ยิ่งถามมาก...ถามตรงๆ แบบนี้ทำให้ดิฉั้นได้ทบทวน......ให้ถ่องแท้ตามความคม...ของคำถาม

ดิฉั้นมีงานหนึ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนให้กลุ่มคณะ ที่มาศึกษาดูงานฟังว่าในแง่ของการปฏิบัติจริงม.อ.ใช้การจัดการความรู้ยังไงจะมีการถามตอบแลกเปลี่ยนกันหลังจากที่ CKO ของมหาวิทยาลัยพูดให้ฟังว่า ม.อ.คิดอย่างไรทำอย่างไร...การออกแบบการดูงานแต่ละครั้งผู้ถูกขอดูกับผู้ถูกดูจะต้องตกลงร่วมกันเกี่ยวกับ รายการต่างๆ สิ่งแรกๆ ที่ต้องคุยกันคือ...ต้องมาดูในสิ่งที่เราทำเรามี...การมาดูงานที่ ม.อ.ทุกครั้งเราจึงออกแบบให้คุยกันในเรื่องของการเนียนในเนื้องาน...แน่หล่ะไม่มีหน่วย KM ให้ดูเราไม่ได้ตั้งหน่วย หากมาดูเราก็จะเล่าว่า ม.อ.ใช้ KM อย่างไร บันทึกนี้จะนำคำถามต่างๆที่เก็บจากเวทีการมาดูงานในรอบปีนำเล่าให้ฟังว่าเจอคำถามอะไรบ้างในการรับการดูงานจาก 9 หน่วยงานตลอด10 เดือนที่ล่วงผ่าน ความรู้สึกต่อประเด็นคำถาม...ดิฉั้นว่าดีค่ะเพราะการได้รับคำถามเท่ากับเปิดโอกาสให้เราทบทวนสิ่งที่ทำอย่างถี่ถ้วน...ตั้งใจตอบให้คนอื่นฟังมิใช่ตอบตัวเอง.....เพราะปกติเวลาที่เราตอบตัวเองเราจะ ถูๆ ไถๆ หาเหตุผลต่างๆ นาๆ เข้าข้างตัวเอง...

1. "เนียนในเนื้องานแล้วใครบอกว่าเนียนในเนื้องาน"

  ตอบ...............................

2. "กรณีที่ต้องพูดกับคนที่ไม่ใช่คอKM พูดให้คนที่มาจากหลากหลายวัฒนธรรมฟัง คิดว่าเขาจะเห็นตามหรือทำตามในสิ่งที่ท่านพูด" (ประมาณว่าคุยกับคนที่ไม่ใช่คอ kmจะคุยแบบไหน)
      หมายถึงว่าดูเหมือนวิทยากรจะเชื่อมั่นในเครื่องมือการจัดการความรู้ว่าเป็นเครื่องมือทรงพลัง ที่จะสามารถทำให้บรรยากาศในองค์กรดีขึ้น ไม่ว่าจะในแง่ของการแลกเปลี่ยน เปิดใจ รวมถึงมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน...ในองค์กรที่เก่าๆ บุคลากรมีความเป็นตัวของตัวเองสูง....การจะให้มาเปิดใจคุยกันบ่อยๆ ซ้ำๆ เพื่อเพิ่มบรรยากาศมันเพิ่มได้จริงเหรอ.....มันมีฒนธรรมอื่นๆ มีธรรมชาติขององค์กรมาเกี่ยวข้องด้วย...

