คิด..ม่าย...ออก..!
เคยคิดไม่ออกใช่ไหมคะ..ว่าจะเขียนอะไรดี
เหมือนกันเลย......แล้วก็เป็นบ่อยด้วย... !
ยิ่งถูกบังคับ..ยิ่งเขียนไม่ออก
อยากเขียนอย่างใจคิด แต่ไม่รู้จะเขียนอะไร
บนโต๊ะมีอะไรอยู่มั่งคะ
ลองเอามาทำอะไรเล่นๆดูไหม
ถ้านี่ใช่เรา..... ทำเลย ไม่ต้องรอใครสั่ง
ไม่ต้องรอหัวหน้ามอบหมาย
ไม่ต้องรอให้เพื่อนบอก..ว่าใช้ได้...หรือใช้ไม่ได้
.....ทำไปเลยจ้า.....
ตอนนั้นกำลังนึกอะไรเหรอคะ ........
อืม..ม.. ตอนนั้นงานยุ่งที่สุดเลย
แล้วก็นึกถึงตอนกลางคืน
นึกถึงเวลาที่เราจะได้อยู่เป็นส่วนตัว
ไม่ต้องเวียนหัวกับอะไรอีก
ชอบกลางคืนชะมัด แต่อยากให้ฟ้าสว่าง
เห็นดวงจันทร์ เห็นดาวพราวเต็มฟ้า
แต่สองดวงที่ว่าไม่ค่อยยอมมาด้วยกัน
เจอแสงจันทร์เข้าแสงดาวก็หม่น
เจอความมืดเข้าแสงเดือนก็จ๋อย......
นึกออกแล้ว.... ตอนนั้นนึกถึงพระจันทร์เสี้ยว..!!!
บางทีการเขียนแค่ประโยคเดียว แต่มีภาพช่วย
ก็ทำให้เราสื่อความหมายอะไรได้ตั้งเยอะ... : )
บางทีการเห็นอะไรง่ายๆใกล้ตัว ก็ทำให้นึกออกไปอีกเรื่องนึงเลย
......เพราะมันมีอะไรเชื่อมโยงกันอยู่....
วันนึงเห็นกระดาษถ่ายเอกสารเสียๆ....
รู้สึกเสียดายชะมัด
ไม่อยากให้เขาเอาทิ้ง เลยขอเขามา....
แล้วมันก็แว่บ... ปิ๊ง....!.
กระดาษถ่ายเอกสารเสียๆสองสามแผ่น กับน้ำยาลบคำผิด : )
คิดอะไรไปได้ตั้งเยอะ
แล้วก็ออกมาเป็นอย่างข้างบน.....
ตอนนั้นคิดถึงคนใจร้ายขึ้นมาจริงๆ
อยู่ใกล้คนใจร้ายทีไร
รู้สึกมืดไปทั้งใจ
.... ไม่ เห็น ซัก กะ ดาว เลย จริงๆ ....
และมีอีกวัน....ที่เห็นต้นไม้ต้นหน้าอาคารต้นนั้น
แล้วก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา
แล้วก็เลยเขียน..... เขียนเสร็จแล้วก็วาด
วาดเสร็จแล้วก็เขียนทับไปอีกที
เขียนเอง...อ่านเอง... แปะข้างตู้เอาไว้ดูเอง
.....มีความสุขแบบบ้านๆดีชะมัด... : )
แค่แว่บ...และ ปิ๊ง.... แท้ๆ
แว่บ..... ปิ๊ง.....! ที่ว่า.... จู่ๆมันก็มาเอง
มาแล้วอย่าทิ้งนะคะ หาสมุดเล็กๆซักเล่มจดเก็บไว้
จดไว้ทุกวัน เดี๋ยวก็เต็มเล่ม
และเมื่อถึงสักวันหนึ่ง..... มันจะวิ่งมาต่อกันเอง
พูดจริงๆนะคะ .....มันจะวิ่งมารอ...
และบอกเราว่าจะมาต่อกันแล้วนะ หยิบปากกามาเร้ว..ว..ว
และเมื่อถึงวันนั้น...
