ในการจัดการความรู้มีเป้าหมาย เป้าหมายใคร เป้าหมายคนนั้น

ผมอ่านบันทึกของอ.ประพนธ์ ผาสุขยืด การเป็นวิทยากร กพร.

http://gotoknow.org/planet/kmnakhon?page=2

มีความเห็นจากประสบการณ์ดังนี้

hardware ซึ่งหน่วยจัดการอยู่ที่ส่วนกลาง
ทั้งดำเนินการเอง เสริมสมรรถนะ และติดตามประเมินผล
ล้าสมัยเกินไป
ผมทำงานกับจังหวัดซึ่งเป็นแขนขาของหน่วยจัดการส่วนกลางพบกับปัญหาเดียวกันมาครั้งแล้วครั้งเล่า
อ.สมชัย ฤชุพันธ์ฟันธงมานานแล้วว่าระบบรวมอำนาจส่วนกลางที่ใช้ได้ผลมานานนั้น
ใช้การไม่ได้แล้ว
หน่วยจัดการที่น่าสนใจคือ
องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ภาคประชาสังคมและชุมชน

นครศรีธรรมราชกำลังอดทนกับการเปลี่ยนผ่านของราชการส่วนกลางและภูมิภาค สู่ ท้องถิ่นและชุมชน 

แต่ก็มีความยากของมันที่ต้องฟันฝ่า

โรงเรียนคุณอำนวยเมืองนคร
(ก)ถูกกำหนดให้มีองค์ประกอบ
1)แกมบังคับจากส่วนราชการภูมิภาคหลักๆ
2)แกมบังคับจากราชการส่วนท้องถิ่น
3)อาสาสมัครจากภาคประชาสังคมและชุมชน
แกมบังคับคงเพิ่มประวัติศาสตร์ซ้ำรอยใหม่
อาสาสมัครก็ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ
(ข)ระบบงบประมาณประจำปีเอื้อต่อการทำงานรูทีน   
แต่ไม่สอดคล้องกับงานนวัตกรรม 
เป็นความยากที่เราฝ่าข้ามได้บ้างตอนทำนำร่อง3ตำบล แต่คราวนี้ทำเชิงปริมาณ จะได้ถึง1ใน4หรือ?
การทำงานนำร่องกับพื้นที่/หน่วยจัดการที่เข้มแข็ง/พร้อมรับกับการเปลี่ยนแปลง ด้วยระบบงบประมาณราชการที่มิใช่รายปีทั่วไ ป        ย่อมง่ายกว่ามาก
การทำงานนำร่องกับพื้นที่/หน่วยจัดการที่เข้มแข็ง/พร้อมรับกับการเปลี่ยนแปลงด้วยระบบงบประมาณราชการที่ไม่ใช่รายปีทั่วไปย่อมง่ายกว่ามากถ้าจัดการความรู้ก็ต้องเลือกทำอย่างนั้นส่วนที่ยากๆให้คนไม่เข้าใจการจัดการความรู้ไปทำดีกว่าเป็นธรรมชาติของการจัดการความรู้ ในส่วนของ
ความรู้วิชาการ/ของคนที่ชอบการเปลี่ยนแปลงและเป็นธรรมชาติของการจัดการความรู้ ในส่วนของ
ความรู้ในการดำรงอยู่ของคนราชการที่เข้าใจระบบราชการ <p>hardwareนี้ อีกนาน…..</p>