ช่วงบ่ายวันนี้ได้รับมอบหมายจากพี่หนิงให้เข้าร่วมการประชุมของสมาคมคนพิการแห่งประเทศไทยเขตภาคอีสานที่ได้จัดขึ้นที่จังหวัดมหาสารคาม  การประชุมในครั้งนี้เป็นการประชุมของผู้พิการทางด้านการเคลื่อนไหว  ซึ่งเป็นโอกาสครั้งแรกได้เข้าร่วมประชุมกับผู้ที่พิการด้านการเคลื่อนไหว  ได้พบกับผู้พิการอีกกลุ่มหนึ่ง  ถือว่าเป็นประสบการณ์ใหม่ที่ดี  วันนี้การประชุมยังไม่ลงเนื้อหามากนักเนื่องจากว่าผู้ประชุมที่มาจากทั่วภาคอีสานยังเดินทางมาไม่ครบ  รูปแบบกิจกรรมก็มีการฉายกิจกรรมของสมาคม  และมีการบรรยายจากนายกสมาคม และวิทยากรอื่น 

ผู้พิการทางด้านการเคลื่อนไหว  ไม่ต่างจากคนทั่วไปมากนักเมื่อเปรียบเทียบกับผู้พิการด้านอื่นๆ เนื่องจากสามารถพูดคุยได้  มองเห็น  และทำอะไรหลายๆ อย่างได้เหมือนคนปกติ  เครื่องมือที่จะเพิ่มศักยภาพของผู้พิการกลุ่มนี้คือ  ในด้านการแพทย์ และกายภาพบำบัด  เพื่อให้มีประสิทธิภาพในการเคลื่อนไหวด้วยตนเองอย่างอิสระได้  การศึกษาก็เป็นประเด็นสำคัญอีกอย่างหนึ่งที่ตามมา  ทั้งการเรียนหนังสือและฝึกอาชีพ  และเรื่องทุนในการรวมกลุ่มประกอบอาชีพอิสระ 

ช่วงเย็นผมได้เดินทางกลับเข้ามายังห้องบริการสนับสนุนนิสิตพิการ  แล้วก็พบกับข่าวร้ายเพราะหนังสือซึ่งขอคำสั่งให้ผมและพี่เจ้าหน้าที่ (พี่ออย ) ไปราชการโดยไม่ผ่าน  ทำให้ผมขาดเรียนในช่วงบ่ายของวันนี้  

โครงการพัฒนาศักยภาพผู้พิการแบบบูรณาการภาคตะวันออกเฉียงเหนือยังเหลืออีก 2 วัน  เมื่อถึงทางแยกผมก็ต้องเลือกทางใดทางหนึ่ง  ในเมื่อตอนนี้ผมหันหน้ากับเข้าสู่การศึกษาในระบบแล้ว  ผมคงจะไม่ยอมขาดเรียนในการเรียนที่มีคะแนนเข้าห้องเรียนทุกครั้งเป็นแน่ ( ถ้าไม่ไปมหาชีวาลัยอีสาน ) ผมจึงไม่สามารถที่จะออกไปจับความรู้ใหม่ๆ ให้กับตัวเองได้  เมื่อไม่มีใบลามารองรับ  ผมจึงต้องจับการศึกษาในระบบที่เป็นหลักใหญ่ไว้ให้แน่น  และปล่อยให้ความรู้ใหม่หลุดลอยออกไป  น่าเสียดายนะ