เป็นเรื่องเล่าสั้นๆครับ

วันนี้มีพี่ผู้หญิงท่านหนึ่ง  นำเพื่อนบ้านทีรู้จักกัน  ซึ่งเป็นแม่ลูกมาตรวจ

สองแม่ลูกท่านนี้อยู่กันสองคน  แม่มีอาการอ่อนเพลีย  เครียดนอนไม่หลับ    สั่นลูกเป็นหวัดเล็กน้อย

              

ตามแนวทางของผม  เมื่อคนไข้มาด้วยอาการแปลกๆ  ก็จะถามเรื่องครอบครัว  จิตใจ

              

   ก็ได้รับการอธิบายจากพี่ที่พามาส่งว่า  คนไข้ท่านนี้  ขอเรียกป้าครับ  เพราะว่าอายุพอประมาณ  บวกกับท่านเป็นคนจีน  พูดไทยไม่ได้

             

พี่คนพามาส่งบอกว่า ป้าท่านนี้มีปัญหากับครอบครัว  คือลูกสะใภ้กับลูกชายไม่ได้ให้การดูแลเท่าที่ควร  ทอดทิ้ง  ไม่เกื้อกูลต่อผู้เป็นมารดา

 

         ทำให้ผมได้เข้าใจบริบท  และพื้นฐานของคนไข้ท่านนี้  เราก็ได้คุยกันและให้คำแนะนำ  ให้คำปรึกษา

 

    ระหว่างพูดคุยกันนั้น  พี่สาวท่านนี้(เป็นแม่ค้าขายผลไม้ ร้านประจำ) ก็ได้พูดขึ้นว่า  ....หมอ....คนสมัยนี้นะ  มันใช้ไม่ค่อยได้   เห็นแก่ตัว  ไม่รู้จักพ่อไม่  ไม่กตัญญู.....ผมฟังก็อืม....ครับ    ผมเห็นด้วยครับ

   

      ผมก็เลยแจมไปว่า...ก็ไม่เป็นไรนะ  เราต้องช่วยกัน..ทำให้บ้านเรา  สังคมเราน่าอยู่  พี่เป็นคนดีนะครับ  ผมดีใจนะ(ยกมือไหว้อนุโมทนา)  แถมเพิ่มว่า    เราก็มาช่ายกันสร้างโดยเริ่มรอบๆตัวเรานะ  เริ่มที่ครอบครัวเรา  สอนลูกหลานเรา  ดูแลเกื้อกูลคนที่เรารัก  คนที่เรารู้จักนะครับ

 

       ผมได้รู้จักคนที่ดีๆ   มีน้ำใจเพิ่มอีกคนครับวันนี้....^_^  ***