เมื่อโตขึ้น มีงานให้ต้องรับผิดชอบมากขึ้น ทั้งที่เป็นงานประจำของตัวเอง ทั้งที่อาสาทำเองเพราะไม่มีใครทำ เพื่อการพัฒนาองค์กร ผมมักให้เครดิตกับเพื่อนร่วมงานทุกครั้งถึงจะมีส่วนเกี่ยวข้องเท่าใด หรือไม่ก็ตาม ในช่วงที่ผลงานปรากฏ

เมื่อผลงานปรากฏได้รับความชื่นชมจากคนหมู่มาก คนกลุ่มที่นำไปใช้ประโยชน์ได้จริง ผู้ที่ปรากฏรายชื่อในการจัดทำผลงานชิ้นนี้ย่อมมีความยินดีร่วมกัน

แต่ก็อีกหล่ะครับเหมือนหนังละครไทยตอนเย็นๆ ที่พระเอกจะมีชีวิตราบรื่นเสมอไปคงไม่น่าติดตาม ต้องมีอุปสรรคทางจิตใจกันบ้าง เพราะเรื่องเล็กๆน้อยๆ ที่ไม่เคยใส่ในจิตใจมาก่อน

ความสามัคคี ความเป็นเจ้าของร่วมกันจึงถือเป็นอาวุธพิชิตอุปสรรค ไม่ทำให้คนทำงานท้อแท้ เบื่อการทำงาน

บางที่ผมก็มานั่งคิดเช่นกัน ว่า “ทำน้อยที่สุด หรือไม่คิดจะทำเลยดีกว่า สบายตัวดี” แต่ความละอายใจตัวเอง มันก็เข้ามาคลอบงำ ทำอย่างที่คิดไม่ได้ซักที

หมายเหตุ : บันทึกนี้เป็นความคิดเห็นโดยทั่วๆไปนะครับ ไม่ได้เจาะจงกรณีใดๆ หรือบุคคลใด เพียงแต่บันทึกเป็นข้อคิดในการทำงานของตัวเองต่อไป เมื่อมีอุปสรรคทางจิตใจอย่างนี้เกิดขึ้น จะปฏิบัติตัวอย่างไร

KPN