Blog ป้าจุ๋ม

  ที่เป็นจริงได้มากกว่าการคิดทำนโยบายร้อยแปดพันประการในเวลานี้ (กระบวนการBlog น่าจะเป็นการเตรียมตั้งไข่ที่จะนำไปสู่การฟักตัวอ่อนของการนโยบายสาธารณะต่างๆ) ไม่เชื่อลองไปสังเกตชาวบล็อกเขาเมาส์กันที่เชียงใหม่ดูเถิด แล้วจะรู้ว่า สังคมชาวBlogger นั้นน่ารักน่าอิจฉายังไง   
 
การเขียนบล็อกสำหรับมือใหม่หัดเขียน ไม่ใช่เรื่อง่ายหรือยาก แต่มันจำเป็นต้องมีการบ่มเพาะความสุกงอมของพลังที่จะกระหายใครเขียน วัตถุดิบมีกันทุกคน ไม่งั้นพวก KM.จะพูดถึงชุดความรู้ในตัวคนกันรึ เพียงการตั้งต้นเขียนมีเบื้องหลังและที่มาแตกต่างกัน อย่างเช่น ป้าจุ๋ม ของผมท่านนี้ แอบอ่านของคนอื่นมาเป็นปีๆ เดินรอบๆวนเวียนรั้ว G2K.จนรอยเป็นเทือก พอถึงจุดระเบิดก็มานั่งหน้าคอมฯไล่ถามคนโน้นคนนี้จ้าละหวั่น เพราะมาทีไรก็จเห็นใครๆเขียนบล็อกกันอย่างมีชีวิตชีวา แถมยังฮาเป็นระยะๆ บางทีก็นั่งหันหลังชนกันใช้ความคิดถ่ายทอดวิชาที่ตนเองกำลังคันในอารมณ์
แต่ก็นั่นแหละ ระบบรองรับของ G2K.ยังไม่สะดวกเสียทีเดียว ต้องเรียนรู้ขั้นตอนที่จะปรับตัวหนังสือ การทำวรรคตอน การใส่ภาพใส่สีใส่เสียง ตรงนี้ได้อาศัยกัลยาณมิตรช่วยกันประคับประคองสมาชิกใหม่ใจสู้ ให้ปรับงานทั้งหมดให้สดสวยและโดนใจเจ้าตัวและสมาชิกที่เข้ามาอ่านผลงาน

ซึ่งตรงส่วนนี้มีความสำคัญมาก ที่ความรู้ในตัวของคนจะไม่สูญหาย แต่ได้มีการคัดกรองออกมาเสนอต่อสาธารณชน บางทีจะเป็นประโยชน์ในวงกว้างกว่าตอนที่คนนั้นทำงานในระบบก็อาจเป็นได้  ความรู้ในบล็อกจึงเป็นคุณูประการ  เป็นบุญ เป็นทาน เป็นอานิสงฆ์ที่ส่งต่อส่งถึงกันได้อย่างมีอิสระ เป็นบ่อเกิดความความดีงาม ความรัก ความผูกพันที่จะนำไปสู่การสร้างสังคมสมานฉันท์ ที่เป็นจริงได้มากกว่าการคิดทำนโยบายร้อยแปดพันประการในเวลานี้ (กระบวนการ Blogน่าจะเป็นการเตรียมตั้งไข่ที่จะนำไปสู่การฟักตัวอ่อนของการนโยบายสาธารณะต่างๆ) ไม่เชื่อลองไปสังเกตชาวบล็อกเขาเมาส์กันที่เชียงใหม่ดูเถิด แล้วจะรู้ว่า สังคมชาวBlogger นั้นน่ารักน่าอิจฉายังไง

ตัวอย่างข้างล่างนี้เป็นข้อเขียนของป้าจุ๋มครั้งที่ 2 ที่ผมขออนุญาตนำมาปรับให้อ่านง่าย ต้นฉบับเข้าไปอ่านค้นอ่านได้blogที่ สมพิศ ไม้เรียง

นานๆจะได้มีโอกาสส่ง blogกับเขาบ้าง   แต่ก็มีเวลาอ่านตลอดเลยไม่พลาดโอกาสได้ไปร่วมในเฮฮาศาสตร์2   ขอยอมรับว่าโชคดี-ประทับใจและสนุกจนลืมแก่ไปเลย   ชาวเฮฮาฯ ทุกท่านน่ารัก  หลายท่านมาทั้งครอบครัว มีครอบครัว คุณสิงห์ป่าสัก-ศรีภรรยา-น้องฝ้าย-น้องไผ่ และครอบครัวอ.อ้อยคุณสะมะนึกะ-น้องขวัญ มาพร้อมกับผัดหมี่โคราชแสนอร่อยต้นตำรับ ก็เลยไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะไปขอเป็นลูกมือคุณสะมะนึกะ เพื่อจะได้มีวิชาผัดหมี่โคราชกลับไปผัดให้สามีและลูกๆทานที่บ้านบ้างตามประสาแม่บ้านที่ดี ( รึเปล่า??? )  ขอบอกว่าแซบอีหลีจ้า 