ขอให้สนุกกับ"การเขียนอย่างได้อย่างใจคิด" นะคะ
.................................................................................
หมายเหตุ(จากดวงใจน้อยๆของครู)
ดิฉันสั่งงานเด็กๆอย่างหนุกหนาน เพราะเห็นว่าปิดหลายวัน เขาคงมีเวลาและอารมณ์สุนทรีย์พอที่จะเขียนนั่นโน่นนี่อย่างเพลิดเพลินเจริญใจ
เด็กๆทำหน้ารันทดเป็นที่ยิ่ง บอกเสียงอ่อยๆว่างานเยอะทุกวิชา เขียนอะไรไม่ออกเลย มันระทมๆไปทุกหย่อมหญ้า
ดิฉันปลอบใจว่าเขียนอะไรก็ได้ คิดอะไรได้ก็เขียนไปเลย เขียนอย่างเป็นตัวของตัวเอง เขียนอย่างที่ตัวเองเป็น เต็มที่ไปเลย
.... อ๊ะ...เอางิ... เพื่อฟามยุติธรรม ครูสั่งงานคุณเท่าไหร่ ครูก็เขียนเท่านั้นด้วย เขียนในบล็อกละกัน แล้วค่อยลงกระดาษ โอ.เค.แมะ (ทำไมต้องใช้คำว่าโอ.เค.ด้วยก็ไม่รู้ แต่ดิฉันติดปาก)
เด็กๆค่อยหน้าตาดูดีมีระดับขึ้นมาหน่อย แล้วก็บอกว่าจะตามไปอ่าน
ถึงวันนัดจริงๆเข้า ด้วยงานหนักที่ติดพันจนหมุนตัวไม่ทัน ทำให้อารมณ์ สุน-ทะ-รี ของดิฉันออกจะฝืดๆพิลึก นึกอะไรก็ไม่รื่น เขียนอะไรก็ไม่คล่อง ไม่หนุกหนานลั้นลาอย่างที่เคย(คิดว่าตัวเอง)เป็น กว่าจะนึกได้ว่าจะเขียนอะไร ปาเข้าไปสองคืน และกว่าจะเขียนให้ตัวเองอ่านรู้เรื่องได้ ก็แก้แล้วแก้อีก หมดเวลาไปครึ่งวัน
นึกแล้วก็เห็นใจเด็กๆเหลือเกิน คนไม่มีอารมณ์ จะให้มาทำอารมณ์กีวี่อยู่นี่มันอึดอัดชะมัด
ถ้าเด็กๆหลงมาอ่าน โปรดทราบว่าครูเข้าใจนะคะ ถ้าเขียนไม่ออกจริงๆ ครูจะไม่งอนเลย.....
เอาเถิดค่ะ เพื่อเห็นแก่สวรรค์ ขอให้เขียนมาเลยว่าเขียนไม่ออก แล้วก็เล่าให้ครูฟังแทนว่าวันหยุดเราทำอะไร เล่านิดเดียวก็ได้ เพราะครูเข้าใจแล้ว
เวลาเขียนไม่ออกเนี่ย ...ก็แปลว่าเขียนไม่ออกจริงๆ...
เอ...ว่าแต่ที่เด็กๆอ่านอยู่นี่.... เก๊าะกำลังอ่านเรื่องที่ครูบอกว่าครูเขียนไม่ออกอยู่นี่นา....
งั้นถ้าเราลองเขียนดูบ้าง คงมีอะไรออกมามั่งละน่า.......
.....ครูจะตั้งตารอนะคะ..... : )
น่ารักจริงๆครับ บันทึกนี้
- - -ผมกำลังคิดว่า ผมจะเขียนอะไรดี - - -
จริงๆแล้วมีประเด็นเยอะครับ วันสองวันนี้ภาระกิจล้นหลามมาก
ขออีกสักพักครับ
สวัสดีค่ะ น้องเอก
ตอนน้องเอกเข้ามาพี่แอมป์คงกำลังแก้บันทึกนี้อย่างอกสั่นขวัญแขวน เพราะต้องเขียนให้เสร็จทันเวลาที่บอกนักศึกษาไว้ ....เรื่องนี้สอนให้รู้ว่ากรรมมีจริง... ดังหมายเหตุท้ายบันทึก
....ลูกช้างเข็ดแล้ว อิอิ....
