“To be friend only decent people brings happiness.”

เมื่อหลายเดือนที่ผ่านมาฉันได้มีโอกาสรู้จักกับพี่ชายคนหนึ่ง 
ฉันเรียกเค้าว่า “อ้ายเอก” ตามสำนวนภาษาบ้านเกิดของเราทั้งสองคน 
แม้ว่าโชคชะตาจะนำพาเราสองคนมาเจอกันในบรรยากาศและจุดร่วมที่ไม่ค่อยบันเทิงใจเท่าใดนัก
แต่ฉันก็รู้สึกดีใจ 
เพราะไม่ใช่เพียงแต่ได้รู้จักพี่ชายคนเก่งที่ใจดีหนึ่งคนแล้ว
ฉันยังได้พบเรื่องราวดีๆ ในชุมชนแห่งนี้  ทั้งมิตรภาพ  และความรู้ที่คนในชุมชนร่วมแบ่งปันซึ่งกันและกัน 


ทุกครั้งที่ได้คุยกับอ้ายเอก ฉันจะมีโอกาสได้บอกทุกครั้งว่าฉันติดตามอ่านเรื่องราวของอ้ายในblogเสมอ
และทุกครั้งเช่นกันที่อ้ายจะบอกว่าช่วยคอมเม้นท์ด้วย 
ฉันก็รับปากแต่ไม่ได้ลงมือเขียนสักครั้ง 

จนในที่สุดฉันก็ต้องยอมรับกับอ้ายเอกไปว่า
ฉันไม่กล้าเขียนเพราะในชุมชนนี้มีแต่คนเก่ง 
ฉันกลัวเขียนอะไรแย่ๆ ขำๆ ออกไป 
แต่อ้ายเอกตอบฉันว่าไม่เป็นไร การแลกเปลี่ยน ไม่มีใครผิด ไม่มีใครถูก
แล้วที่ยิ่งกว่านั้นพี่ชายยังแนะนำให้ฉันเขียน เรื่องราวต่างๆ มาแบ่งกันอ่านบ้าง

การเริ่มต้นช่างยากเย็น  แม้แต่ชื่อเรื่อง  ฉันยังเลือกไม่ได้เลยว่าเอาอันไหนดี 

อย่างไรก็ดีวันนี้ฉันก็ได้เริ่มต้น  ได้เล่าเรื่องราวจุดเริ่ม

ด้วยหวังจะแบ่งปันบางสิ่งบางอย่างที่ฉันมีบ้าง และรับการแบ่งปันจากผู้อื่น

และฉันก็แอบหวังว่าฉันจะได้รับมิตรภาพจากสมาชิกชุมชนนี้ในฐานะน้องใหม่ด้วยอีกคน

ดังเช่นที่ฉันเคยได้สัมผัสผ่านการเป็นผู้สังเกตการณ์ 

ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยจิตคารวะ 

ปล. ขอบคุณอ้ายเอกอีกครั้งที่ให้กำลังใจ

“To be friend only decent people brings happiness.”   
 - การคบแต่คนดีมีแต่นำความสุขมาให้-
(อิทสมานโคตตชาดก)