และยังมีเมนูเด็ดคือต้มปลาร้าใส่ปลาดุกสดนี่ก็เด็ดมากเช่นกัน จิ้มกับผักนาๆพันธุ์ที่เก็บเกี่ยวจากในสวนท่านครูบานั่นแหละสดๆมีทั้งเพกา ดอกเพกา ชะอม และอื่นที่ทั้งงามและสด เพราะช่วงนี้ฝนฟ้าก็อำนวยเลยทำให้ผักที่สวนป่าเหล่านี้น่ารับประทานมาก สำหรับเมนูอาหารแต่ละมื้อไม่มีซ้ำ หลายๆท่านได้โชว์ฝีมือทั้งมีน้ำใจบรรจงปรุงแต่งให้พวกเรารับประทานเลยยิ่งเพิ่มรสชาด     อ.องุ่นมากับหวานใจอ.เสือหนุ่มสุดเท่ห์ควบChopperคู่ใจเท่ห์สะไม่มี และอ.องุ่นยังแสดงฝีมือเป็นหัวหน้าทีมพาน้องออย(ลูกรักครูบา-แม่หวี)และน้องขวัญคอยบรรจงจัดแต่งผลไม้ ใส่ถาดสวยงามมาให้พวกเราได้รับประทาน คุณสายลมหนุ่มรุ่นใหม่ไฟแรงที่มีบุคลิกดีน่ารักแต่แฝงความเป็นตัวของตัวเองและมีความมาดมั่นสมชายชาตรี 

อันนี้บอกได้ว่าเป็นผลพวงที่ได้ถูกหล่อหลอมมาจากครอบครัวที่มีความรัก-ความอบอุ่นและมีความใกล้ชิด ลูกหลานที่เกิดจากครอบครัวเหล่านี้จะไม่มีทางเป็นปัญหากับสังคม   และดูจากแววตาแล้วหนุ่มน้อยคนนี้พร้อมจะสู้ชีวิตและช่วยสังคม   ต้องขอชื่นชมคุณพ่อคุณแม่ด้วยค่ะ และอีกคนคือ  ดร.กมลวัลย์ก็เช่นกันเป็นคนเก่ง ที่มีความน่ารักและมาดมั่นก็ได้พาคุณพ่อคุณแม่มาด้วย ก็เลยไม่ต้องสงสัยเพราะทั้งคุณพ่อคุณแม่ดูท่านเป็นคนดีมีเมตตาและความอบอุ่น   หากลูกหลานไทยทุกครอบครัวได้รับความรัก-ความอบอุ่นและพ่อแม่มีความใกล้ชิดกับลูกๆเช่นนี้สังคมไทยคงจะดีไม่น้อย ปัญหาหลายๆอย่างของชาติที่ประสพอยู่ในขณะนี้คงไม่ต้องมานั่งแก้ไข   เคยคิดอยู่ตลอดเวลาว่าถ้าทุกครอบครัวซึ่งเป็นunitหนึ่งของสังคม ถ้าหากดีประเทศก็น่าจะดีด้วย  อยากให้ทุกครอบครัวตั้งใจดูแลรับผิดชอบตัวเองและลูกๆอย่าให้เป็นภาระของสังคมคงจะดีไม่น้อย

พอพูดถึงความประทับใจหนุ่มสายลมและดร.กมลวัลย์ก็เลยเถิดไปไกล   มีความประทับใจทุกท่านที่ได้พบในครั้งนี้แต่ละท่านมีบุคลิกเฉพาะตัวมีความรู้ความสามารถไปคนละอย่าง คงกล่าวรายละเอียดรายบุคคลไม่หมดในครั้งนี้ เพราะขณะที่นั่งบันทึกในครั้งนี้ดึกมากแล้ว และวันนี้เหนื่อยมากๆเลยเพราะไปดูแลแปลงสมุนไพรทั้งถากหญ้าและปลูกซ่อมเนื่องจากช่วงที่ผ่านมาฝนทิ้งช่วง ทำให้สมุนไพรที่ปลูกไว้ชงักการเจริญเติบโตบางหลุมไม่งอกก็มี  และพรุ่งนี้ต้องขับรถกลับกรุงเทพฯแต่เช้าเพื่อกลับไปทำหน้าที่หลายๆอย่างต่อที่กรุงเทพฯจ้า