บันทึกน้องเอกเป็นเนื้องานแน่นปึ้กเลยนะคะ แถมอ่านเพลินอีกต่างหาก ทำงานเยอะๆกับคนหลากหลายอย่างนี้ ย่อมมีประเด็นล้นหลาม(ตามภารกิจ) เรื่องเขียนไม่ออกคงไม่มี
มีแต่ "จะเลือกเอาอะไรมาเขียนก่อนดี" กระมังคะ : )
ขอให้ทำงานอย่างมีความสุขนะคะน้องเอก ถึงแม้พี่แอมป์จะไม่ค่อยได้ฝากรอยแวะไว้ แต่ก็ซึมซับเอาความละเมียดละไมในบันทึกน้องเอกมามากโขอยู่นะคะ
สวัสดีค่ะพี่แอมป์
บันทึกนี้อ่านแล้วอมยิ้มเลยค่ะ แบบตรงใจ บางครั้งมีเรื่องที่จะเขียนมากมายแต่ไม่รู้จะเข้าประเด็นอย่างไร (นาน ๆ ครั้งนะค่ะ อิ อิ ) แต่ส่วนใหญ่อยากเขียนและคิดถึงทุกคนเลยไม่รู้ว่าจะเขียนเรื่องอะไรดี คิด คิด เท่าไร คิดไม่ออกซักที (อย่าฮัมเพลงตามนะค่ะพี่แอมป์ คิก ๆ) แต่ก็เข้ามาเขียนแล้วค่ะพี่แอมป์ กับบันทึกแบบเพื่อน ๆ ลองตามไปอ่านนะค่ะ (ให้ลุ้นหาเอง ฮ่า ๆๆๆๆๆ) คิดถึงนะค่ะ ขอบคุณค่ะที่ทำให้ราณียิ้มได้ (ขณะพิมพ์ราณีอยู่เชียงรายค่ะ เข้ามาตอบของพี่แอมป์เป็นคนแรกเลยค่ะ แบบมาเช่าnet รายชั่วโมง อะค่ะ) ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ อ.ราณี
คิดถึงมากๆๆๆเลยค่ะ ดีใจจัง เห็นบันทึกถึงเพื่อนแล้วค่ะ อ่านแล้วสองรอบแต่รีบเขียนงานส่งเด็กๆให้เสร็จก่อนและกะจะเข้ามาอีกทีตอนดึกๆ ไม่นึกว่า อ.ราณีจะชิงแซงมาถึงก่อน ถึงเชียงรายแล้วเหรอคะ เหนื่อยมากรึปล่าว...
ไม่ว่า อ.ราณีจะอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไร โปรดอย่าลืมว่ามีพี่ๆน้องๆอยู่ในนี้ ที่ยังคิดถึงกันอยู่เสมอนะคะ วันนี้ยังไม่มีโอกาสได้พบ แต่วันหน้าคงได้เจอ ให้พี่แอมป์ได้พาไปดินเนอร์ใต้แสงเทียนสักมื้อเป็นอย่างน้อยนะคะ
อ้อ...เรื่องฮัมเพลงน่ะอย่าได้ห้ามเทียว ไม่ทันดอก อะไรที่เป็นทำนองนี่พี่ชอบนัก หาวยังเป็นเพลงเลย .... ห่าว..ว ฮาว ฮ้าว..ว.. อิอิอิ
ดีใจออกนอกหน้าเลยนะคะที่ อ.ราณีแวะมา และหวังว่าคงนึกออกว่าบันทึกต่อไปจะเขียนเรื่องอะไร ขอให้งานที่ อ.ราณีตั้งใจมาทำ สำเร็จราบรื่นโดยเร็ว และเดินทางโดยปลอดภัยนะคะ
รักและคิดถึงมากๆๆๆๆจ้า
พี่แอมป์ : )
...
ไกล
เหมือนใกล้
ห่างกันแค่ระยะทาง
..
