สายฝนพร่างพรายไม่ขาดสายอยู่ด้านนอกหน้าต่าง ทำให้ฉันคิดถึง ทุ่งข้าวเขียวขจี…น้ำใสไหลเย็นเต็มลำห้วย ข้าวในนา...ปลาในน้ำ...นานมากแล้วที่ฉันไม่ได้ยินเสียงฝนตกกระทบหลังคาและไม่เคยสังเกต...ว่า...เสียงกบ...เสียงเขียด..เสียงอึ่งอ่างดังน้อยลง...น้อยลงทุกที
-------------------------
<p style="text-align: center">
</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"> อ้าวคุณอินไปกับฉันซะแล้ว…ฉันชอบหน้าฝนคะ..ชอบมากเพราะได้เวลาที่ควายตัวอ้วนๆที่เราเลี้ยงไว้..จะได้ออกไปทำงานซะที…หลังจากนอนเคี้ยวเอื้องอยู่ตั้งนานสองนาน…ไม่เชื่อหรือคะ…คุณคะฉันนี่เด็กเลี้ยงควายตัวจริงเชียวนะคะ…(ไม่ใช่เด็กนอกนะคะ…แต่เป็นเด็กบ้านนอกที่เคยไปเที่ยวเมืองนอกเท่านั้นคะ)…ตากับยายฉันเป็นชาวนาคะ…ฉันถึงเคยดำนา..ปลูกข้าวด้วย…ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวเวลาเราเอาข้าวขึ้นลาน…ฉันชอบไปเล่นซ่อนหาบนกองฟาง…</p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"><div style="text-align: center">
</div>
-

สวัสดียามเช้าคะ...วันนี้คุณทำความดีหรือยังคะ...วันก่อนฉันได้ยินแว่วๆจากทีวี(ฉันเปิดทีวีไว้ฟังคะ)ว่า...หลังวันที่ 1 ตุลานี้..เขาจะแจกสมุดบันทึกความดีคะ...ฉันรีบหันไปดูว่าใครพูด...ไม่ทันซะแล้ว...ใครกันนะเจ้าของไอเดียบรรเจิดแบบนี้...ไม่มีอะไรจะทำแล้วหรือคะ...แล้วสมุดบันทึกนี่มันเล่มใหญ่แค่ไหน...มีแค่ 366 หน้าหรือคะ...ของฉันต้องขนาดสมุดหน้าเหลืองถึงจะพอคะคุณ...ว่าแต่ว่าคุณจะอ่านไหวหรือคะ...แล้วให้ใครอ่านบ้างละคะ...เอ้อแล้วเจ้าความดีมันเป็นยังไงคะ..กินได้หรือปล่าว...ฉันสงสัยคะ(แววมนุษย์เจ้าปัญหาเริ่มมาแล้ว)...คุณใช้ไม้บรรทัดอันไหนตัดสินว่า..สิ่งไหนดี...สิ่งไหนไม่ดีละคะ...(ก็คุณบอกจะบังคับใช้ทั้งประเทศนี่นา...)...แล้วเวลาทำดีต้องป่าวประกาศเองหรือคะไม่ใช่ให้ชาวโลกสรรเสริญหรือคะ...ระวังจะกลายเป็นความดีบนแผ่นกระดาษ...ซ้ำรอยเหมือนตำแหน่งผู้เชี่ยวชาญที่จับมาอบรม...ไม่กี่วันก็เป็นกันได้ในเวลาไม่กี่เดือนนะคะคุณ
