ไม่รู้ว่าเป็นการที่เห็นแก่ตัวมาเกินไปหรือเปล่า ที่ทำให้คนที่เรารักมากที่สุดต้องมานั่งร้องไห้เสียใจ จนแทบเป็นบ้าเพราะการกระทำของเราที่ทำอะไรผิดพลาดไป ทำให้เขาเดือดร้อน เสียหน้า เดือดร้อนในที่ทำงานที่ต้องมีคนมาถามหา มาติดตามตลอดทุกเวลา ขาดความเป็นส่วนตัว แต่ก็ทำไปเพราะว่ารักเขามาก ทั้งๆที่รู้ว่าไม่สมควรที่จะกระทำการแบบนั้นลงไป
ก้เสียใจ กับเหตุการณืที่เกิดขึ้น เหตุการณ์ผ่านไปแล้ว ไม่สามารถที่จะย้อนคืนกลับมาได้
ก็ต้องอาศัยเวลา ในการรักษา แผลใจ
อย่าคิดมากเลย....สิงที่ผ่านไปแล้วไม่อาจแก้ไขได้ ...
แค่เรารู้สึกว่าทำผิด มันก็บ่งบอกได้ว่าเราไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไรมากมาย เพียงแต่บางครั้ง ความผิดพลาดของคนบางคน เป็นเพียงการตัดสินใจทำอะไรลงไปเพียงอารมย์ชั่ววูบ...ไม่ทันได้ยั้งคิด..หรือเป็นเพียงอารมย์ที่ต้องการเอาชนะใครบางคนก็เท่านั้นเอง.......นะ