สวัสดีครับผมอาจารย์วิทูร วิริยพิพัฒน์ครับทำงานเป็นอาจารย์ประจำที่มหาวิทยาลัยสยามทำงานที่นี่มา 8 ปีครับ
โดยมากงานที่เกี่ยวข้องจะเป็นงานด้านประกันคุณภาพทำงาน ทำงานประกันคุณภาพมาได้ซัก 5 ปี(มากกว่าครึ่งของอายุงานซะอีก)เรียกได้ว่าทำงานประกันคุณภาพมาเกือบทุกส่วน ยกเว้นงานผู้อำนวยการสำนักประกันคุณภาพ อิอิ(มิอาจเอื้อมขอรับ ^_^) น่าแปลกที่หลายคนรู้ว่างานประกันคุณภาพเป็นงานที่ทำไปไม่มีที่สิ้นสุด แต่หลายคนก็มักจะบ่นเมื่อมีการเปลี่ยนดัชนีตัวบ่งชี้ มีการมาประเมินของสมศ. มีการทำรายงานประเมินตนเอง(ตกลงรู้ป่าวเนี๊ยว่ามันไม่มีที่สิ้นสุดอุ อุ)
ดูตัว KPI ที่เปลี่ยนไปในแต่ละปี(ตาม สมศ.บาง ตาม สกอ.บ้าง)ไม่เห็นมีตัวบ่งชี้ไหนที่แสดงถึงความสุขในการเรียนของนักศึกษาเลย ดูเหมือนดัชนีที่คาดว่านักศึกษาจะมีความสุขคือจบไปแล้วมีงานทำ จบไปแล้วได้เงินเดือนตามกำหนด
เมื่อก่อนสมัยที่เป็นผู้ประเมินใหม่ๆ พูดอะไรประเมินอะไรไป ไม่มีใครเชื่อซักราย จนวันนี้สงสัยจะแก่พรรษาพูดไปก็เรื่มจะมีคนเชื่อคนฟังบ้างแล้วเหมือนกัน ก็พอจะมีคนไว้ใจให้เราไปพูดให้ฟังบ้าง คิดๆไปเราก็พอใช้ได้เหมือนกันนะเนี๊ย อุอุ แต่มองในอีกมุมถ้าเราคิดไปเข้าใจผิดแล้วคนอื่นมาเชื่อเราแบบผิดๆจะทำไงหว่า เลยทำให้เรารู้ว่าเราก็ต้องหาความรู้ให้แก่ตัวเราเอง