คุณคะเมื่อเช้าฉันช่วยเจ้า ชาล็อต ขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ...แล้วก็ให้เศษขนมปังที่เหลือกับนักกายกรรมที่อยู่ข้างฝาด้วย...เอากล้วยไปวางไว้บนต้นไม้ให้กระรอก...แถมคุยกับหมาข้างบ้านที่แวะมาทักทายด้วยคะ...อ้าวไม่ใช่ความดีหรือคะ...อ้อความดีต้องประเภทให้ทุนเรียนดีกับนักศึกษาสวยๆหรือคะ...ถ้างั้นพวกหนุ่มน้อยที่ทำงานฉันคงได้ความดีบานตะไทเชียวคะคุณ...ฉันเป็นพวก Think small ไม่ Think big คะ...เล็กๆชอบใหญ่ๆ ไม่คะ...เพราะฉันคิดเสมอว่า small is beautiful ...ฉันคงต้องส่งสมุดบันทึกความดีคืนคุณแล้วละคะ...เพราะตอนนี้ที่ทำงานฉันเขาให้เขียนความดีความชอบ...ฉันยังเขียนไม่ได้สักหน้าเลย…
วันนี้ฉันจะชวนคุณไปถ่ายรูปสายฝนคะ... ที่นี่เมือง ลูเซิร์น ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ คะ...มีทะเลสาบฉันไปช่วงก่อนฟุตบอลโลกที่เยอรมันนั่นละคะ..เที่ยวนี้ไปกับทัวร์คะ...จึงต้องถ่ายรูปผ่านกระจกซะส่วนใหญ่...ฉันยึดที่มั่นริมหน้าต่างได้แล้ว....อย่าลืมปิดแฟลชนะคะ...ขอให้ได้รูปสวยๆยามฟ้าหลังฝนนะคะคุณ


คุณขา...สำหรับคุณหมีเชอรี่ไม่ค่อยมีใครมองเห็นความดีสักเท่าไรค่ะ แต่ก็คิดว่าตัวเองทำดีแล้ว เรารู้ว่าเราทำอะไร แค่นี้ก็พอใจแล้วค่ะ
อ้อ!..ที่บ้านต่างจังหวัดของคุณหมีเชอรี่ไม่มีท้องนา ไม่มีควายตัวอ้วนค่ะ เลยไม่ค่อยได้เห็นทุ่งข้าวเขียวขจี เคยแต่นั่งรถผ่าน ชอบมากๆ ค่ะ มองเพลินดี มีความสุข
แต่ที่บ้านมีหิ่งห้อยค่ะ เกาะตามต้นลำพูค่ะ ตอนกลางคืนส่องแสงวิบวับ วิบวับ สวยดีค่ะ ดูโรแมนติกจัง แต่ว่าตอนนี้เหลือน้อยเต็มทีนะคะ กลายเป็นสถานที่ท่องเที่ยวไปแล้ว เจ้าหิ่งห้อยคงจะกลัวผู้มาเยือนล่ะค่ะ
อ้อ!..คุณพูดถึงเรื่องกบ/เขียด ก็มีเรื่องกบมาเล่าให้คุณฟังค่ะ วันนี้เจอฉันกบค่ะ
เมื่อเที่ยงนี้เองค่ะเพื่อนนัดไปทานข้าวที่สยาม ฉันไปเจอกบที่สยามค่ะ ...คุณนึกไปถึงกบไหนคะ คุณคงเดาผิดแน่ๆ เลย!
พอฉันลงบันไดรถไฟฟ้า BTS มาฉันก็เจอกบเลยค่ะ โอโยะโหยว....กรุงเทพฯ ก็มีกบด้วยค่ะ ธรรมชาติคืนสู่กรุงเทพฯ แล้ว มาเที่ยวสยามเสียด้วย ทันสมัยเนอะกบตัวนี้ กบเอาะๆ นะค่ะคงอยากเที่ยวเซ็นเตอร์พอยต์แน่ๆ เลย ตัวเบ้อเร่อเลยค่ะ
พรุ่งนี้ขาฉันต้องเขียวอมม่วงแน่ๆ เลย ฉันลงไปกองอยู่กับพื้นตรงบันไดขั้นสุดท้ายของทางลงรถไฟฟ้าค่ะ กบตัวนั้นคือฉันเอง! แล้วยัยกบเซ่อซ่าตัวนี้ก็ลุกขึ้นเดินหน้าตาเฉย เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น มั่นค่ะ มั่นมาก ....แต่ในใจ..โอ๊ยอายมั๊กๆ คุณคิดดูแล้วกัน พักเที่ยงผู้คนจะมากมายแค่ไหน เจ็บก็เจ็บ แล้วก็จูงมือเพื่อนแว๊บเข้าร้านก๋วยเตี๋ยวเรือท่าสยามไปอย่างรวดเร็ว...อิอิ!
