น้ำผึ้งเสม็ด

     วันนี้ไปเที่ยวร่อนพิบูลย์ เจอกับเพื่อนคนหนึ่ง เขาเล่าให้ฟังว่า วันก่อนไปแนะนำการสกัดน้ำมันเสม็ด แถวเชียรใหญ่ ให้กับคนแถวนั้น น้ำมันเสม็ด สามารถสามารถนำไปใช้ประโยชน์ทางยาได้ อีกอย่างหนึ่ง ในดงเสม็ด มีต้นรากสามสิบขึ้นอยู่เยอะ ต้นรากสามสิบ เป็นต้นไม้ที่บำรุงกำลังวังชา และที่สำคัญ ดอกเสม็ดให้น้ำผึ้งที่มีคุณค่าสูง และหาจากป่าอื่นๆไม่ได้ นอกจากป่าเสม็ด

     เรื่องสอนให้ชาวบ้าน รู้จักการสกัดน้ำมันเสม็ด หรือ นำรากสามสิบมาขาย คงไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่าไหร่ แต่เรื่องที่สำคัญคือ พื้นที่แถวๆนี้ เป็นพื้นที่ชุมน้ำ อยู่ริมทะเล มีทั้งน้ำจืดและน้ำกร่อย มีแต่ต้นเสม็ดขึ้นเต็มไปหมด ในป่าเสม็ด ยังมีต้นรากสามสิบ และที่สำคัญคือ เห็ดเหม็ด (เห็ดเสม็ด) เป็นพืชอาหาร เป็นเห็ดที่กินได้ ยังมีพืชอีกหลายชนิด ที่มีความหลากหลาย

     พื้นที่ชุ่มน้ำแถวนี้ เกิดไปตรงกับความต้องการของพืชชนิดหนึ่ง ซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังมาก พืชชนิดนั้นคือ ปาล์มน้ำมัน ปาล์มน้ำมัน เป็นพืชที่ต้องการน้ำมากกว่ายางพารา ตอนนี้ราคาเมล็ดปาล์ม สูงเป็นประวัติการณ์ ซึ่งจะเป็นตัวเร่งให้ชาวบ้านแถวนี้ ถางป่าเสม็ด แล้วหันมาปลูกปาล์มแทน

     เกษตรกร ไม่ค่อยได้รับความรู้จากใครๆ ว่า ควรจะปลูกอะไรดี แต่มักจะปลูกตามกระแส ปลูกตามเพื่อน ปลูกตามราคาของผลผลิต ปลูกตามเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม

      หากมีใครหันมาบอกเกษตรกร หรือเจ้าของที่ดินแถวนั้นว่า เราจะได้อะไรจากป่าเสม็ดของเราบ้าง ผลตอบแทนที่ได้จากป่าเสม็ด โดยที่เราไม่ต้องไปเอาพืชชนิดอื่นมาปลูก เราเพียงจัดการกับป่าเสม็ดที่เรามีอยู่ ใช้เทคโนโลยีที่เหมาะสมและไม่สูงมากนัก เราก็จะได้ผลประโยชน์จากป่าเสม็ด โดยที่เราไม่ต้องไปเอาพืชต่างถิ่นมาปลูกแทน และเราก็จะไม่ต้องขายเมล็ดปาล์ม ตามราคาที่โรงงานกำหนด (ซึ่งอาจจะมีอะไรแอบแฝงอยู่)