เพียงแค่เราได้ทำงานเราอย่างดีสุด ๆ ในวันหนึ่งก็รู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก

อย่างที่กล่าวในบันทึกก่อนหน้านี้ค่ะ ว่าตัวเองรับผิดชอบในจุดลงทะเบียน ซึ่งต้องอาศัยความระมัดระวังเป็นพิเศษ (เหมือนกันน๊ะจะบอกให้) เพราะวันหนึ่งประมาณ 700 ต่ำสุด ถึง 800 รายกว่า  ๆ ถ้ามากสุดก็เป็น 1000 นิด ๆ ราย ต้องลงรายละเอียดสารพัด ทั้งเวลา HN หรือรหัสโรงพยาบาลของผู้รับบริการ ward/clinic ชนิดสิ่งส่งตรวจ ราคา ชนิดการทดสอบ เวลา ซึ่งถ้าหากเราลงทะเบียนได้ถูกมากที่สุด ผู้ที่ทำหน้าที่รายงานผล ก็เพียงแค่ระมัดระวังเรื่องค่าหรือผลของการตรวจวิเคราะห์เท่านั้น เป็นการลดภาระไม่ต้องเสียเวลามาแก้และลงทะเบียนซ้ำใหม่

ซึ่งก็เป็นปรกติระหว่างที่ลงทะเบียนแต่ละรายก็จะมักจะมีรายการถูกขัดจังหวะด้วยเสียงโทรศัพท์ ต่าง ๆ นา นา ดังที่บันทึกไว้ ซึ่งวันนี้ผู้เขียนตั้งใจว่าจะไม่ให้เสียงโทรศัพท์ดังเกินกว่า 2 ครั้ง ซึ่งส่วนใหญ่ที่ทำได้เพียงกริ๊งแรกก็จะรับทันที นอกจากเหตุสุดวิสัยนั่นคือติดรับโทรศัพท์อีกหนึ่งสาย หรือเป็นอันต้องลุกไปตาม Lab. หาเลือด หรือจะไปห้องน้ำ ฯ และแต่ละครั้งจะตั้งใจรับมากเป็นพิเศษ จนบางครั้งอดขำตัวเองไม่ได้ เพราะตั้งใจรับอย่างเต็มที่ แต่กลายเป็นว่าผู้ที่โทรมาโทรมาผิดหน่วยซะเนี่ย !!!

และอีกความตั้งใจหนึ่งก็คือตอบรับความต้องการของผู้ที่โทรมาให้ได้มากที่สุด (เท่าที่จะทำได้) ซึ่งส่วนใหญ่วันนี้ก็จะเป็นเรื่องตามคน ตามผล อีกเรื่องหนึ่งก็เป็นเรื่องที่ตัวเองได้ใช้ความรู้ในวิชาชีพตอบไป (เช่นมีผู้รับบริการโทรมาถามเรื่องค่า LDL-c ที่ดีที่สุด โชคดีที่เพิ่งจะเขียนเรื่องนี้ก็ตอบไปสบาย ๆ ว่าค่าที่เสี่ยงน้อยก็ควรจะต่ำกว่า 130 แต่อย่างไรก็ตามยิ่งต่ำยิ่งดี เพราะค่าที่ดีที่สุดก็คือต่ำกว่า 100 mg%)

เพียงแค่เท่านี้ก็ทำให้เรารู้สึกสุขใจอย่างบอกไม่ถูก และนี่อาจจะเป็นเพียงแค่ Service Mind เล็ก ๆ แต่สุดท้าย ตัวเรา (Me) ก็มีความสุข และได้แต่แอบอมยิ้มในใจ (Smile) บันทึกนี้ก็เลยตั้งชื่อว่า Service Mind, Me & Smile