ชีวิตที่รู้อยู่กับปัจจุบันต่างหากคือชีวิตที่แท้จริง และคนที่มีชีวิตอยู่กับปัจจุบันต่างหาก คือคนที่มีความสุขอย่างแท้จริง

ปัจจัตตัง...ไม่ทำไม่รู้…วิธีการเจริญสติในชีวิตประจำวัน

 

ปัจจัตตัง...การรู้ได้ด้วยตนเอง...ไม่ทำไม่รู้...เกิดแล้วดับเป็นอย่างไร ?? เป็นสิ่งที่สงสัย ค้างคาใจตลอดเวลา...ใครๆก็บอกว่าต้องฝึก...ต้องฝึกและต้องฝึก...ฝึกด้วยความเพียรมีวิริยะอุตสาหะ...แต่เมื่อมีโอกาสได้ทำแล้วมักพลัดวันประกันพรุ่งเสมอ..เอาไว้ก่อนยังไม่ถึงเวลา...ยังไม่ใช่เวลาของเรา...มันมักจะมีความเขลาเสมอๆ...แต่พอถึงช่วงหนึ่งได้ฝึกจริงๆจังๆมันจะรู้สึกเบา...สบาย...แต่อีกช่วงหนึ่งมันจะรู้สึกทุกข์...เจ็บนั่นเจ็บนี่ ปวดนั่นปวดนี่ อึดอัด หายใจไม่สะดวกเหมือนท้องจะแตก หายใจเข้าไม่ได้ หายใจออกไม่สุด ขนลุก วุ่นวาย สับสน...จนต้องถามตัวเองว่าเอ๊ะ!เราเป็นอะไร...และในที่สุดก็ได้มีโอกาสเจออาจารย์นำทาง...ทดสอบอารมณ์...แล้วท่านก็บอกว่าอาการแสดงของแต่ละคนนั้นไม่เหมือนกันหมั่นทำไปฝึกไปแล้วโยมจะรู้แจ้งเอง....เฮ้อ!!ตอนนี้ก็ได้แต่เฝ้าตามจิตตนเอง ทันบ้างไม่ทันบ้าง พยายามอยู่กับเหตุแต่ละเหตุตามปัจจัยที่นำมา เพื่อให้เกิดความทุกข์ให้น้อยที่สุดในการดำเนินชีวิตในแต่ละวัน...Kead ชอบที่อาจารย์ พระมหาวิเชียร ชินวโส สอนเป็นการสอนง่ายๆสอนวิธีการเจริญสติในชีวิตประจำวันว่า1.รู้ปัจจุบันอารมณ์ ตามความเป็นจริง 2.ไม่ตัดสินอารมณ์ว่าดีหรือไม่ดี 3.ไม่จำเป็นว่าจิตต้องสงบ 4.ไม่คิดต่อ ไม่เล่นกับความคิด 5.อารมณ์ไหนชัดรู้อารมณ์นั้น 6.”มันไม่แน่”คาถาแก้ทุกข์ และเขียนเป็นหนังสือเล่มเล็กๆไว้น่าอ่านเชียวว่า...สุขง่ายๆแค่ปลายจมูก...มีข้อความที่ชอบจะยกมาดังนี้....”คนส่วนมากคิดว่าการมี ความรู้ ครอบครัวที่สมบูรณ์ ทรัพย์ สุขภาพแข็งแรง และเกียรติ จึงจะพบกับความสุข หารู้ไม่ว่ากำลังจมอยู่กับอดีต หรือติดอยู่กับอนาคต เพราะชีวิตที่สมบูรณ์แบบ อย่างนั้นไม่มี ในความเป็นจริงชีวิตที่รู้อยู่กับปัจจุบันต่างหากคือชีวิตที่แท้จริง และคนที่มีชีวิตอยู่กับปัจจุบันต่างหาก คือคนที่มีความสุขอย่างแท้จริง.....” และนี่แหละคือสิ่งที่กลุ่มกำลังฝึกอยู่ในปัจจุบัน...เพื่อให้ดำเนินชีวิตอย่างมีความสุขง่ายๆ...สมมุติข้างนอก..วิมุติข้างใน...อิอิอิ..ทางกลุ่มไม่ได้หวังไกลเลยค่ะ...แค่นิพพานเอง...

 

อาจารย์ถามหมอตี้ว่า โยมจะทำอะไร...คุณหมอนิ่งแล้วตอบว่า อยากถวายสังฆทานครับ.....

   

ทีมคุณหมอ...คุณพยาบาล(ยังมีอีก)

 

ผู้ป่วยมาร่วมปฏิบัติด้วย

   

พระมหาวิเชียร วัดวังหิน พิษณุโลกและเสาเดี่ยวโคราช