ปล.ข้อหนึ่ง อ่านบันทึกของ'จารย์แล้ว ก็คิดคล้าย งานแขนโต...แขนโตของอิฉันค่ะ
ข้อสอง ลองสมัครเปง'มาชิก ในเว็บนี้ ..พยายามอยู่เกือบ ๆ เดือนแระ...มะมีไรขึ้นเรย...วัยรุ่นล่ะเซ็ง :)
...รึว่าภาษาในการสื่อสารของดิฉันบกพร่อง..
ไม่รู้เป็นเพราะเหตุใด
..คิก มะ ออก...
มายิ้มกว้างๆให้กำลังใจพี่แอมป์อีกคราครับผม
^__________________^
สวัสดีค่ะ Nong Mam
ครูกำลังจะปิดคอมฯ เจอ Nong Mam เลยต้องเข้ามาอีกที อยู่ดึกจังเลย หวังว่าทุกคนที่บ้านคงสบายดีนะจ๊ะ ฝากหอมตัวเล็กตัวน้อยด้วย ภูขึ้น ป.หนึ่งยัง : )
งานNong Mam ทำให้ครูประทับใจทุกชิ้น ยังเสียดายที่ไม่ได้ขอมรดกไว้ให้น้องดู และครูไม่ค่อยเห็นน้องที่ชอบทำ "ของเล่นแปะข้างฝา" อย่างรุ่นเรา
หรือครูเป็นคนทำให้จินตนาการของเขาหดหายไปรึปล่าวก็ไม่รู้ .... ที่แน่ๆคือน้องที่ชอบเขียนมีน้อยลง ครูรู้สึกอย่างนั้นนะคะ
สำหรับข้อสองไม่แน่ใจว่าเกี่ยวกับระบบรึปล่าว (ทั้งระบบของบล็อก และระบบของเน็ตที่เราใช้) ถ้ายังไงหากสะดวกจะลอง ก็ลองดูอีกทีนะคะ ครูก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน ของครูเน็ตก็หลุดบ่อยพอใช้ค่ะ ถ้าเน้นที่การสื่อสารโต้ตอบแบบสนทนา ช่วงนี้ก็อาจไม่คล่องนัก
แต่ถ้าเน้นที่การบันทึกข้อมูลเพื่อการใช้ประโยชน์สาธารณะ โดยไม่กังวลกับอย่างแรก ก็น่าลองนะคะ
วันหลังจะขออนุญาตเอาเรื่อง "ต่างๆ" ของNong Mam มาเขียนถึงด้วยนะคะ ยังจำได้ว่าตอนที่เอามาส่ง ครูคิดในใจว่า "คิดได้ไงเนี่ย เจ๋งจิง" ....ครูรักกระดาษต่างสีแผ่นนั้นที่สุดเลย... เห็นทีไรคิดถึงคนเขียนทุกที
รักษาสุขภาพและขอให้พระคุ้มครองให้พบแต่สิ่งดีนะคะ Nong Mam : )
สวัสดีอีกทีค่ะ น้องเอก
พี่แอมป์ก็เข้ามายิ้มตอบอย่างกว้างขวางเช่นกันอะค่ะ ชอบสัญลักษณ์แทนยิ้มจังเลย คนคิดก็ช่างคิดเหลือเกิน ทำให้คำเขียนได้อารมณ์ขึ้นอีกเยอะ
^^ ^ ^ ^_^
^____^ ^____________^
: P : ) :- ) ; )
( ^_^ )
....เลยยิ้มตอบกลับน้องเอกสิบทีเลยนะคะ....
