เรื่องเล่าของการทำงานในวันนี้ครับ  แม้ว่าระหว่างการทำงานเราจะต้องพบกับสิ่งต่างๆมากมายก็ตาม  แต่ก็ขึ้นอยู่กับการมองของเราในแต่ละวัน  ขึ้นอยู่กับใจ..ของเราเองว่าจะสัมผัสกับสิ่งแวดล้อมด้วยความรู้สึกอย่างไร

        วันนี้ได้พบกับคุณตา  รูปร่างสูง  ดูท่าทางแข็งแรงอยู่เลย  ดูจากหน้าตาแล้วอาจจะอายุ60- 70 เอง  แต่เมื่อเหลือบดูที่คอมพิวเตอร์  พบว่าคุณตา  อายุ82  แล้ว   น้อยกว่าคุณทวดของผมเอง 2 ปีเท่านั้น

            

           ด้วยความสนใจในความเป็นผู้มีสุขภาพดี  ความอายุยืน  และแถมยังเป็นคนที่ปายแต่กำเนิด  ก็ทำให้เราได้เริ่มต้นบทสนทนาอื่นๆเล็กน้อยที่ไม่เกี่ยวกับการเจ็บป่วยมากนัก

      

             เริ่มที่ภาพของปายในอดีตเมื่อ70-20 ปีที่แล้ว  แล้วก็ได้ฟังเรื่องราว  ของป่าดงดิบที่นี่  เรื่องราวของสัตว์ป่าที่สมบูรณ์เรื่องราวของแม่น้ำปายที่ใหญ่กว่านี้หลายสิบเท่า  ขนาดสามารถให้พ่อค้าอังกฤษ  ขนท่อนซุงไปลงที่พม่าได้ด้วย   สมัยก่อนจะข้ามไปมา  ก็ต้องพายเรือกัน

 

          แต่ภาพตอนนี้แม่น้ำปายเหือดแห้ง  จนเราสามารถเดินข้ามได้ในบางช่วง  รู้สึกเสียดายและน่าใจหาย

    

         ด้วยแววตาที่มีเมตตาธรรม  มีกรุณา  และเปรียบเหมือนบุคคลที่วิเศษ  ผมรู้สึกเช่นนั้น  เกิดความรู้สึกพิเศษขึ้นมาว่าถ้าผมได้สัมผัสกับคุณตาคงจะดีไม่น้อย  

     และสัมผัสนั้นผมเลือกเป็นการขอ  กอด....เพราะว่ามันคงจะทำให้ผมรู้สึกดีๆมาก  แต่ผมก็ได้ขอคุณตา  ด้วยเสียงอันสุภาพว่า

  

  คุณตาครับ  ผมอยากกอดคุณตา  ไม่รู้ทำไมนะครับ  แต่ผมรู้สึกว่าคุณตาเป็นคุณตาของผมคนหนึ่งจริงนะครับ  ชีวิตที่ผ่านมาของคุณตาตลอด 80 ปีที่ผ่านมา  คงจะเป็นสิ่งที่วิเศษมากๆครับ

  

      แล้วผมก็ลุกขึ้นสัมผัสกับคุณตา  ผู้สูงวัยแต่แข็งแรง  ด้วยการยืนสวมกอดท่านด้วยความตั้งใจ    เป็นระยะเวลาไม่กี่วินาที  แต่ผมก็รู้สึกดีมากๆครับ  ท่าทางคุณตาออกจะเขินๆ  และแปลกใจเล็กน้อย  แต่ก็ดูยิ้มๆและพูดอำลากันก่อนออกจากห้องตรวจ

    

    ด้วยคำอวยพรที่รู้สึกดีๆๆ...และประทับใจกับประสบการณ์ ครั้งนี้มากครับ       ขอขอบพระคุณ  คุณตาแห่งบ้านทุ่งโป่ง..มากๆครับ

      ........... AT  PAI....