ฉันได้แต่โอบกอดเพื่อนเอาไว้ เผื่อว่า ความอบอุ่นที่ต่างคนต่างมีจะช่วยซึ่งกันและกันได้

  เราเข้าที่พัก ที่บ้านเพื่อน หลังมอ.ปัตตานี มีพี่บลรอรับเราอยู่แล้วทั้งวัน เราไม่ได้โทร.มารายงานว่า ไปแวะบ้านแบแว เลยทำให้พี่เป็นห่วงเล็กน้อย ฉันได้แต่ขอโทษพี่ ลืมนึกว่าไม่ใช่ละม้ายคนเดียวที่รออยู่

   บ้านของละม้าย เพื่อนรุ่นเดียวกัน ทำบ้านเป็นสำนักงานย่อยของงานวิจัยในอ่าวปัตตานีและงานโครงการเยียวยาฯ

    นานเป็นสิบปีที่ฉันไม่ได้มาพักที่นี่ แต่ทุกอย่างก็เหมือนเดิม พี่บลทำอาหารให้เราทาน ระหว่างรอละม้าย

    เย็นๆฉันก็ได้คุยกับเพื่อน คุยเรื่องงาน ทุกข์ สุข สุขภาพ ....มีเรื่องคุยมากมายไม่จบ เมื่อฟังถึงยามที่เพื่อนทุกข์ ฉันนึกว่า ตัวฉันเองไปอยู่ที่ไหน  ทำไมถึงไม่ได้รับรู้ข่าวเพื่อนเลย

    " โห หน่อย ตอนไม่สบายนะ พบหมอหลายที่ และเราก็ตกใจมากด้วย และช่วงนั้นต้องเตรียมตัวไปฟิลิปปินส์ด้วย เลยยุ่งกันไปใหญ่

ทั้งเสียความรู้สึกหลายอย่าง "

     การที่เราผ่านความยุ่งยาก ความขัดแย้ง แต่เราก็มีเพื่อนที่คอยให้กำลังใจ ทั้งไกล และใกล้ ความทุกข์ก็จะคลาย

     ฉันอยากช่วยงานเพื่อน สิ่งที่ฉันถนัดและทำได้ ....เวลาเราเจอกันฉันได้แต่โอบกอดเพื่อนเอาไว้ เผื่อว่า ความอบอุ่นที่ต่างคนต่างมีจะช่วยซึ่งกันและกันได้

     แล้วเราก็คุยเตรียมงานค่ายทั้งงานนักศึกษาและงานค่ายเยาวชนและสถานการณ์เป็นจริงที่เกิดขึ้นและวางแผนว่าพรุ่งนี้จะไปเตรียมงาน อย่างไร จากที่เตรียมไว้แล้ว

    เย็นๆ น้องเพี้ยว อดีตน้องชมรม บ้านอยู่ในตลาด เธอจะติดต่อกับฉันสม่ำเสมอ เรียกว่า ทุกเดือนก็ว่าได้

    น้องมาจากการสอนพิเศษภาษาอังกฤษ ในเมือง ลูกศิษย์มากมาย

สอนจนเหนื่อย ...น้องเหมือนเดิม ฉันดูน้องยังไงก็เหมือนสมัยเรียน

ไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงมากนัก เจอกันล่าสุด ห้าปีที่แล้วที่สุรินทร์

    เราตั้งวงคุยกันอย่างธรรมชาติ น้องเอากุ้งคั่วกะทิมาฝาก อร่อยมาก

ทั้งกลิ่นและความมัน เหมือน ทานเมี่ยงคำ เลย ถ้ามีใบพูลเพิ่มมาอีก

    น้องคุยโว เรื่องเมนูนี้อยู่นาน เราก็ฟังด้วยความทึ่ง เพราะจริงๆน้อง

ปรกติทำอะไรไม่ค่อยเป็น เวลาไปออกค่ายสมัยก่อน ฉันก็ไม่ค่อยได้เรื่องและยังต้องมาดูน้องที่ เรียกว่า ต้องดูแลตั้งแต่ จะใส่ผ้าถุงอาบน้ำอย่างไรเวลาออกค่ายกับบ้านชาวบ้าน

   คุยเพลินจนค่ำ ...ลืมว่าน้องต้องขับมอเตอร์ไซค์กลับบ้านโดยลำพัง

เดี๋ยวที่บ้านจะเป็นห่วง