เมื่อก่อนผมก็มีปัญหาเรื่องนี้ครับพี่(กระ)แอมป์
แต่ตอนนี้ปัญหานี้หมดไปแล้วครับ
ก็เราจะคิดเองทามมาย เอาของเพื่อนมาเขียนซิครับ ง่ายจะตาย แรกๆ ก็เขียนแปะหัวแปะท้ายเพิ่มเติม สังเกตไหมครับหลังๆ เอาเขามาทั้งดุ้นเลย สะด๊วกสะดวก
แต่ก็มีปัญหาเหมือนกันครับ ก็ตรงที่ขี้เกียจพิมพ์นี่แหละครับ อิอิ
ราตรีสวัสครับ
สวัสดีค่ะ น้องทะเฮป : )
ก่อนอื่นพี่ขอแสดงความยินดีที่น้องไม่มีปัญหา (นึกถึงอัสนันท์กับวสีเลยแฮะ น้องเทพทันรุ่นนี้รึปล่าวคะ)
อะฮ่า.... ไอเดียดีมาก การยกข้อเขียนดีๆมานำเสนอนี่ได้บุญนะคะ คนอ่านที่ไม่เคยอ่านจะได้ตามอ่านถูกที่ เพราะได้รู้ว่าเรื่องดีๆนี้อยู่ที่ไหน อันนี้พี่แอมป์ชอบ
ส่วนเรื่องพิมพ์นี่ตัวใครตัวเผือกละ พี่เป็นคนพิมพ์เร็ว แต่ลำบากใจตรงหาช้าเนี่ยอะค่ะ
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมนะคะ ว่าแต่เข้ามานั่งที่โต๊ะรับแขกนี่ก็ได้ ไหงไปยืนคุยอยู่ตรงประตูยังงั้นล่ะคะ
ไม้ตียุงนี่อันไม่ยาวเท่าไหร่หรอก พี่เอื้อมไม่ถึงหรอกค่ะ อิอิ
สวัสดีค่ะ คุณแอมป์
... กว่าจะตามมาเจอ ช่วงหลังๆ หายาก
ขออนุญาติเอาเข้าแพลนเน็ต เลยดีกว่านะคะ
* บันทึกนี้น่ารักมากๆ เลยนะคะ
* คุณพี่แอมป์คงสดชื่นมากเลย อยู่กับเด็กๆ
* ชอบม๊ากกๆ เลยค่ะ คิดได้ไงค่ะ มุขนี้
* ภาพสุดท้าย ... ยึดราก ยึดดิน ยึดชีวินไว้ให้มั่น ...
- ทำให้คิดถึง จิตต้องนิ่ง
จดจ่อกับสิ่งตรงหน้า
หากหวังผลสัมฤทธิ์ ไม่กี่พริบตา
... พยายามเข้าว่า จะสำเร็จดั่งใจ
* ไม่แน่ใจว่าจะเข้ากันไหมนะคะ มองภาพแล้วคิดออกแบบนี้ ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ น้องปู
ตานี้ขออนุญาตแทนตัวว่าพี่แอมป์นะคะ ดูจากภาพพี่แอมป์มั่นใจว่าแก่เอ๊ยโตกว่าน้องปูไม่น้อยกว่าสามรอบแหงๆ : )
ขอบคุณที่ปูตาม "หากันจนเจอ" นะคะ ช่วงหลังๆหากันยากจริงๆด้วย พี่แอมป์พยายามทำแพลนเน็ตของตัวเอง แต่ไม่รู้ทำไมมันมีเครื่องหมายกาผิดสีแดงแจ๊ดอยู่หลังชื่อบล็อกทุกคน กลัวมีปัญหาในช่วงระบบยังไม่เสถียร เลยใช้วิธีจำเอา หรือไม่ก็ไต่ไปตามแพลนเน็ตพี่ๆน้องๆ คืออาศัยไต่กะไดบ้านเพื่อนไปก่อน หวังว่าเจ้าของบ้านจะไม่ตื่นขึ้นมาเห็น เพราะพี่มารอบดึกเป็นส่วนมาก อิอิ
ภาพสุดท้ายพี่แอมป์ชอบตรงที่ลูกปูโค้ดมาเด๊ะเลยค่ะ เห็นต้นไม้ต้นนั้นแล้วแว่บรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
ปูแต่งกลอนเก่งจังเลย เร็วมากด้วยนะคะ คนที่มีอารมณ์ "กีวี่" เหมือนกันนี่เข้าใจกันเร็วดีจังเนอะ ...
