ทำให้คิดถึงโรงเรียนคุณอำนวยเมืองคอน

             ภารกิจที่ออกติดตามโครงการภายใต้ยุทธศาสตร์อยู่ดีมีสุข  ได้พบได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่างที่เป็นภารกิจอันสำคัญของคุณอำนวย  ทำให้คิดถึงโรงเรียนคุณอำนวยเมืองคอน  ที่พวกเราหลายคนอยากให้มีอยากให้เกิด   เหมือนมันไม่เกี่ยวข้องแต่ก็เกี่ยวข้องสุด ๆ  ใคร ๆ แต่ละคนอาจมีมุมมองไปคนละมุมกับที่ผมมอง  ซึ่งก็ไม่ได้ผิดอะไร  ผมก็ยืนมองในมุมมองของผมไป

             ก่อนมาเขียนบันทึกนี้ได้หวนนึกถึงช่วงหนึ่งที่เริ่มเรียนรู้การจัดทำแผนแม่บทชุมชน  อาจจะเรียนรู้โดยความจำเป็น  เพราะถ้าไม่รู้ก็ทำไม่เป็น  แต่จริง ๆ เริ่มแรกก็รู้สึกว่าไม่รู้เริ่มที่ตรงไหน  และจะทำอะไรต่อไป  แต่เมื่อเขาขีดเส้นว่าเราต้องดำเนินการให้เสร็จ   ก็จำเป็นที่ต้องค้นคว้าหาความรู้   แต่ก็ใช่ว่าอ่านตำราแล้วจะทำได้  เพราะไม่ลองทำไม่รู้  แต่เมื่อรู้แล้วก็จะเริ่มสนุกกับมัน 

             ใจต้องมาก่อนเป็นสำคัญ  ตามด้วยการลองปฏิบัติ  ตั้งเป้าหมาย"วันพรุ่งนี้ต้องดีกว่าวันนี้" เพราะ  "วันนี้จะเป็นครูของวันพรุ่งนี้ "   ผมคิดแบบเพื่อนผมบอกว่าคิดแบบบ้า ๆ ตามประสาทางตันไม่มีทางเลือก   แต่ผมว่าได้ผลดีน่ะ  เป็นกำลังใจให้กับตัวเอง 

            ในชุมชนมีความละเอียดอ่อนมาก  ที่ผมบอกว่า ผมคิดถึงโรงเรียนคุณอำนวยเมืองคอน  เพราะที่นั้นเป็นที่รวมของผู้ที่ทำหน้าที่คุณอำนวยมาพบปะกันเพื่อเล่าเรื่องแลกเปลี่ยน  ทุกคนเป็นทั้งครูและนักเรียนในเวลาเดียวกัน  แต่สิ่งที่เราอาจเริ่มหนักใจคือ  เรากำลังจะกลายเป็นครูซึ่งเราไม่อยากจะเป็น   ซึ่งก็มีนักเรียนมากมายที่มุ่งหวังอยากเป็นคุณอำนวย  ไม่ใช่นักเรียนคุณอำนวยที่มุ่งหวังเสริมสมรรถนะ

-

            จึงคิดว่าต้องแยกภารกิจออกมาให้อยู่คนละส่วน  จะได้แค่ไหนอีกเรื่องหนึ่ง    ส่วนโรงเรียนคุณอำนวยเมืองคอนก็อยู่ตามปกติตามที่คิดว่าให้เป็นแบบเดิม   แต่ก็ช่วยเสริมหนุนการสร้างคุณอำนวยรุ่นใหม่   ตามที่จังหวัดต้องการ  ซึ่งผมคิดในทางบวกว่าเราเรียนที่โรงเรียนคุณอำนวยไป  และมีสนามฝึกในส่วนที่สร้างอำนวยอำนวยรุ่นใหม่  ซึ่งผมเห็นว่าต้องสร้างเพราะชุมชนยังขาดอยู่จะได้เท่าไหร่ก็ให้เป็นไปตามสถานการณ์และที่สำคัญคือต้องให้เป็นไปตามธรรมชาติ