คุณจะเขกหัวฉันมั๊ยเนี่ย! อิอิ
แหมคุณหมีเชอรี่...ฉันอุตส่าห์มองหาอุปกรณ์จะรีบไปจับกบสักหน่อย...ไหงเป็นงั้นละคะ..อิอิ(เยาะเย้ย)
สวัสดีค่ะ คุณnaree suwan
คงจะไม่มีวิธีคิดแบบ องุ่นเปรี้ยวสำหรับสมัยนิยมนี้แล้วล่ะครับ
ถ้าเราไม่อยากทำเหมือนเค้า ก็เพราะว่า เราไม่อยากดีเกินไปต่างหาก (ได้ยินมาบ่อย T_T) ครับ
คุณครูหญ้าบัวขา...องุ่นเปรี้ยวนะน้อยไปคะ...
สวัสดีครับ
วันนี้ G2K ทำงงคะ...
....ฉันชอบหน้าฝนคะ..ชอบมากเพราะได้เวลาที่ควายตัวอ้วนๆที่เราเลี้ยงไว้..จะได้ออกไปทำงานซะที...หลังจากนอนเคี้ยวเอื้องอยู่ตั้งนานสองนาน...ไม่เชื่อหรือคะ...คุณคะฉันนี่เด็กเลี้ยงควายตัวจริงเชียวนะคะ...(ไม่ใช่เด็กนอกนะคะ...แต่เป็นเด็กบ้านนอกที่เคยไปเที่ยวเมืองนอกเท่านั้นคะ)...ตากับยายฉันเป็นชาวนาคะ...ฉันถึงเคยดำนา..ปลูกข้าวด้วย...ช่วงฤดูเก็บเกี่ยวเวลาเราเอาข้าวขึ้นลาน...ฉันชอบไปเล่นซ่อนหาบนกองฟาง...
สวัสดีครับคุณNaree
ขอโทษนะครับ ข้อความที่คุณรจนาออกมาดังที่ยกมาข้างบน ทำให้ผมชักอยากรู้จักคุณมากขึ้น อยากรู้จักว่า"คนบ้านนอก"ที่"มั่น"อย่างคุณเนี่ย... เคยเรียนที่โรงเรียนบ้านนอกหรือเปล่าน้อ... ถ้าเคย...เรียนที่ไหน? ถึงชั้นไหน? และ....ฯลฯ....
เอาเป็นว่า...ผมอยากอ่านพัฒนาการของ "เด็กบ้านนอก" "เด็กเลี้ยงควาย" สู่ความเป็น"สาวมั่น" ของคุณ เพื่อจะได้แอบเก็บเอาไปพัฒนาเด็กๆที่โรงเรียนให้ได้คุณภาพในแบบคล้ายๆคุณ
รบกวนหน่อยนะครับ ถือว่าเป็นวิทยาทานน่ะครับ ขอขอบคุณล่วงหน้าครับ
อ้อ...มีภาพนามาฝาก เจตนาจะให้คิดถึงนา คิดถึงโพนลาน และกองเฟียง(ฟาง) มากขึ้นน่ะครับ ถ้ายังไม่จุใจ อยากได้มากกว่านี้ ก็บอกมานะครับ จะส่งไปให้อีก เพราะเก็บไว้เยอะ....
สวัสดีครับ
ขอบคุณครูวุฒิที่แวะมาเยี่ยมคะ
อ.ขจิต ฝากเสียง ผมฝากรูป (ในระบบนิเวศน์ของโรงเรียนครับ)
พึ่งจะได้มีเวลามาแวะเยี่ยมเยียนแบบนานหน่อยค่ะ..