มัสยิดเหงา

 

ฉันคือมัสยิด

ศาสนสถานอันทรงเกียรติแห่งการเข้าเฝ้าและเคารพสักการะ

อัลลอฮฺผู้ทรงยิ่งใหญ่เกรียงไกร

ฉันถูกสร้างอย่างสวยงาม ใหญ่โต และกว้างขวาง

ภายในของฉันถูกประดับประดาด้วยหินอ่อนหลากสี

โคมไฟระย้าซึ่งส่องประกายดั่งดวงดาวบนนภา

ผนังซึ่งได้รับการสลักเสลาจากช่างมือหนึ่ง

อวดลวดลายงามวิจิตรบรรจงแก่ผู้มาเยือน

พื้นปูด้วยพรมชั้นดีจากเปอร์เซียที่ถักทอด้วยเส้นใยชั้นเยี่ยม

ทั้งอ่อนนุ่มน่าสัมผัส

บริเวณรอบๆฉันได้รับการออกแบบจากสถาปนิกชั้นนำ

สวนสวย น้ำพุ และสายน้ำที่ไหลริน

แต่ โอ้สหาย

สิ่งที่ฉันกล่าวมา  

ฉันควรจะภูมิใจ

แต่ไม่เลย

ฉันกลับเป็นมัสยิดที่เหงาที่สุด

เพราะในแต่ละเวลาละหมาด

มีผู้มาเข้าเฝ้าและเคารพสักการะพระผู้อภิบาลของฉัน

เพียงไม่กี่คน

เสร็จละหมาดพวกเขาก็รีบกลับไป

และปล่อยฉันไว้

กับความเหงา...