หลังจากที่คนเริ่มเปลี่ยนจากการใช้ควายไถนา เป็นใช้เครื่องจักรทำหน้าที่แทนควาย นกเอี้ยงที่เคยมีควายเป็นเพื่อนในท้องนา ก็เฝ้าเหม่อมองควายในคอก และอดสงสารไม่ได้ ปรากฏว่าควายที่เคยไถนากลายเป็นควายที่เลี้ยงไว้เพื่อส่งไปสู่โรงฆ่าสัตว์เพื่อแล่เป็นอาหารให้กับคน นกเอี้ยงตัวน้อยได้แต่ครุ่นคิด จะช่วยชีวิตควายเพื่อนยากเหล่านี้ได้อย่างไร อยากจะส่งควายไปเรียนหนังสือที่โรงเรียนในเมือง แต่ควายก็ไม่ยอมที่จะพัฒนาตัวเองเอาซะเลย[1] เมื่อจนปัญญาก็ได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่เกิดมาเป็นควาย ใจหดหู่เมื่อนึกถึงมีดปลายแหลมที่แทงเข้าหลอดลมของควาย “เห้อ ชีวิต ทำไมถึงได้แตกต่างกันเพียงนี้” คร่ำครวญเสร็จก็บินไปเกาะที่คอก เอ่ยถามขึ้นว่า “คุณควายที่รัก ท่านคิดว่าท่านเกิดมาเพื่อให้คนฆ่าเป็นอาหารหรืออย่างไร” “บ้าสิ ฉันมีชีวิตของฉัน ฉันมีครอบครัวของฉัน ถ้าฉันเกิดมาเพื่อให้คนฆ่าเป็นอาหาร ฉันจะร้องไห้น้ำตาไหล เสียดายชีวิตหรือดิ้นทุรนทุรายเพื่อหนีคนเหล่านั้นทำไม” ควายกล่าวด้วยเสียงกล้าแข็ง นกเอี้ยงจึงพูดต่อไปว่า “ถ้าอย่างนั้น ชะตากรรมของท่านก็ไม่เกิดมาเพื่อให้คนฆ่ากินสิ แล้วท่านเกิดมาทำไม” “ฉันก็ไม่รู้ว่าฉันเกิดมาทำไม แต่สิ่งที่ฉันรู้ ฉันต้องการที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป” ไม่ทันขาดคำ เสียงดัง “เพี๊ยะ” และ “ตุ๊บ” นกเอี้ยงร่วงลงพื้น ปากพะงาบๆ เลือดไหลทางปาก ขณะเดียวกัน เด็ก ๒ คนก็วิ่งเข้ามา พร้อมกับเสียงตอบโต้กันว่า “ของฉันๆ ๆ ฉันยิงถูก” “เห้อ นี่ละมั้ง ผู้ที่คิดว่าตนนั้นประเสริฐ สูงส่ง มีมันสมองที่ดีเลิศ ไปก่อนเถอะนะนกเอี้ยงเพื่อนรัก วันหลังก็เป็นทีของฉัน” ควายกล่าวพร้อมกับถอนหายใจอีกเฮือกใหญ่ และหันหลังให้กับนกเอี้ยงเดินแทรกควายตัวอื่นๆ เข้าไปอีกฟากหนึ่งของคอก


[1] แนวคิดจากวงสนทนา