ขอบอกว่ารักและคิดถึงทุกท่าน ดร.แป๋ว  คนเก่ง   น้องดอกแก้ว(คนสวยและน่ารักของพี่)  คุณออตหนุ่มที่มีบุคลิกเป็นartist  และขอขอบพระคุณ อ.Handy  อ.บางทรายทีได้กรุณาให้ความรู้หลายอย่างทั้งด้านเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์และปรัชญาชีวิตมากมาย ดร.แสวงอีกท่านที่ได้คุยกันครั้งใดก็มีอะไรดีๆที่ฝรั่งเรียกว่าbrillian ideas มานำเสนออย่างน่าสนใจตลอด แต่อยากขอเตือนอ.แสวงสักนิดด้วยความรัก จากคนรักกันนะคะด้วยสุภาษิตโบราณบทหนึ่งที่ว่า ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย แต่คนพูดความจริงทีไรเห็นตายทุกที ท้ายที่สุดคงจะไม่กล่าวถึงไม่ได้แน่คือท่านครูบาและศรีภรรยาของท่านที่ต้อนรับพวกเราเป็นอย่างดีต้องขอขอบคุณ สำหรับตัวดิฉันเองมาที่นี่หลายครั้งมากแล้วและก็มีความประทับใจกลับไปทุกครั้ง

อยากกลับมาที่นี่อีกและกลับไปพร้อมกับมีการบ้านในใจกลับไปด้วยว่าต่อไปจะมีอะไรมาเติมเต็มมหาชีวาลัยให้ได้เติบโตและสมบูรณ์แบบเสียที  ตามเจตนารมณ์ที่ท่านครูบาท่านคิดเพื่อสังคมและประเทศชาติ ก็ได้แต่คิดๆๆๆแล้วก็คิด แต่มาในครั้งนี้เริ่มมีกำลังใจและมีความหวังคิดว่าชาวเฮฮาศาสตร์ที่รักทุกท่านคงคิดเช่นเดียวกัน วันนี้คงขอลาไปนอนก่อนเหนื่อยจริงๆค่ะวันนี้  ราตรีสวัสดิ์ค่ะ

ดูเอาเถอะค่ะบรรยายไม่ถูกจริงๆ และยังได้กระทบไหล่ดาราอย่างน้อง Patricคุณป้าจุ๋มยังได้สอนหลานในการเขย่าไข่นกกระจอกเทศเพื่อนำมาเจียว ปรากฏว่าไข่นกกระจอกเทศสองฟองเลี้ยงแขกได้20คนสบายๆ มีเห็ดละโงกที่เก็บในสวนป่านำมาต้มแซบ โอยไม่ได้ชิมก็ไม่มีทางรู้หรอกว่าอร่อยแค่ไหน ดูผัดไทยกระทะใหญ่คุณพ่อครัวใหญ่สะมะนึกะควบคุมการผัดแบบต้นตำรับเอง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องความอร่อยเช่นกัน  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน KM ในมหาชีวาลัยอีสาน

คำสำคัญ (Tags)#มหาชีวาลัยอีสาน

หมายเลขบันทึก: 116482, เขียน: 03 Aug 2007 @ 08:31, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 19:45, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 10, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (10)

สิงห์ ป่าสัก
เขียนเมื่อ 03 Aug 2007 @ 08:42
  • แวะมาอ่านบันทึกของป้าจุ๋มผ่านบล็อกของครูบา 
  • ป้าจุ๋มเขียนเล่าได้บรรยากาศดีมากเลยครับ
  • หากเขียนบ่อยๆ รับรองมีแฟนพันธุ์แท้คอยติดตามอย่างแน่นอนเหมือนบล็อกของพ่อครูบา..อิๆๆ
  • พวกเราทุกคนก็ประทับใจป้าจุ๋มเช่นกันนะครับ
  • ด้วยจิตวิญญาณของนักส่งเสริมฯ โอกาศต่อไปคงได้นำผลงานทดลอง/องค์ความรู้ที่ได้ของป้าจุ๋มไปขยายผลให้แก่ผู้สนใจนะครับ
  • ขอบพระคุณมากครับ

