"อย่าเพ่อวิ่งหนี"... นิทานเซ็น ...คั่นเวลา

augustman
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

   
    ว่างเว้นมิได้เขียนอะไรมาฝาก  นานไปเกรงว่า  จะถูกลบชื่อออก
จากสมาชิก G2K ...อิอิ  เลยนำ นิทานเซ็น มาฝากเพื่อคั่นเวลา
ไว้ก่อน   คือว่า..ผู้เขียนได้อ่าน"นิทานเซ็น"ที่เป็นร้อยแก้ว
ความเรียง  ของ ท่านพุทธทาส ภิกขุ แล้วชอบใจ 
จึงได้คิดเขียนเป็นร้อยกรองไว้  ๒  เวอร์ชั่น  เป็น กาพย์ยานี
และ โคลงสี่สุภาพ มาโพสต์ให้อ่านกันครับ
.......................................................................

กาพย์ยานี ๑๑
                 "อย่าเพ่อวิ่งหนี"
                  .........................
 ๏ สิงโตแห่ผ่านมา............ลูกร้องจ้ากลัวลนลาน
แม่ว่าน่าสงสาร.................เจ้าลูกโง่นี้เหลือเกิน

ทันใดแม่ดิ้นพราด.............ร้องกรี๊ดกร๊าดไม่เคอะเขิน
กิ้งกือหนึ่งเผอิญ...............เกิดหล่นลงตรงเสื้อใน

ตัวแม่ตกใจกลัว...............ลูกกลับหัวเราะชอบใจ
และแล้วในทันใด.............ลูกหยิบทิ้งกิ้งกือพลัน

  • เรื่องนี้สอนใจเรา.........จิตโง่เขลาจึงไหวหวั่น
เด็กเล็กไม่รู้ทัน................ย่อมต้องกลัวตัวประหลาด

แม่เองดูทีหรือ..................กลัวกิ้งกือแทบใจขาด
ถึงกับต้องดิ้นพราด............เช่นเดียวกับลูกเหมือนกัน

เมื่อมี"อวิชชา"................อีก"ตัณหา"ช่วยปลุกปั่น
ความกลัวจึงเกิดพลัน.........ไม่ว่าสัตว์ชนิดใด 

  • สุดท้ายใครกันแน่..........ลูกกับแม่หากเปรียบไป
สังเกตสมเพชใคร..............ฤๅโง่เขลามากกว่ากัน ๚
                                                                  
   --------------------------------------------------

โคลงสี่สุภาพ
               "อย่าเพ่อวิ่งหนี"
                ..........................
  ๏ น่าสงสารลูกน้อย...........เหลือคณา
ขบวนแห่สิงโตมา................จึ่งร้อง
ลูกนี้โง่หนักหนา..................แม่บ่น
แม่มุ่งมาตาจ้อง...................กลับต้องพาหนี                       

สิ่งหนึ่งทำแม่ดิ้น..................ทันใด
ดิ้นพราดแทบขาดใจ............กรีดร้อง
กิ้งกือหล่นลงใน..................เสื้อแม่
ลูกกลับหัวเราะก้อง..............หยิบทิ้งให้พลัน

ความกลัวจึงสร้างภาพ............จินตนา
เหตุจาก"อวิชชา"...............ไม่รู้
มี"วิภวตัณหา"....................ปลุกปั่น
ผู้ใหญ่เด็กทุกผู้.....................ยากพ้นความกลัว

เรื่องนี้ให้ข้อคิด..................สอนใจ
แม่-ลูกสมเพชใคร..............เปรียบได้
เป็นผู้ใหญ่เหตุไฉน..............เขลายิ่ง   
ขอฝากนิทานไว้.................เพื่อได้ตรองธรรม ๚
       
-----------------------------

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน สัพเพเหระ



ความเห็น (8)

หนูประทับใจนิทานมากๆเลยค่ะ เพราะหนูเป็นคนชอบแต่งกลอนอยู่แล้ว  อีกอย่าง นิทานมีข้อคิดและน่าสนใจมากๆ  จะคอยติดตามตอนต่อไปนะค่ะ  เป็นกำลังใจให้ค่ะ     -------------> น้องจิ

เขียนเมื่อ 

    เห็นหายไป ก็แปลกใจ แต่เข้ามาใหม่ พร้อมของดี อย่างนี้ "แควนๆ" ก็คงยังไม่หนีไปไหนนะครับ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะ

หายไปเสียนาน เอานิทานมาให้อ่าน ดีจังค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ    นางสาว จิราภรณ์ น้องจิ กาญจนสุพรรณ

นิทานชอบอ่านมาก.....กลอนไม่ยากหากชอบเขียน
ขอแต่แค่พากเพียร......จักสำเร็จเส็จสมใจ

ขอบใจที่แวะมาอ่าน และบอกกล่าว ครับ

เขียนเมื่อ 

ตอบน้อง 

P
บอกไว้เห็นหายไป.........เข้ามาใหม่พร้อมของดี
ขอตอบมอบ"ยานี"........ท่องเวปอื่นเขาชื่นชม

บางครั้งลังเลใจ..........เขียนอะไรจึงเหมาะสม
เกรงผิดทิศทางลม......กลัวพลั้งพลาดอาจเสียที


ขอบคุณที่แวะมาเป็นกำลังใจ นะ
เขียนเมื่อ 
สวัสดีครับ   คุณ
P
...................
ห่างหายไปเสียนาน.......มีนิทานฝากเอาไว้

จะเพียรเขียนต่อไป........จักร้อยกรองทำนอง"เซ็น"
ขอบคุณที่แวะมาทักทายครับผม



ขอบคุณมากจากด้วยใจเด็กคนหนึ่ง      ที่ซาบซึ่งถึงบุคคลน่าสรรเสริญ

ตัวหนูเองชอบกลอนอ่านเพลิดเพลิน      ด้วยบังเอิญมาอ่านประทับใจ

หนูคนนี้จะเป็นหนึ่งกำลัง                       และความหวังสู่หนทางที่สดใส

มีสิ่งดีอย่าลืมเล่ากันต่อไป                     จะติดตามไม่ห่างหายนะพี่ยา

 

                    ขอบคุณนะค่ะ  เล่าสู่กันฟังอีกนะค่ะ ชอบมากๆค่ะ-------------> น้องจิ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีครับ   คุณหลานสาว จิราภรณ์

เด็กคนหนึ่ง เข้ามา บอกว่าชอบ
ยังแถมมอบ ขอบคุณ อุ่นใจหลาย
อยากเขียนกลอน วอนว่า อย่าดูดาย
มิห่างหาย คิดเขียน เพียรต่อไป

ในบางครั้ง อาจมี ที่ติดขัด
มิแจ้งชัด พะวง ฤๅสงสัย
รสถ้อยคำ ระยับ ประทับใจ
ควรจักได้ สอบถาม ตามครรลอง๚



สงสัยเรื่องกลอนตรงไหน ขอให้ถามได้นะ


ขอบใจที่ติดตามอ่านสม่ำเสมอ ครับ