ตอนนี้ ผู้เขียนพักอยู่วัดคอหงส์ อ. หาดใหญ่... เนื่องจากวันนี้มาสอนหนังสือ และได้นัดแนะกับน้องชายว่าจะเอาหนังสืออนุสรณ์งานทอดผ้าป่ามาให้ในวันพรุ่งนี้ ซึ่งจะทอดในวันมะรืนนี้....
ประมาณเที่ยงคืน ผู้เขียนเลิกจากการเขียนบันทึก ปิดเครื่องคอมฯ... หลังจากนั้นก็หยิบหนังสือภารตวิทยาที่เขียนโดยอาจารย์กรุณาฯ ไป... ตั้งใจว่าจะอ่านทบทวนอีกครั้ง เพราะเคยอ่านเมื่อสิบกว่าปีก่อนก็ลืมหมดแล้ว (เทอมนี้สอนศาสนาพราหมณ์-ฮินดู) แต่เมื่อเข้าห้องก็นึกขึ้นได้ว่า ไม่ได้พาแว่นมา ...
ตอนที่เก็บของใส่ย่ามเพื่อจะมาหาดใหญ่นั้น ผู้เขียนก็หยิบแว่นขึ้นมาแล้ว แต่ก็หยิบวางไว้ ในใจตอนนั้นก็นึกว่า ประเดี่ยวกลับ ไม่ต้องพาไปหนักย่าม... แต่ของที่เก็บใส่ย่ามนั้น มีผ้าสังฆาฎิอยู่ด้วย (พระภิกษุต้องถือครองผ้าไตรจีวร ซึ่งมีสังฆาฏิอยู่ด้วย แต่ถ้าไปแล้วไม่ค้างคืนก็ไม่จำเป็นต้องพาไป)... นั่นคือ ขณะนั้น ผู้เขียนรู้ตัวว่าจะมานอน (จำวัด) หาดใหญ่ แต่มิได้ตระหนักว่าจะต้องใช้แว่นตาเพื่อใช้อ่านหนังสือ...
ผู้เขียนมีปัญหาเรื่องสายตามาเกือบสิบปีแล้ว แต่ก็ทนเอา ไม่ใส่แว่นสายตา เพิ่งมา ๒-๓ ปีหลังนี้เอง ที่ผู้เขียนจำเป็นต้องใช้แว่นสายตาอ่านในบางครั้ง กล่าวคือ
- ตัวหนังสือเล็กเกินไป เมื่อจำเป็นต้องอ่าน ก็ต้องใส่แว่น
- ในเวลากลางคืน หรือในที่ค่อนข้างมืด แสงไม่เพียงพอ ก็ต้องใส่แว่น
แต่ตามปกติ ผู้เขียนก็ไม่ชอบใส่แว่นอ่านหนังสือ... แม้แต่เขียน (อันที่จริงพิมพ์) บันทึกในโกทูโนหรือพิมพ์หนังสือทั่วไป ผู้เขียนก็มักจะไม่ใส่แว่น โดยทนเอา จนเป็นปกติ....
ปกติผู้เขียนมักจะเข้านอนหลังตีหนึ่งเสมอ แต่จะนอนจริงๆ ก็ประมาณตีสามตีสี่... และมีปกติไม่นอนเล่น กล่าวคือ หลังจากทอดหลังแล้วไม่นานจะหลับ... ถ้านอนไประยะหนึ่ง (ไม่เกินชั่วโมง) จิตฟุ้งซ่านไม่หลับ ผู้เขียนก็จะลุกขึ้นมาเดินเล่นในวัด ท่องสวดมนต์ หรืออ่านหนังสือ (นั่น สมัยก่อน)... แต่ตอนหลังก็มักจะเปิดโทรทัศน์หรือเปิดเครื่องคอมฯ มากกว่า....
ที่นี้ไม่มีโทรทัศน์ส่วนตัว แต่มีกุญแจห้องคอมฯ เมื่ออ่านหนังสือไม่ได้ จึงเข้ามาเปิดเครื่องคอมฯ เข้ามาโกทูโน แล้วเขียนบันทึกนี้ โดยตั้งหัวข้อเรื่องว่า คิดถึงแว่นตา โดยประการฉะนี้
นมัสการพระคุณเจ้า