าอย่างนี้ อาจารย์เป็นอาจารย์นะคะ" พร้อมกับคำพูดด้วยความลนลานอีกประโยคหนึ่งของป้าลิ้นจี่ ซึ่ง ดร.สโรชา ฟังไม่ถนัด ................................

    ผู้ช่วยศาสตราจารย์ ดร. แก้วกาญจน์ ได้กล่าวสอน ดร.สโรชา ภายหลังที่อยู่ในห้อง ๒ คนว่า "นี่น้องสโรชา น้องมีการศึกษาสูง เหมือนกับไก่ที่เจาะฟองไข่ออกมาก่อน น้องไม่ควรที่จะไหว้แสดงความเคารพต่อป้าเขา........." "ค่ะ หนูจะพยายามฝึกฝนตัวเองเสียใหม่นะคะ ขอบคุณค่ะ" พร้อมกับแสดงความเคารพขอบคุณในคำสอนนั้น

 

หมายเหตุ ๑ : เรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติที่จินตนาการขึ้นเท่านั้น

หมายเหตุ ๒ : โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน