ผมเคยเขียนบทความไว้บทความหนึ่ง ชื่อ "Gotoknow.org กับสังคมแห่งการเรียนรู้" (ลิงค์อ่าน) หลายท่านอาจได้เคยอ่านมาแล้ว แต่หลายท่านอาจจะยังไม่เคยได้อ่าน ในความคิดเห็นส่วนตัวผมขณะที่เขียนบทความนี้ เห็นว่า G2K สามารถเชื่อม-ถักทอเครือข่ายและสามารถผลักดันหรือนำสังคมไทยให้ก้าวสู่การเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้ได้จริง แต่ก็อธิบายได้ไม่หมด วันนี้ก็เลยขอนำอีกตัวอย่างหนึ่งมาเล่าเพื่อประกอบบทความที่ว่านั้นครับ
เป็นผลสืบเนื่องมาจาก G2K ที่ทำให้เกิดกิจกรรมรวมญาติในงานเฮฮาศาสตร์ 2 ที่สวนป่าครูบาสุทธินันท์ เมื่อวันที่ 28- 30 ก.ค. 50 ที่ผ่านมา และที่ผมจะเล่าต่อไปนี้ก็เป็นผลสืบเนื่องจากกิจกรรมงานเฮฮาศาสตร์ อีกเช่นเดียวกันครับ อย่างน้อยมีสิ่งดีๆ ที่ผมจะนำมาเล่าต่อ 2 เรื่องครับ
เรื่องแรก เมื่อวานนี้ (6 ส.ค. 50) ผมได้รับพัสดุข้างในเป็นหนังสือชื่อเรื่อง "ตลาดชุมชน" ซึ่งส่งให้โดยพี่บางทราย (คนเข็นครก ขึ้นภูเขา)
เป็นหนังสือสรุปบทเรียนจากการกระตุ้นให้ชุมชนเกิดการรวมตัวและจัดตลาดชุมชน เป็นหนังสือที่พี่บางทรายส่งให้เนื่องมาจากความสนใจของผมต่องานของพี่บางทรายที่ได้ ลปรร.กันในบันทึกนี้ เฮฮาศาสตร์ : งานเฮฮาที่ไม่ธรรมดา...บรรยากาศหลังงานวัดเลิกแล้ว (4)
ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยความตั้งใจ เป็นเรื่องเล่าและความงดงามของงานพัฒนาชุมชน เป็นประสบการณ์ของการสร้างตลาดชุมชน ที่ไม่ได้เริ่มต้นที่การคิดโครงการ สร้างอาคาร แล้วก็กลายเป็นตลาดร้างบ้างไม่ร้างบ้าง...... แต่เป็นตัวอย่างรูปแบบหนึ่งของการกระตุ้นให้ชุมชนได้คิด และเริ่มต้นการแลกเปลี่ยนสิ่งที่ตนเองผลิต ลดรายจ่ายนำหน้า รายได้ค่อยตามมาทีหลัง.....
เป็นก้าวหนึ่งของการพึ่งพาตนเองที่สำคัญ ที่เรามักจะไม่ค่อยได้เห็นกันบ่อยนักในกิจกรรมการพัฒมนา ที่ส่วนใหญ่จะคิดกันเป็นรูปแบบหรือโมเดลสำเร็จรูปแล้วก็ใช้เหมือนๆกันทั้งประเทศ (ไม่อธิบายเพิ่มนะครับหลายท่านเข้าใจดี)
เรื่องต่อมา ช่วงบ่ายๆ คุณพี่ประสิทธิ์ อุทธา นักส่งเสริมการเกษตรจากอำเภอพรานกะรต่าย ได้แวะมาที่สำนักงานเกษตรจังหวัด และได้มาเยี่ยมเยียนและทักทายตามประสาคนคอเดียวกัน ผมก็เลยถือโอกาสนำเสนอ การใช้แผนที่ภาพถ่ายดาวเทียม PointAsia.com ที่ได้ไปแลกเปลี่ยน(ได้รู้วิธีใช้) จากพี่บางทรายที่สวนป่าในงานเฮฮาศาสตร์ มาอีกเช่นกัน
พี่ประสิทธิ์บอกว่า "อยากได้มานานแล้วของดีๆ อย่างนี้" (เห็นไหมครับนี่คือความรู้หรือสิ่งที่เพื่อนๆ นักส่งเสริมต้องการอยากรู้...สิ่งที่ถูกกำหนดให้เรียนรู้บางครั้งก็ไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องรู้-จำเป้นต้องใช้เสมอไป..อิๆๆ ) พร้อมกับการโหลดภาพที่ความสูงประมาณ 2 KM ของตำบลพรานกระต่ายที่พี่ประสิทธิ์รับผิดชอบอยู่ ภาพทั้งหมดประมาณ 50 ภาพครับ ซึ่งผมก็มีความยินดีเป็นอย่างยิ่ง อย่างน้อยก็มีนักส่งเสริมแล้ว 1 ท่านที่ได้รับการขยายผล-ขยายวงการเรียนรู้ นำสิ่งใหม่ๆ (สำหรับเรา) นำไปใช้ให้เกิดประโยชน์กับงานสิ่งเสริมการเกษตร และต่อๆ ไป ผมก็คงต้องขยายวงการเรียนรู้เกี่ยวกับการใช้แผนที่กันต่อไป