P

  • ขอบคุณครับ ที่ช่วยเติมกำลังใจ ให้ป้าจุ๋ม
  • หลานๆ..เจ้าตัวเล็กนี่สุดยอด แฟนพันธุ์แท้จริงๆ
  • เป็นขวัญใจพี่ป้าน้าอา
บางทราย
เขียนเมื่อ 03 Aug 2007 @ 10:10

จากส่วนตัวจริงๆ ให้ดิ้นตายสิ..ผมชอบงานเขียนป้าจุ๋มตั้งแต่แรกแล้วครับ  มันอาจจะเรียกว่า ถูกกิเลสก็ได้ ตรงๆ ไม่อ้อมค้อม (อย่างผม) ไหลไปตามสาระเหมือนนั่งฟังป้าจุ๋มเล่ากับตัวเอง  นี่แหละธรรมชาติครับ เอ้าผมชอบจริงๆครับ

ขจิต ฝอยทอง
เขียนเมื่อ 03 Aug 2007 @ 11:55
  • วันที่อ่านบันทึกพี่จุ๋ม
  • พี่เขาบอกว่า ขจิตอย่าเพิ่งนอนช่วยพี่ก่อน
  • ฮ่าๆๆๆๆ เพิ่งตี 1 เอง
  • แหมเช้าๆๆพี่เขามาลงรูปอีก
  • โห ขยันจริงๆๆ
  • ขอบคุณครับ
Handy
เขียนเมื่อ 03 Aug 2007 @ 12:11

มายืนยันว่าป้าจุ๋มมีหลายอย่างที่น่าประทับใจครับ

  • ความรอบรู้เรื่องพืชสมุนไพร
  • ความใส่ใจ มีเมตตากับคนรอบข้าง
  • ความมีสำรึกต่อสังคม - ประเทศชาติ
  • อารมณ์ขันก็มีไม่ขาด อยู่ใกล้ๆ เป็นได้ฮา
  • ฯลฯ
  • สรุปว่า ป้า น่ารัก และแสนดีครับ

พ่อครูครับ

  • บันทึกอาจารย์จุ๋มน่าอ่านมาก
  • เอาไปใช้ได้กับการกินอยู่ในปัจจุบันได้
  • จะตามอ่านงานของอาจารย์จุ๋มครับ
  • ท่านไปเสนอแนะเรื่องดอกมะแว้งให้ออตด้วยครับ น่ารักจริง ๆ

อาจารย์น่ารักครับ

  • รอบรู้เรื่องสมุนไพรและช่วยแนะนำการกินอยู่ได้ดีมาก
  • น่ารักครับ ออตได้ความรู้ที่กรองเอามาได้มากในการพูดของอาจารย์จุ๋ม

พี่จุ๋มครับ

พี่จุ๋มบอกผมช้าไป ๕๖ ปีครับ

ถ้าทันผมจะรีบกลับไปเกิดใหม่ครับ

ผมเกิดมาด้วยดวงที่

  • จะปกป้องความยุติธรรมเหนือชีวิต
  • -------------------------------
  • จะแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด
  • จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง
  • จะยอมตายหมายให้เกียรติดำรง
  • จะปิดทองหลังองคืพระปฏิมา
  • -----------------------------
  • -----------------------------
  • ไม่เคืองแค้นน้อยใจในโชคชตา
  • ไม่เสียดายชีวา ถ้าสิ้นไป
  • ------------------------
  • ยอมอาสัญก็เพราะปองเทิดผองไทย

ขอบคุณครับที่เป็นห่วง

บัว
เขียนเมื่อ 03 Aug 2007 @ 18:05
  • ประทับใจทุกครั้งที่ได้พบกับท่าน
  • รวมทั้งความเมตตาที่มีต่อนักเรียนเม็กดำ
  • ขอบคุณครับ

Citrus
เขียนเมื่อ 04 Aug 2007 @ 15:24
สวัสดีค่ะ ครูบาอ่านแล้วเห็นด้วยทีเดียวค่ะ ยังงงอยู่เหมือนกัน เรามีเพื่อนผ่าน blog ที่ไม่เคยเห็นหน้า แต่ก็คุยกันได้สนิทสนม 

ทุกอย่างย่อมมีจุดเริ่มต้น ถ้าจุดติดได้แล้ว ก็เหมือนเครื่องยนต์ที่แล่นฉิวค่ะ และเมื่อเขียนแล้ว มีมิตรรักแฟนบล็อก เข้ามาทักทายให้กำลังใจกัน ก็ยิ่งเสริมแรงเขียนให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปอีกค่ะ (ขยันเขียน เขียนเอง อ่านเอง ก็มี 555…)