วันนี้ตอนเช้า รีบเข้าห้องปกติ ....แต่ช้าไปนิดนึง ...คุณหมอใจดีรีบลงไปก่อนเพื่อฉีดยาชาเข้าไขสันหลังให้ คุณตา อายุ 85 ปี มาทำผ่าตัดเปลี่ยนหัวเข่าเพราะมีปัญหาในการเดิน
คุณตาถูกจับให้นอนตะแคง มีผ้าเขียวบางๆ...ปกคลุม...ไม่มิด....แอร์ภายในห้องผ่าตัดหนาวเย็นมากๆ เราคุยกันว่าแอร์เย็นเจี๊ยบเลย...จะปิดกันก่อนดีไหมเนี่ย.....ให้คุณตาออกเสียงด้วยก็แล้วกัน ถือว่าเป็นผู้ร่วมชะตากรรมในห้องผ่าตัดด้วยกัน
“คุณตา...หนาวไหมคะ”
“โอ้ย!....หนาวฉิบหายเลย” คุณตาพูด...แล้วอมยิ้ม...
จริงจริ๊ง....เราหัวเราะกัน....มันรู้สึกได้เลยถึงอารมณ์ของความหนาวเย็น...ของคุณตา....ซะใจ….
“อุ๊ย!....คุณตาพูดแบบนี้ถูกใจพี่ติ๋ว” แน่ะ!....น้องๆในห้องผ่าตัดเห็นฉันเป็นอะไร(ช่างแอบรู้ใจกันได้.....)
พอคุณหมอเริ่มฉีดยาชา คุณตาก็เริ่มร้องโอ๊ย!...เพราะยาชาเข็มเล็กยังไม่ออกฤทธิ์เต็มที่...คุณหมอวัยรุ่น ใจร้อนก็ใช้เข็ม spinal blockที่ยาวกว่าสโล่ว์ ซะแล้ว.....
“คุณตาขา...เจ็บนิดนึง”
ฉันไม่รู้จะว่าไง ได้แต่ปลอบใจ ...ในใจคิดว่า.....รอยาชาออกฤทธิ์ซะก่อนจะดีกว่าไหม?...
“โอ๊ย!...”
“คุณตาขา...คุณหมอฉีดยาให้ชาเฉพาะที่นิดนึงก่อน แล้วถึงจะใช้เข็มยาว เอายาชาชุดใหญ่เข้าไขสันหลัง คุณตาจะได้ไม่เจ็บ" ฉันให้ข้อมูลเพิ่ม
"เดี๋ยวถ้าเจ็บจะฉีดยาชาเพิ่มนะคะ....คุณตาร้องได้ แต่อย่าขยับหลังนะคะ ตำแหน่งที่ต้องการมันจะเปลี่ยนไป อาจจะทำให้ทำยากขึ้น"
ฉันไม่ดุที่คุณตาร้อง โอ๊ยๆ... ด้วยมองว่าถ้าหลังไม่ขยับก็เพียงพอแล้ว...แต่ก็คนมันเจ็บนี่นา....
“เออๆ....โอ๊ย!...” คุณตารับคำ..... ดูคุณตาเข้าใจดี พยักหน้าแล้วยิ้ม...แต่ก็ยัง...โอ๊ย!......
ไม่นานนัก อาจารย์เห็นท่าไม่ดีเลยรีบจัดการ block เอง ซึ่งไม่ง่ายนักที่จะให้คนแก่มากๆนอนในท่านี้นานๆ .......ก้มศรีษะมากๆชิดอก งอเข่าข้างที่ไม่ปวดชิดอก ในท่าตะแคง หลังตั้งฉากกับพื้นเตียง........และนานแค่ไหนก็ไม่รู้เพราะกระดูกมักแข็งติดกันไปหมด ธรรมชาติทำให้ทำได้ยากกว่าคนปกติ
“โอ๊ย!...”
“โอ๊ย!...”
ระหว่างนั้น เราให้ยาแก้ปวดเข้าเส้นเลือดให้คุณตาด้วย ....ไม่นานนักก็สำเร็จ ..... พวกเราปรบมือกันแล้วเอ่ยปากชม
"เก่งจังเลย....คุณตาเก่งจัง"
"ไม่เก่งหรอก.....ถ้าเก่งต้องไม่เจ็บ" แล้วคุณตาก็ยิ้ม....
พวกเราไม่รู้ว่าคุณตาว่าใครไม่เก่งกัน...อาจารย์หมอดมยารีบออกตัว
"หมอนี่แหละไม่เก่ง ทำให้คุณตาเจ็บ"
คุณตายิ้ม
...............................................................................................
จากนั้นการผ่าตัดเปลี่ยนข้อเข่า ก็ดำเนินไปเรื่อยๆ ประมาณชั่วโมงเศษๆฉันเห็นคุณตาเริ่มไม่สุขสบาย ฉันถามได้ความว่า...เมื่อย......
"อีกนานไหม๊"
"โอย...ตอนนี้เพิ่งถึงโคราชลุง" อาจารย์แพทย์ผ่าตัดตอบ
"โอย...ทำไมนานจัง"
ฉันต้องอธิบายขั้นตอนการทำผ่าตัดเพิ่มเติม ให้คุณตาเห็นและคาดเดาได้ว่าตอนนี้ทำถึงไหน แล้วจะทำอะไร สุดท้ายคืออะไร...ดูคุณตาผ่อนคลายขึ้น ยาแก้ปวดและนอนหลับออกฤทธิ์ให้คุณตาเคลิ้มไปบ้าง
....................................................................................................
"อีกนานไหม๊"
"ตอนนี้ถึงสระบุรีแล้วลุง" อาจารย์แพทย์ผ่าตัดตอบ
"เฮ้ย!....เอารถด่วนนา" พวกเราฮา...........