อ้อ..และจะบอกว่าชอบกลอนของปูมากๆๆๆทุกบันทึก แต่ยังไม่ได้ฝากรอยมือไว้ที่ลูกบิดประตู : ) วันก่อนก็ยกกลอนของปูในบันทึกบรรยายภาพของน้องเม้งไปสอนเด็กเรียบร้อยแล้ว ขออนุญาตย้อนหลังจะอนุมัติไหมคะเนี่ย
ขอบคุณที่ปูแวะมานะคะ อารามดีใจ ดูซิ...พี่เลยพร่ำพรรณนายืดยาวไปห้ากิโลอีกแล้ว อิอิ
ดิฉันคิดว่าข้อเขียนของอาจารย์เขียนได้ดีนะคะ เขียนอย่างเป็นตัวของตัวเองดี คือเขียนโดยไม่ต้องกังวลกับการใช้คำมากเกินไป เพราะอาจจะทำให้คิดไม่ออกว่าจะเขียนอะไร
ขนาดอาจารย์คิดอะไรไม่ออก ก็สามารถบรรยายได้เป็นเรื่องเป็นราว แล้วก็ยังมีอารมณ์สุนทรีย์อีกด้วย
การเขียนตามใจของตัวเองเป็นสิ่งที่วิเศษสุดๆเพราะได้แสดงความเป็นตัวตนของตัวเองออกมาอย่างเสรี เช่นเดียวกับท่านอาจารย์ที่มีความเป็นตัวของตัวเองสูงคิดอย่างไรก็เขียนไปอย่างนั้น ดิฉันชอบบทความของท่านมากๆๆๆๆๆเพราะท่านเขียนได้มันดี(ถูกใจ๋ ถูกใจ)
อาจารย์เขียนได้ตรงใจหนูมากเลยค่ะเพราะบางครั้งหนูก็คิดอย่างอาจารย์ที่ไม่รู้จะเขียนอะไรนึกไม่ออกนึกอย่างไรก็นึกไม่ออกจนบางครั้งเขียนไปโดยที่ตัวเองยังไม่พอใจกับผลงานของตัวเองและเมือนึกอีกครั้งก็อยากเอางานกลับแก้ไขให้ดีกว่าเพราะตอนทำจริงไม่ได้ตั้งใจทำในผลงานเท่าไหร่จึงอยากทำใหม่ให้ดีกว่าเดิมค่ะ
สวัสดีค่ะเจี๊ยบ (อาริษา)
ขอบคุณที่เจี๊ยบแวะมาโพสต์ได้เร็วดีนะคะ แถมให้กำลังใจกันสุดชีวิต ไม่ว่าครูจะเขียนลั้นลาไปอย่างไรก็ตาม : ) ครูตั้งใจเขียนเรื่อง คิด ม่าย ออก ให้น้องเอกไทยโดยเฉพาะเลยนะคะ ครูคิดเอาเองว่าครูเข้าใจจริงๆ เวลาถูกบังคับให้เขียนในเรื่องที่เราไม่อยากเขียน....มันน่าเบื่อชะมัด
ขอบคุณอีกครั้งที่แวะมาเร็ว แต่ครูขออีกนิดได้มั้ยคะ ถ้าครูเข้าใจไม่ผิด ครูบอกให้เด็กๆแวะไปที่ เลิร์นเนอร์ส์ ที่เด็กๆเปิดบล็อกอยู่ และไปโพสต์ที่บล็อกครูที่นั่น ครูว่าครูบอกแบบนั้นนะคะ หนนี้ครูคงสื่อสารไม่ชัดเจนเอง
เจี๊ยบแวะไปอีกทีเถิดนะคะ ตามลิงก์นี้ที่ครูแปะไว้
http://learners.in.th/profile/starkiss
......ครูจะรอนะคะ...... : )
สวัสดีค่ะด๊ะ (หามี้ดะ)
ด๊ะพูดสั้นๆอย่างเคยนะคะ เมื่อไหร่จะบ่นเอ๊ยพูดยาวๆอย่างครูมั่ง เจอกันเกือบครึ่งเทอมแล้ว ไม่ติดนิสัยครูไปมั่งเหรอจ๊ะ : )
