เมื่อเช้านี้   ครูอ้อยเข้าห้องน้ำ  ได้ยินเสียงนักเรียนชายเรียกครูอ้อยว่า...ครูครับ  ครูสิริพรครับ  
 เป็นเสียงนักเรียนชั้นเล็กๆ   ครูอ้อยก็ขานรับทันที   ครับ....ครูอยู่ในห้องน้ำครับ...รอเดี๋ยว  
ครูอ้อยออกจากห้องน้ำ  ล้างมือแล้วรีบเดินออกมา  ก็พบกับนักเรียนชายคนหนึ่ง....ครูครับ   แม่ผมครับ  ไปหาแม่ผมครับอยู่ข้างล่าง  
ครูอ้อยบอกกับนักเรียนว่า...ครูไม่ไปหรอกค่ะ  หากคุณแม่ต้องการพบครู  เพื่อที่จะมาขอรับของเล่นคืน  ก็ให้คุณแม่มาหาครูที่ห้องพักนะคะ  
จากนั้น  ครูอ้อยก็เดินไปนั่งทำงานที่ห้องพักตามปกติ  โดยไม่คิดว่า....  คุณแม่ของนักเรียนจะกล้ามาหา  
ประมาณสักสิบนาที  คุณแม่นักเรียนที่อยู่ในวัยไม่เกินสามสิบปี  เดินเข้ามาในห้อง  ยกมือไหว้ครูอ้อย 
ครูอ้อยก็เลยถามว่า  ...มีอะไรหรือคะ  
คุณแม่มาขอรับของเล่นที่ครูอ้อย...ริบนักเรียนมา  
ครูอ้อยก็เลยถามว่า...แล้วรู้ไหมว่า..นักเรียนทำผิดอะไร  จึงถูกริบของเล่น  
ครูอ้อยก็เลยเล่าให้ฟัง  ในขณะที่ครูอ้อยเล่าให้ฟัง   คุณแม่จ้องหน้าลูกชายของตนเอง  ราวกับว่า  ถูกลูกชายโกหกเข้าแล้ว 
ครูอ้อยไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวของเด็กนักเรียน  จึงบอกให้นักเรียนออกไปนอกห้อง  
จากนั้นครูอ้อยก็เล่าความจริงให้คุณแม่ฟัง  เล่าทุกอย่าง  ทั้งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  และนิสัย  การเรียน  การส่งงานของลูกชาย 
คุณแม่มีท่าทางผิดหวังมาก  ครูอ้อยก็เลยถามไปตามความจริงว่า...นักเรียนมีพื้นฐาน  ความเป็นอยู่  ความอบอุ่น   ความพร้อมเพรียง 
จึงรู้ว่า...นักเรียนคนนี้  ไม่มีความเชื่อมั่นในตนเอง   นิสัยก้าวร้าว  โกหก  และไม่มีความเชื่อมั่นในตนเอง...เพราะนักเรียนขาดบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญในชีวิตของเขา....นั่นเอง  
ครูอ้อยต้องหาทางช่วยเหลือ  เยียวยาสภาพจิตใจของเขาด้วย   เพื่อให้คุณแม่ของนักเรียนคนนี้  มีความพยายามในการเลี้ยงลูกต่อไป....