เมื่อได้มาเริ่มทำงานที่จ.แม่ฮ่องสอน

ผมได้รู้จักคำศัพท์ใหม่ในชีวิตคือ  คนต่างด้าว  หรือต.ด . หรือ...พลัดถิ่น

เมื่อครั้งที่เป็นแพทย์ใหม่ๆ  ผมจะเห็นว่าเขาเหล่านี้จะมารับบริการและต้องจ่ายเอง  หรือไม่ก็ศูนย์อบยพจะเป็นคนรับผิดชอบ

เมื่อย้ายมาอยู่ที่รพ.ชุมชน

สัดส่วนของคนต่างด้าวที่ผมเห็น 

ที่มารับบริการนั้นมีมาก  มากจนรู้สึกได้

แรกเริ่มผมมักคิดว่าทำไมเขาต้องเข้ามาบ้านเราเมืองเรานะ 

บางครั้งคิดไปว่าต้องเป็นภาระกับบ้านเราเมืองเรา โดยเฉพาะงานรักษาพยาบาลและดูแลสุขภาพ

ด้วยเวลาที่ผ่านไป  ด้วยมุมมองที่กว้างขึ้น 

ความมีเมตตาจิต   ความเข้าใจต่อผู้คนเหล่านี้  ดูเหมือนจะมากยิ่งๆขึ้น

เป็นความเข้าใจที่ผ่านกระบวนการหลายอย่าง

          ความทุกข์ทางกาย  ความเจ็บป่วย  ที่ผ่านการเยียวยา

          ความทุกข์ทางสังคม         เรื่องราวต่างๆของชีวิต

          เรื่องราวที่ได้ร่วมรับรู้  ร่วมผ่านประสบการณ์นั้นๆ 

          นอกจากความเจ็บป่วยอย่างเดียว

 

จนทุกวันนี้ความรู้สึก  ความเข้าใจต่อคน...เพื่อนมนุษย์ของเรา

 มีมากขึ้น  ดีขึ้น  ไปในทางที่น่าจะถูกต้องยิ่งๆขึ้น

          ...ผมชอบเรียกว่าพี่น้องต่างด้าว...มากกว่า ต.ด. เฉยๆ

          ...ความรู้สึกคือ  เราเป็นคนเหมือนกัน 

           ...มีความเท่าเทียมกัน   ในศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์

           ...ควรได้รับการดูแล  และปฏิบัติที่เท่าเทียมกัน

           ....

 

   ปัญหาที่ยังพบอยู่

         - คนบ้านเรามักจะยังมองและรู้สึกว่าเขาคือคนอื่น...

         - อาจจะถูกมองเป็นพลเมืองชั้น2

         - สิทธิการรักษาพยาบาลที่ยังไม่ครบถ้วน  ครอบคลุม

         - การถูกเอารัดเอาเปรียบจากคนพื้นที่   ทั้งชาวบ้านและจนท.บางส่วน(ส่วนน้อย)

         -ปัญหาอื่นๆ...

 

เรื่องที่ผมสัมผัสบ่อยๆมากที่สุดคือ  เรื่องสิทธิการรักษา   ค่ารักษา

ที่รพ.ของเรา    ยอดค้างชำระมีเกือบทุกคนที่ยังไม่มีสิทธิ

        

  เพราะวันนี้ได้เรียนรู้เรื่องสิทธิ์อีก   เป็นคนไข้ที่เข้ามาบ้านเราทีหลัง 

    ไม่สามารถขึ้นทะเบียนได้  ค่าใช้จ่ายก็มากเหมือนกัน

   สิ่งที่ผมทำได้คือ ค้างชำระไว้ก่อนก็ได้  มีเท่าไหร่ก็ค่อยๆเอามาให้

  ก่อนนี้เคยอน.(อนุเคราะห์)  หรือยกเว้นให้บ่อยๆ  แต่ก็มีการทักท้วงว่าไม่สมควรทำบ่อย 

    เพราะว่า รพ..ของเราก็ติดหนี้และขาดทุนเป็นหลัก6 หลายล้าน....

 

    เรื่องเล่าจากการทำงานครับ