ขนมเบื้องไทยระบาด ซีคอนช้ำหนักรับเต็มๆคนเดียว

เมื่อวานอยู่คนเดียวเปลี่ยวเอกา แต่ก็เหงาได้ไม่นานหรอก เพราะยุ่งๆกะการหาครูแทนแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ เลยโอนความยุ่งเหยิงไปให้เจ๊เจี๊ยบกะเจ๊หญิงหัวฟูแทน อิอิ หลังจากนั้นก็เคลียร์เรื่องต่างๆของครูที่จะต้องกลับบ้านในวันศุกร์นี้จนเสร็จสิ้น ยังขอรับ ยังไม่จบ เพราะเรื่องของความงุนงงปนสงสัยมันเริ่มมาจากตรงนี้แหละ...

เมื่อจินฉีกะหลี่ฟางฟางมาถึงรร.(เค้าทั้ง2มีสอนคอร์สเย็นจ้า) เค้าก็เดินมาหาเราพร้อมยื่นถุงขนมและคำพูดกระชากอารมณ์คำเดียวว่า"ให้" เราก็งงแต่รับไว้เพราะไม่อยากขัดศรัทธาหรอกนะ อิอิ แต่ในใจคิดว่าไอ้ขนมนี้อีกแล้วหรอ ยังจะมีบ่นอีก (มันเป็นขนมเบื้องแต่ไม่เหมือนขนมเบื้องซะทีเดียวอ่ะ ตรงเรื่องไส้ข้างใน แต่ก็ไม่รู้นะว่ามันเรียกว่าอะไร ขนมเบื้องไทยมั้ง เรียกตามโอชิม่า เพราะเมื่อวานซืนอ.ฉูเพิ่งซื้อไอ้หน้าตาแบบนี้มาให้กินเอง)

เท่านั้นยังไม่พอเมื่ออ.เจี่ยงมาถึงก็ยื่นถุงขนมหน้าตาแบบเมื่อกี้มาอีก 2 ชิ้น ยังไม่จบนะ สักพักคุณแม่ของนร.ก็เอามาให้ข้าน้อยอีก 2 ชิ้นเช่นกัน โอ้แม่เจ้า นี่มันวันอะไรกันนี่ ทั่วทั้งซีคอนมีขนมแค่ร้านเดียวหรอเนี่ย อะไรจะใจตรงกันขนาดน้าน เศร้า เพราะเขมือบไม่ไหวแล้ววว

หลังจากนั้น เมื่อจินฉีกะหลี่ฟางฟางสอนเสร็จก็เดินออกมาจากรร.ด้วยกัน เราก็แจ้งเค้าว่าเดี๋ยววันศุกร์นี้เราไปส่งที่สนามบินแทนเจ๊เจี๊ยบนะ เค้าถามกลับทันทีเลยว่า "ไปทำไม ?" (หือ?)

"คุณยกของหนักที่สุดได้กี่กิโล?" (เศร้ามั๊ยละครับพี่น้องกะจะใช้แรงงานช้านนน)

เค้าบอกว่า"เป็นห่วง ไม่อยากให้ไปส่ง กลัวหลงทาง ไม่อยากให้นั่งแท็กซี่กลับคนเดียว เด๋วต้องคอยโทรถามอีกว่าถึงรึยัง" (น้านนน ให้มันได้อย่างนี้สิ กลัวคนไทยหลงทางในเมืองไทย เฮ้ออ ก็ซึ้งอยู่หร้อกแต่มันแม่งๆงัยไม่รู้) 

สุดท้ายเค้าถามว่า"เอาของฝากรึป่าว (มานแปลกๆอยู่น่า เราต้องให้เค้าหรือว่าเค้าให้เราหว่า แต่เราก็ยิ้มรับอย่างเดียว หุหุหุ) จะเอาเป็นของกินมั้ย (เอ๊ะ ชักยังไงแล้ว) เด๋วซื้อขนมมาฝากละกัน" ซะงั้น...อีเรื่องขนมมานยังไม่จบหรอเนี่ยยยยย เฮ้อออ

ปล.ถามจิงๆเหอะพี่น้องครับ เห็นหน้าข้าน้อยแล้วนึกอย่างอื่นไม่ออกนอกจากของกินจิงๆหรอ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่เลย เนอะๆๆ ช่ายปะ ใครรู้ช่วยบอกหน่อยจิ แบบว่าสงกะสัยอ่ะ ^-^