ฉันเดินถอยหลังกลับมาเพราะอยากได้ยินคำว่า “คะ” ในการสนทนาบ้าง ขอสักคำให้ชื่นใจหน่อยเถอะน้า.....แม้จะไม่ทุกถ้อยคำก็ตาม.....แต่ก็ไม่ได้ยิน.....

  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เมื่อวานฉันเดินผ่านหน้าห้อง   ฉันได้ยินเสียงพยาบาลที่คอยหน้าห้องกำลังพูดคุยกับคนไข้…และได้ยินคำถาม…..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ลุงชื่ออะไร.........”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ชื่อ……ครับ”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ลุงเป็น...........แมนบ่”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ครับ………..”</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ลุงเป็นข้างไหน.....ลุง........ถ้าไม่ทำ........ลุงจะ........แล้วลุง.....หรือยัง......”</p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ฉันเดินช้าๆ  เพื่อต้องการรอคำพูดว่า...คะ...ค่ะ...หรือ นะคะ.....สักคำ.......</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>การสนทนาเป็นไปเรื่อยๆ...จนเกือบสิ้นเสียง  </p><p>.............ไม่มี............  </p><p>ฉันเดินถอยหลังกลับมาเพราะอยากได้ยินคำว่า “คะ” ในการสนทนาบ้าง    ....ขอสักคำให้ชื่นใจหน่อยเถอะน้า.....แม้จะไม่ทุกถ้อยคำก็ตาม.....แต่ก็ไม่ได้ยิน..... </p><p></p><p>ฉันได้แต่ถอนใจแล้วเดินจากมาพร้อมกับเสียงพูดคุยที่ค่อยเบาลงไป  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องพยาบาลอีกคนเดินสวนมา   คงเห็นฉันทำท่าพิกลอยู่คนเดียว จึงถามว่าฉันทำอะไรและเป็นอะไร</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“พี่พยายามรอฟังคำว่า คะ….จากปากน้องที่กำลังคุยกับคนไข้….สักคำ….แต่พี่ไม่ได้ยินเลย”  เราหัวเราะกัน  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>“ถ้ามีห้อยสักคำน่าจะดูนิ่มนวลขึ้นนะ”   ฉันกล่าวกับน้องพยาบาลพร้อมกับหัวเราะเพื่อสร้างบรรยากาศ </p><p></p><p>น้องได้แต่หัวเราะไปกับฉัน……ฉันไม่ทราบว่าน้องที่ฉันพูดด้วยจะคิดหรือทำอะไรต่อไหม  </p><p>ดูแล้วอาจจะเป็นเจตนาที่ดีในการพูดคุย  ให้ข้อมูลกับผู้ป่วย แต่ศิลปในการสื่อสารนั้นมีความสำคัญค่ะ </p><p>การพูดจาด้วยน้ำเสียงที่นิ่มนวล  ทอดเสียงเล็กน้อยฟังแล้วชื่นใจเหลือเกิน(แม้ใครจะว่า…ดูน่าหมั่นไส้)</p><p></p><p>......และนี่เป็นอีกครั้ง...ในหลายๆครั้งที่ฉันเคยได้ยิน.....</p><p></p><p>การพูดจาไพเราะ อ่อนหวาน  อ่อนโยน ถือเป็นการให้เกียรติผู้ป่วยญาติ  หรือตลอดจนผู้ร่วมงานอื่นๆ....ที่บุคลากรทางการแพทย์พึงกระทำ   ศิลปะการสื่อสาร…นานวันจะเลือนหายด้วยภาระกิจมากมายจนอาจจะทำให้มองข้ามไปได้</p><p></p><p>เพียงกล่าววาจา.....มีคะ...มีขา...กับผู้ป่วย....หรือพูดจาโดยทอดเสียง  สำเนียงให้อ่อนหวาน  อ่อนโยนเท่านั้น   โลกของผู้ป่วยที่กำลังเผชิญกับโรค....หรือโลกของญาติที่กำลังทุกข์ไปกับผู้ป่วยก็จะสว่างไสวขึ้นเป็นกองค่ะ</p>