ใกล้จะถึงวันแม่แล้ว..สำหรับฉันตอนนี้ตั้งเป้าหมายง่ายๆว่าทุกวันนับจากนี้ไปไม่ว่ามันจะสั้นหรือนานกว่า1000วัน..ทุกวันเป็นวันแม่ของฉันเสมอ

หายไปนาน...ซุ่มเงียบทำอวช.ส่งให้ทันก่อนสิ้นเดือนกค.....เขาบอกว่าจะใช้ระบบศักดิ์สิทธิ์แท่งทองแทนการใช้ระบบซี...ประสาคนที่เกือบจะตกไปอยู่ชั้นรายได้น้อยแน่นอนหากไม่เร่งขวนขวายทำประเมินให้ผ่าน..โชคดีมากๆที่แม่และน้าๆต่างก็เข้าใจ..นอกเหนือไปจากพี่ๆ-น้องๆที่ทำงานทักทายไต่ถามว่าทำเสร็จหรือยังแล้ว..เวลากลับบ้านหลังจากนั่งเล่นกะน้องหมาพอเพลินๆก็จะมีกมทบ(กรรมาธิการที่บ้าน)ตั้งญัตติถามว่า...เมื่อไหร่จะทำซีเสร็จซะทีจ๊ะ... หรือ อย่ามัวเล่นเพลินถ้าไม่ทำงาน(วิชาการน่ะแหละ)ก็ถูบ้านกับตัดต้นไม้คลายเครียดหน่อยเป็นไร...เฮ้อ!ขอบคุณพระ...หลังจากนี้ไปการเดินขึ้นตึกขึ้นๆลงๆเพื่อสร้างอารมณ์เขียน(พิมพ์)ของข้าพเจ้าจะได้รับการยุติชั่วคราวเพราะส่งทันกำหนดพอดี.....

เดือนสิงหาที่จะถึงนี้จะมีวันสำคัญที่สุดวันหนึ่งนั่นคือวันแม่(12สิงหาคม)...แน่นอนเลยว่าสำหรับคุณแม่นักกิจกรรมของseangjaช่วงนี้แม่จะออนทัวร์ไปช่วยโห่และรำนำขบวนในงานบวชของลูกหลานคนรู้จัก..ไม่ค่อยอยู่ติดบ้านสักเท่าไหร่แต่ปีนี้แม่มีคอนเซ็บใหม่ก็คือถึงไม่รู้จักกันแต่ถ้ารู้ฉันก็จะช่วย...อย่างเมื่องานบวชชาวเขาที่วัดบวรแม่ก็ไปช่วยเขา...หลังจากเสร็จจากงานแม่ก็จะต้องพักเอาแรงสัก2-3วันก่อนไปที่อื่นๆต่อ...เมื่อก่อนฉันก็ไม่ค่อยสนุกนักหรอกกับกิจกรรมของแม่แต่หลังๆมองว่าดีแล้วที่แม่มีกิจกรรมและการเคลื่อนไหวได้ดีอยู่..แม่ไม่กินเหล้าแต่เวลาเต้นแล้วเหมือนกินคาราวบาวแดงกลิ่นวิสกี้...ระยะหลังๆแม่แต๋วบอกว่าไม่รู้จะอยู่จนถึง1000วันหรือเปล่า...เท่าที่ฉันดูแม่เต้นระบำหน้าขบวนแห่ก็ว่าน่าจะอยู่ได้แต่แม่ก็จะบอกว่าไม่แน่หรอก...ถึงจะหัวเราะขำๆแต่ในใจฉันก็อดหวิวๆไม่ได้...หากว่าแม่จะอยู่กับฉันได้อีก1000วันหรือไม่ถึงหรือนานกว่านั้นก็ตาม..ฉันตอนนี้รู้แล้วว่าอยากจะอยู่กับแม่ด้วยความรู้สึกอย่างไร...แม่บอกว่าอยากให้จำแม่ตอนที่แม่สนุกสนานซึ่งภาพที่ฉันจำได้ในใจก็เริ่มมีหลายภาพไม่ว่าจะเป็นภาพแม่ส่งเสียงโห่ในงานบวช,รำหน้าขบวนและที่เราสองคนกอดกันหน้าหอประชุมใหญ่วันที่ฉันรับปริญญา....ใกล้จะถึงวันแม่แล้วสำหรับฉันตอนนี้ตั้งเป้าหมายง่ายๆว่าทุกวันนับจากนี้ไปไม่ว่ามันจะสั้นหรือนานกว่า1000วัน...เป็นวันแม่ของฉันเสมอ