ผมได้ช่วยตรวจคนไข้ที่เข้าร่วมงานวิจัยนานาชาติด้วย

วันที่ 13 สิงหาคม 2550

วันนี้เป็นวันจันทร์แรกของสัปดาห์ที่ 15 และเป็นวันแรกของการเริ่มต้นเดือนที่ 4 ของการมาเริ่มเรียนที่นี่ และนับถอยหลังไปก็เหลือ 93 วันแล้วครับ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                วันนี้มีคนไข้เหลือติด ward เพียงคนเดียวเท่านั้น เลย round เสร็จเร็วกว่าปกติ ชีวิตก็คงเหมือนเดิมครับ ลมพิษเป็นน้อยกว่าเมื่อวานมาก แต่กระนั้นมันก็ยังคงคันๆอยู่นั่นแหละ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                กว่าจะเลิกคลินิกของครูลีก็ปาเข้าไปเกือบบ่าย 2 จึงได้ไปกินข้าว จากนั้นก็มาดูคนไข้ที่ห้องตรวจยูโรพลศาสตร์อีก 1 คน เพื่อเตรียมผ่าตัด ป้าคนนี้แกเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ กลัวความสกปรกมาก เวลาให้แกถอดรองเท้า เราต้องหากระดาษมารองให้แกเหยียบ ตรวจเสร็จก็ไม่ให้พยาบาลแตะต้องตัวเพราะเธอบอกว่าพยาบาลสกปรก กว่าจะถอดกางเกงได้ก็ใช้เวลานานเพราะไม่อยากให้กางเกงถูกพื้น น่าสงสารจริงๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                ผมได้ช่วยตรวจคนไข้ที่เข้าร่วมงานวิจัยนานาชาติด้วย ที่นี่เขาร่วมงานวิจัยเรื่องยารักษาภาวะกระเพาะปัสสาวะไวเกิน เป็นงานวิจัยที่เริ่มที่อเมริกาแล้วมีศูนย์ต่างๆเข้าร่วมหลายประเทศ ปกติเขาจะให้ consultant ตรวจร่างกายเท่านั้น แต่สำหรับผมเขายอมให้ตรวจได้เลย น่าภูมิใจจริงๆ <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>                เสร็จแล้วก็ไปเก็บข้อมูลวิจัยต่อจนหมดของวันนี้ แล้วก็ได้กลับบ้านเร็วกว่าทุกวัน ผมเลือกที่จะขึ้นรถ shuttle bus ไปลงที่ Bugis แล้วเดินกลับที่พัก ตอนนี้เขากำลังวางแผงขายของราคาถูก ผมเดินเข้าไปเพราะว่าเขาเปิดเพลง “บังเอิญติดดิน” ของอัสนี วสันต์ด้วย ยืนฟังจนจบแล้วก็กลับบ้าน <p></p><p>                เย็นวันนี้ได้กินซุปปลาสมใจแล้วครับ</p>