..จะกู้ก้องร้องไกล..เท่าที่ใจยังมี..

"JasmiN"
...ฉันล้มไปคราวแล้ว คราวเล่า..แต่..คงไม่มีอะไรสายเกินไป..สำหรับการยืนหยัด..และ ตั้งต้นใหม่...

    @ ..จะกู้ก้องร้องไกล..เท่าที่ใจยังมี..@

     ...เสียงตะโกน ดังมาแต่ไกล

     ...ใครบางคนยังอยู่บนเส้นทางอันยากลำบาก

     ...เพื่อนร่วมทาง ต่างหยุดคอย

     ...เธอเป็นยังงัยบ้างนะ...เหนื่อยมั๊ย..ท้อมั๊ย..

     ...เธอเหน็ดเหนื่อย

     ...เธอหยิบกระติกน้ำขึ้นมาดื่ม

     ...แล้วเธอก็ขว้างมันทิ้ง

     ...ไม่มีน้ำเหลืออยู่ซักหยด

     ...เธอร้องตะโกน...เธอขอความเห็นใจ...

     ...เธออ้อนวอน...ซบหน้า..ท้อใจ

           ...ไม่ต่างจากฉัน...

           ...ไม่ไหวแล้ว...ช่วยฉันที..ช่วยหามฉันไปที

           ...ช่วยประคับประคองฉัน...ฉันไม่มีแรง...

           ...ลำคอแหบแห้ง  ไร้สุ้มเสียงที่จะกู่ตะโกน

           ...ฉันลัมลง...

           ...แต่  ในใจยังหยิ่ง..มานะ

          ...พยายามที่จะลุกขึ้นอีกครั้ง

          ...ใช่.. ฉันล้มไปคราวแล้วคราวเล่า..

          ...แต่ฉันต้องลุกขึ้นมา..แล้วตั้งต้นใหม่

          ...ใช่  คงไม่มีอะไรที่สายเกินไปสำหรับการยืนหยัดขึ้น

          ...และ... ตั้งต้นใหม่ !!!

                                           "JasmiN"

 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ศาลากวี

คำสำคัญ (Tags)#...เรียงร้อยถ้อยคำ...

หมายเลขบันทึก: 120083, เขียน: 16 Aug 2007 @ 21:57 (), แก้ไข: 13 Jun 2012 @ 12:49 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก


ความเห็น (2)

โลกไม่ร้างที่ว่างการเริ่มต้น

ทุกท้องถนนไม่ร้างเส้นทางฝัน

โลกไม่ร้างการแบ่งปัน

ผู้คนไม่เงียบงันกำลังใจ

เหนื่อยบ้าง...เป็นธรรมดาของชีวิต

แต่ชีวิตก็มีมิตรที่ชิดใกล้

คอยรับรู้รับฟังความเป็นไป

ชีวิตยังมีวันใหม่... ไม่เปลี่ยนแปลง

     ...ขอบคุณท่านพี่แผ่นดิน P นะค่ะ ที่มาช่วยเติมเต็มและแบ่งปันความรู้สึกในกวี...

     ...เป็นยาบำรุงกำลัง สำหรับ คนท้อ ได้เป็นอย่างดีเลยละค่ะ...

     ... ขอคุณอีกครั้ง...

                                "JasmiN"