ผู้ตอบ  ถ้าประเด็นความเชื่อดิฉั้นต้องว่าต้องเริ่มต้นที่ความเชื่อค่ะเวลาที่เราจะทำอะไรสงขลานครินทร์เลือกที่จะขับเคลื่อนงานให้ดีขึ้นโดยใช้เครื่องมือ"การจัดการความรู้"ที่เน้นให้คนออกมาจากที่ของตนเอง ออกมาพบปะแลกเปลี่ยนคุยกันยอมฟังคนอื่นเห็นความสำคัญของทุกตำแหน่งหน้าที่..ทุกคนมีศักยภาพในตนเอง....คนส่วนใหญ่มีความมั่นใจว่าตนเองมีศักยภาพ.องค์กรก็จะแข็งแรงไม่ว่างานแบบไหน...เข้ามามากอย่างไรก็จะมั่นใจว่าเขาทำได้
ผู้ถามเพิ่มเติม......ด้วยความเข้าใจและความเคารพครับ...แต่คำตอบก็ยังเต็มไปด้วยความเชื่อในเครื่องมือว่าทำได้ แต่ถ้าคนที่เขาไม่เชื่อ...จะพิสูจน์ให้เห็นได้อย่างไรเพราะเครื่องมือในการไปสู่คุณภาพมีหลายตัว.......

ผู้ตอบ แน่นอนค่ะฐานงานที่ต้องรับผิดชอบเรื่อง ผลักดันเครื่องมืออะไรก็ตาม ถ้าฐานงานนั้นไม่เชื่อในพลังของเครื่องมือนั้นแล้วไม่น่าจะไปผลักดันได้....เท่ากับงานก็จะไม่สำเร็จไปตั้งแต่เริ่มต้น...ดิฉั้นต้องอธิบายบนฐานความเชื่อนั่นของคนผลักดันงาน..ในมุมของผู้ฟัง...จะเชื่อในพลังของเครื่องมือหรือไม่ก็ตาม....ไม่จำเป็นต้องมีคนเชื่อในพลังของเครื่องมือทั้ง 100 % และในความเป็นจริงก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เราเดินเรื่อง KM ผ่านโครงการพัฒนางาน ผ่านกระบวนการประกันคุณภาพ...ผ่านเวทีถ่ายทอดประสบการณ์...ไม่ต้องมีคนเชื่อหรือรู้เรื่องเครื่องมือทั้งหมด แต่เขาเข้ามาในกระบวนการ เพราะงานพาให้เข้ามา..เขามีประสบการณ์ในงาน..เขาถูกจัดให้มาเป็นผู้ถ่ายทอดเขาทำงานได้ดี...เขาได้รับรางวัล...และมาเล่าในเวทีให้คนอื่นๆฟัง....เครื่องมือคุณภาพอื่นที่เราก็ใช้อยู่เพราะเราไม่ปฏิเสธว่า....มีเครื่องมือหลายตัวในการพัฒนาคุณภาพงาน..เพียงแต่เราใช้เครื่องมือนี้ในการสร้างความมั่นใจสร้างคุณค่าความเชื่อมั่นในศักยภาพของตัวเองของบุคลากรสร้างความเชื่อมั่นให้บุคลากรได้มาก...ก็จะเป็นการลดต้นทุนการพัฒนาบุคลากรของเราไปด้วยเพราะหากเขารู้ว่าตัวเองมีศักยภาพ...เขาจะมีพลังงานไม่รู้จบ...ประเด็นเห็นเรื่องการเห็นตามในสิ่งที่ดิฉั้นพูดยิ่งไม่ต้องใหญ่เลย เพราะ...การมาศึกษาดูงานคือการมาดูสิ่งที่เขาทำ...


3. "หากองค์กร มีแต่คนรุ่นเก่า...จะทำได้หรือไม่ บรรยากาศแห่ง 
      การแลกเปลี่ยนเรียนรู้"
      ตอบ....................................

วันนั้นสนุกกันใหญ่มีคนถามตอบกันเต็มไปหมด บางคนตกใจคิดว่าเป็นการชวนให้เสียเรื่องเสียบรรยากาศเปล่าเลยค่ะยิ่งถามมาก...ถามตรงๆ แบบนี้ทำให้ดิฉั้นได้ทบทวน...ให้ถ่องแท้ตามความคมของคำถามดิฉั้นพอใจคำถามนี้มากทีเดียว คำถามอื่นๆ จะเล่าในบันทึกหลังค่ะ