ตัวอย่างแผนที่ที่พี่ประสิทธิ์ นำไปใช้ประโยชน์ครับ (ตัวจริงใหญ่กว่านี้)
เห็นไหมครับอานุภาพอันยิ่งใหญ่ของ G2K ที่สามารถ
- เชื่อมคน แม้อยู่ห่างไกลด้วยระยะทาง
- เชื่อมความคิด
- เชื่อมกิจกรรมต่างๆ
- เชื่อมโยงการเรียนรู้
- เชื่อมศาสตร์-ผสมผสานวิชาได้โดยไม่มีขีดจำกัด
- ฯลฯ ช่วยต่อเติมหน่อยครับ
มิติของความแตกต่างนั้นจะไม่มีผลเลย หากเราหลุดพ้นจากกรอบหรือระบบต่าง ที่คอยครอบงำความคิด ครอบงำการปฏิบัติของเราอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน G2K มีอานุภาพที่ระเบิดทำลายเส้นแบ่งต่างๆ ที่คอยปิดกั้นและครอบงำเราอยู่ให้สูญสลายไป....
จากสังคมเสมือนที่เชื่อมกันโดย G2K ก้าวต่อๆ ไปพวกเราก็จะสามารถรวมพลังเพื่อขับเคลื่อนสังคมแห่งการเรียนรู้และเอื้ออาทร ในความเป็นจริง(สังคมจริง)ได้อย่างไม่มีข้อสงสัย
บันทึกมาเพื่อการ ลปรร. ครับ
วีรยุทธ สมป่าสัก 7 ส.ค. 50
เรียน ท่านสิงห์ป่าสัก
ค่ะ สังคมg2k จะกลายเป็นสังคมแห่งการเรียนรู้
Society of Learning ...
... สู่ความเป็นหนึ่งเดียวที่มีความหลากหลายแตกต่าง
Unity in Diversity ....
เป็น สังคมอุดมคติ ในอนาคตเพื่อขับเคลื่อน สู่สังคมแห่งความเป็นจริง
ขอบพระคุณค่ะ
เชื่อมวิถีชีวิตและประสานสัมพันธ์..จะเห็นได้จากในสังคม G2K แม้แตกต่างหลากหลาย แต่พูดภาษาเดียวกัน เข้าใจกันและกันได้ง่ายกว่าคนที่อยู่ในสายงานเดียวกันอีกคะ…
เรียน คุณ poo
สวัสดีน้องสิงห์ป่าสัก
ดีใจที่อาศรมครูบา "มหาชีวาลัยอีสาน" ได้เป็นสถานที่เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ จนนำไปสู่การขยายผล และตรงความต้องการของคนทำงาน
ดีใจที่มีนักส่งเสริมการเกษตรไฟแรง ยังทำหน้าที่อย่างเข้มข้นกับสังคมเกษตรกรของเรา
ดีใจที่มีการเชื่อมต่อระหว่างนักส่งเสริมซึ่งกันและกัน
เรามีเครื่องมืออีกมากมายที่ยังไม่รู้จักและยังไม่ได้สัมผัส วันข้างหน้าคงพบเครื่องมือเหล่านั้นเพิ่มเติมการทำงานของเราให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น ทั้งหมดนี้ก็เพื่อวางแผนงานและทำงานสู่เกษตรกรให้ได้ประโยชน์สูงสุด ในทางกลับกันเพื่อเป็นเครื่องมือนำเสนองานให้ระบบรับทราบอย่างชัดเจนมากขึ้นครับ
อย่างที่ท่านครูบากล่าว เทคโนโลยี่มีอยู่แล้ว เพียงแต่เราไม่รู้จัก และมันเป็นของฟรีไม่ได้ซื้อหามา เพียงเราค้นพบแล้วหยิบมาใช้ เราก็จะได้งานที่วิเศษออกมาครับ
ลองขยายผลผลิดแพลงการใช้ประโยชน์ แล้วนำมาเล่าสู่กันฟังบ้างนะครับ น้องสิงห์
เรียน หนุ่ม ร้อยเกาะ
น่าจะเป็น Lifelong Learning ด้วยไหม มาเยี่ยมให้กำลังใจ ค่ะ
เรียน อ. หิ่งห้อย
เรียน ท่าน สะ-มะ-นึ-กะ
(โภชนา)
เรียน ผอ.ธุวนันท์ พานิชโยทัย