บทที่ 1ความคิดดั่งสายน้ำ

      ความคิดคนเราประดุจดั่งสายน้ำ ที่มีทั้งความรุนแรง ความอ่อนโยน ความร้อน เย็น และอบอุ่น อยู่ภายในตัวเอง แล้วแต่เจ้าของความคิดจะหยิบยกส่วนใดมาใช้  ซึ่งมีที่มาแห่งการนำมาใช้มาจากพื้นฐานแห่งความคิด ได้แก่ ความรู้ ความเข้าใจ ปัจจัยภายใน-ภายนอก สิ่งแวดล้อม นำมาหลอมรวมและถูกกลั่นออกมาเป็นแนวความคิด อาจถูกบ้างผิดบ้าง ก็แล้วแต่การมอง และผู้มอง แต่แท้จริงแล้วความไม่มีผิดถูกเพราะมันถูกพันผูกมาจากปัจจัยหลากหลาย มากมาย กว่าจะกลับกลายมาเป็นความคิด

       นักคิดมากมายกล่าวไว้ว่า ผู้ที่มีองค์ความรู้มากมักมีความคิดที่ดี ผมเองคงไม่แย้ง แต่ก้อไม่เห็นด้วยเสียทั้งหมด เพราะหากคนที่มีองค์ความรู้มากแต่ปราศจากซึ่งการนำไปใช้อย่างถูกต้องและชอบธรรมแล้ว เปรียบเหมือนยาที่มีทั้งคุณประโยชน์และโทษ คือใช้ทำประโยชน์ได้ในแง่การรักษาและบรรเทาอาการและสามารถทำอันตรายแก่ร่างกายได้หากมีการใช้ไม่ถูกวิธี และเกินกว่าความจำเป็น แต่ความเป็นยายังคงเป็นยามิได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม  เสมือนน้ำที่แม้เปลี่ยนสถานที่ คือไม่ว่าจะเป็นน้ำที่อยู่ในแม่น้ำ ลำธาร หรือในขวดในแก้ว ยังคงเป็นน้ำเหมือนเดิม  และเมื่อเปลี่ยนสถานะ เช่น น้ำที่อยู่ในกระติกน้ำร้อน น้ำที่อยู่ในทะเล แม่น้ำ ลำคลอง หรือน้ำที่ถูกกลั่นจนเป็นความชื้นอยู่ในก้อนเมฆบนท้องฟ้า แท้ที่จริงแล้วยังคงมีคุณสมบัติของความเป็นน้ำอยู่อย่างเสมอ มิเคยเปลี่ยนแปลงไป เฉกเช่นความคิดของคนที่จะอยู่ในสภาวะที่เข้าใจ ไม่เข้าใจ ดีใจ เสียใจ โกรธ  เศร้า เหงา รัก หลงหัวปักหัวปำ  ล้วนเป็นความคิดที่อยู่ในใจและถูกถ่ายทอดออกมาเป็นพฤติกรรมทั้งสิ้น

         ท่านที่ยังงงและสับสน หรือคำถามในใจมากมายอยู่ ไม่เป็นไรครับ ยังมีตอนต่อไปครับ จะส่งผ่านความในใจให้อ่านใหม่ละกันครับ