ขอบคุณที่มองเห็นอารมณ์สุนทรีย์ (สมัยสาวๆ)ของครูนะคะ เพราะตอนนี้ครูไม่ค่อยได้ทำ "ของเล่น" แบบนี้บ่อยนัก แต่ชอบอะค่ะ ได้อารมณ์ สิน-ละ-ปิน ดี
ว่าแต่วันนี้ครูคงพูดอะไรตกหล่นไปจริงๆ ครูขอให้ด๊ะแวะไปที่เลิร์นเนอร์ส์อีกทีเถิดนะคะ ตามลิงก์ที่แปะให้นี้ http://learners.in.th/profile/starkiss
แล้วลองโพสต์อีกที ที่อีกสองบันทึกที่ครูบอก บันทึกไหนก็ได้ก็ได้ ครูอยากฟังด๊ะพูดยาวๆกว่านี้อีกนิด อีกนิดเดียวเอง ....นะคะด๊ะ... : )
สวัสดีค่ะพี่เจี๊ยบ (ปรีดา)
ครูก็ดีใจ(แบบว่าโล่งอก)ที่เด็กๆอ่านแล้วไม่หาวหวอดๆ คือตอนเขียนครูก็หนุกหนานลั้นลันลาของครูไปนะคะ ..........และครูก็เชื่อว่าเด็กๆทุกคนจะเขียนได้ดีในแบบฉบับของตัวเอง ขอเพียงแต่เราหาตัวเองให้เจอ ครูทำได้แค่ "ช่วย" เป็นพี่เลี้ยง แต่ครูไป "สั่ง" หรือ"กำหนด" ให้เป็นไม่ได้ การเขียนคงเหมือนการสั่งสมโดยประสบการณ์และการฝึกเป็นความถี่ซ้ำๆ ..... จนกลายเป็นลักษณะเฉพาะตัวของเรา ถึงวันหนึ่งมันจะออกมาเอง
เพียงแต่วันนี้ครูขำตัวเองว่ามีเด็กๆแวะมาที่นี่ตั้งสี่คน แสดงว่าใช้กูเกิลค้น แต่ไม่ได้ดูชื่อเว็บไซต์ หรือไม่ครูก็บอกไม่ชัดเองมังคะ
พี่เจี๊ยบแวะไปที่ลิงก์นี้อีกทีเถิดนะคะ
http://learners.in.th/profile/starkiss
แล้วช่วยโพสต์ความเห็นแบบที่เป็นตัวของตัวเอง อย่างนี้อีกทีเถิดค่ะ ครูจะรออ่านความเห็นของพี่เจี๊ยบอีกนะคะ : )
สวัสดีค่ะน้องแพร (สาวิณี)
ดีใจนะเนี่ยที่เขียนแบบ คิด ม่าย ออก แล้วตรงใจน้องแพร : ) และที่ดีใจยิ่งกว่าคือที่น้องแพรบอกว่า
"เมื่อนึกอีกครั้งก็อยากเอางานกลับแก้ไขให้ดีกว่าเพราะตอนทำจริงไม่ได้ตั้งใจทำในผลงานเท่าไหร่จึงอยากทำใหม่ให้ดีกว่าเดิม"
เคล็ดลับของการเขียนให้ดีอยู่ตรงนี้แหละค่ะน้องแพร และครูก็เชื่อว่าถ้าตั้งใจจริง.....น้องแพรจะทำได้ดีเลยแหละ
ว่าแต่น้องแพรอ่านที่ครูตอบของเพื่อนๆข้างบนหรือยังจ๊ะ วันนี้ครูบอกให้เด็กไปโพสต์ความเห็นที่ บล็อกของครู ที่เลิร์นเนอร์ส์ (ที่เด็กๆไปเปิดบล็อกไว้) ช่วยเข้าไปที่ เลือกอ่านบทความ(บันทึก)ที่ครูแจ้งไว้ แล้วช่วยตั้งใจโพสต์ใหม่อีกที ไปตามลิงก์นี้นะจ๊ะน้องแพร : )
http://learners.in.th/profile/starkiss