เคยสังเกตบ้างไหมว่า...บันทึกของท่านที่เขียนออกมาแล้ว จะมีคนคล้อยตาม...หรือขัดแย้ง จะเป็นอย่างไรก็ตาม...ยอมรับไหมว่า...ท่านมีความสุขกับ การยอมรับ มากกว่า...การขัดแย้ง สำหรับครูอ้อยเขียนบันทึกมานานแล้ว ด้วยเหตุที่มีคนอ่านมาก และส่วนใหญ่จะอ่านผ่านไปมา ที่จะตอบก็เป็นที่ถูกใจจริงๆ จึงจะแสดงความคิดเห็นกันให้ชื่นใจ ความคิดเป็นปัจเจก ที่มักจะไม่เหมือนกัน บางท่านอาจจะเขียนแล้ว ต้องให้ผู้อ่านคล้อยตาม ต้องเห็นด้วยไปเสียทุกเรื่อง ทำไมเป็นอย่างนั้นล่ะ ก็เพราะท่านเขียนเหมือนเดิม ลองมาเขียนบันทึกแบบ...เอ้อ....ขัดใจผู้อ่านบ้าง จะรู้สึกว่า...สมองแล่น และเตรียมหาข้อมูลเพื่อที่จะหาข้อมูล หรือ เอกสารมาอ้างอิงให้ผู้อ่านมาคล้อยตามได้... อะไรก็ตาม มีมาเป็นคู่ มีดีมีชั่ว มีแรงมีค่อย มีเบามีหนัก มีตามและมีขัดใจ เมื่อได้รับการตามใจมากๆ ก็เกิดความเคยตัว เมื่อไม่ได้อ่านแบบเดิม ก็เอ๊ะ..แปลกไป เขียนบันทึกให้มีหลายหลากความคิด หลายหลากมุมมอง เพื่อให้ผู้อ่านได้คิดตาม ..ไม่ใช่คล้อยตาม... บอกแล้วไง ...ปัจเจก ..ความคิดใครความคิดท่าน...ลอกเลียนแบบกันไม่ได้... แต่ในความรู้สึกลึกๆ ก็ยอมรับว่า..การเขียนบันทึกนี้..ให้ความสุขมากๆ ที่จะได้อ่านร่องรอยของผู้อ่านเข้ามาแสดงความรู้สึก... แต่ก็ไม่ใช่ทุกราย.....ระดับปรมาจารย์เขียนบันทึก.....ไม่เห็นมีใครจะอยากแสดงความคิดเห็น ท่านก็ยังมีความสุขกับการได้เขียน เขียนค่ะและเขียนเลย.....เขียนกันเถอะค่ะ...เป็นคำเดียวที่เชิญชวนให้เขียน..... อย่างครูอ้อย...ชวนใครให้เขียน...แล้วได้ดีไปทุกราย.... ไม่ได้โม้...นะจะบอกให้...เฮ้!.....
สวัสดีครับ ครูอ้อย
หนึ่งในอาวุธทำลายล้างโลกที่น่ากลัวที่สุดคือการที่ทุกคนมีความเห็นเหมือนกันครับ
ถ้าสักวันคนทั้งโลกเห็นผิดพร้อมกันแทนที่เผ่าพันธุ์มนุษย์จะเหลือรอดอยู่บ้าง
ก็จะกลายเป็นตายพร้อมกันหมด
แต่ไม่ได้หมายความว่าให้แตกแยกกันนะครับ
ึถึงความเห็นไม่เหมือนกันก็ยังมีจุดประสงค์เดียวกันได้
เพียงแค่รู้จักทำความเข้าใจกันแทนที่จะหันหลังเข้าหากัน
ขอบคุณทำหรับบันทึกนี้นะครับ
สวัสดีค่ะ
เห็นด้วยค่ะ ความคิดแต่ละคน ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน
แต่คนไทย ไม่ค่อยแสดงออกหรอกค่ะ ถ้าไม่เห็นด้วย เขาก็แค่อ่านเฉยๆค่ะ
พี่เองก็เช่นกันค่ะ ไม่ค่อยอยากขัดแย้งกับใคร บางทีเขียนความเห็นไป แล้วมาคิดเสียใจว่า ไม่ควรเขียนเลย เจ้าของบันทึกจะโกรธหรือเปล่า ก็ไม่ทราบ ใจไม่ดีเลยค่ะ ไม่อยากให้ใคร มีความรู้สึกขัดใจกับเรา
สำหรับท่านที่เป็นปรมาจารย์หลายท่าน ก็ชอบเข้าไปอ่าน บางทีท่านก็เชิญชวนให้ออกความเห็น พี่ก็ออกความเห็นตามประสบการณ์ค่ะ ถ้าไม่มีประสบการณ์ก็ไม่กล้าเขียนหรอกค่ะ
ก็ .. แสดงความคิดเห็นนี่ หมายถึง การแสดงความคิดเห็นของเราที่มีต่อเรื่องนั้น ๆ ออกไปไม่ใช่หรือคะ? คือ รู้สึกอย่างไร .. เข้าใจอย่างไร .. และอยากให้เป็นอย่างไร? ..
(( เขียนค่ะและเขียนเลย.....เขียนกันเถอะค่ะ...เป็นคำเดียวที่เชิญชวนให้เขียน.....
อย่างครูอ้อย...ชวนใครให้เขียน...แล้วได้ดีไปทุกราย....
ไม่ได้โม้...นะจะบอกให้...เฮ้!..... ))
แฮ่ะ ๆ ๆ เขียนค่ะ เขียน แต่ใครมีอะไรจะเคลียร์ก็โบ๊ยยยไปให้ครูพี่อ้อยจัดการเน้อ ^_^
สวัสดีค่ะน้องต้อม...เนปาลี
โบ๊ยยย์มาให้..ครูอ้อยเลย..เฮ้! มาเลย...ยกเว้น....ระ.........ว้าว