"เกาจมูกให้หน่อยซี่...คัน...เอ้อๆ.....ตรงนั้นแหละ" คุณตาหลับต่อ
....................................................................................................
"ทำไมนานจัง ไม่คิดว่าจะนานอย่างนี้"
"ตอนนี้ถึงรังสิตแล้วลุง" อาจารย์แพทย์ผ่าตัดตอบ
"โอย...ไปทางตรงซี่ อย่าไปทางโค้ง...."
ฮาๆๆๆๆ...............
"เกาข้างปากให้หน่อยได้ไหม..." แล้วคุณตาก็ดูเหมือนหลับต่อ
....................................................................................................
"ไปรถด่วนนา เฮ้ย...อย่าช้า"
ฮาๆๆๆ.......
"ไปแท๊กซี่ดีกว่าเว้ย.... เฮ้ย...."
ฮาๆๆๆ........
....................................................................................................
สักพักอาจารย์หมอดมยาแวะเข้ามาถามอาการคุณตา แล้วเดินออกไป
"นั่นใครน่ะ" คุณตาถาม
"อาจารย์หมอที่ฉีดยาชาให้คุณตาค่ะ แล้วนี่คุณหมอเด็กๆ...กำลังเรียนหมอค่ะ" ฉันตอบ
"เออ...ขยันเรียนนะลูก"
ฉันได้ฟังแล้วรู้สึกอบอุ่น....พวกเรายิ้มน้อยยิ้มใหญ่กัน
สักพักมีน้องพยาบาลสาวแวะเข้ามาพูดคุยกับฉัน คุณตามองแล้วก็ถามอีกว่า
"นั่นใครน่ะ" คุณตาถาม
"คุณพยาบาลค่ะ" ฉันตอบ
"ไม่มีฟันในปากเลย ไม่ได้ใส่ฟัน ถอดฟันปลอมออกหมด" คุณตาพูดเหมือนจะออกตัว.....
"แน่ะ....คุณตากลัวไม่หล่อหรือคะ หล่ออยู่แล้ว" ฉันว่า คุณตายิ้ม เห็นอย่างนี้เลยถามซะเลย
"คุณตาตอนหนุ่มๆอาชีพอะไร" หมอถาม
"เป็นตำรวจ....อย่าเผลอนา...จับนา..."
ฮาๆๆๆ.......
"อ้าว....ตำรวจจับคนเผลอเหรอคะ...ไม่ได้จับผู้ร้ายเหรอ" ฉันว่า ฮาาๆๆๆๆ........รวมทั้งคุณตาด้วย
"คุณตาเป็นตำรวจ เจ้าชู้ไหม๊" หมอถาม
"ไม่หรอก คนเดียวก็พอแล้ว...คู่ทุกข์คู่ยาก"
บรรยากาศของความสุขในการทำงานเหล่านี้ มีส่วนทำให้ลดความเครียดของผู้ป่วยที่นอนรอคอยขณะทำผ่าตัด....
ส่วนฉันเอง....ความสุขแบบนี้ฉันสัมผัสในงานที่ฉันทำได้อยู่เสมอๆ....
นี่แหละค่ะ.....ความสุขเป็นทีมซึ่งรวมถึงผู้ป่วยด้วย
อ่านแล้วเพลิน เลยครับ เป็นบรรยากาศที่ผู้ป่วยทุกท่านใฝ่หาจริงๆเลยครับ
"ความสุข" อยู่ที่ไหนก็ได้ครับ
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีค่ะ คุณนิรันดร์
แวะมาฮาอีกรอบค่ะพี่ติ๋ว หลังจากวนเวียนให้ความเห็นหลายรอบแล้ว แต่ให้ความเห็นไม่ได้สักกะที
ถ้าทุกครั้งของการผ่าตัดเกิดการให้ความร่วมมือทั้งระหว่างคนไข้กับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในห้องผ่าตัด ตลอดจนมีบรรยากาศหยอกเอินกันแบบนี้ก็ดีนะคะ การผ่าตัดคราวนั้นคงสำเร็จไปแล้วครึ่งหนึ่ง
อ่านบันทึกนี้แล้ว อยากหายตัวไปเชียร์พี่ติ๋วถึงขอบเวทีเชียงใหม่ด้วยจังเลยค่ะ เสียด้าย เสียดาย
สวัสดีค่ะ คุณแป๊ดที่รัก
แวะมาชื่นชมผู้ทำงานด้วยหัวใจแห่งเมตตา อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆเลยค่ะ เห็นความสุขทั้งของฝ่ายหมอ /พยาบาล และฝ่ายคนไข้
สวัสดีค่ะพี่ติ๋ว
วันที่ 8 นี้ สาวจาวเหนือ จะแวะเวียนไปใต้ ชาวใต้เลยรวมพลเลี้ยงข้าวเย็นรับขวัญค่ะ งานนี้ได้เจอพ่อดอกมะลิแน่ๆ ค่ะ ไว้จะกอดให้นะคะ
อุ้ย ลืมไป พี่ติ๋ว แค่ฝากบอกว่าคิดถึง
สวัสดีค่ะ คุณนายดอกเตอร์ ….พยายามให้เกิดบรรยากาศของความสุขในทีมค่ะ ความทุกข์ก็ไม่แสดงออก ไม่งั้นบรรยากาศการทำงานเสียหมดค่ะ….ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณแป๊ด….สาวเชียงใหม่ คนไหน..ใครหนอ แวะไปหา….อ้อ..ฝากกอดพ่อดอกมะลิให้ด้วยน่ะถูกแล้วค่ะ…อย่าลืมล่ะ