อย่างน้อยพวกเขายังคิดถึงเราว่า ยังมีคนสนใจเขาอยู่นะ

เรื่องเล่าจากนักวิจัยหญิงชาวมุสลิมภาคใต้...ขอชื่นชมท่านนี้ครับ...

  <p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">ช่วงใกล้เที่ยงเมื่อวานนี้ยูมิเข้าฟังเรื่องเล่าจากผู้ที่ลงสนามงานวิจัยอยู่ในสามจังหวัดภาคใต้ตอนล่าง  อาจารย์ท่านนี้พอเอ่ยชื่อทุกคนคงรู้จักท่านนะครับ  คือ</p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> รองศาสตราจารย์  ดร. รัตติยา  สาและ  แห่งคณะมนุษยศาสตร์ ฯ ม.ทักษิณ </p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p>  <p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">ท่านเล่าเรื่องให้ฟังว่า…ท่านจบวรรณคคีอิงประวัติศาสตร์การเมือง…มีผลงานที่โดดเด่นด้านสามจังหวัดมาก  ช่วงลงไปเก็บข้อมูล </p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> อาจารย์เล่าให้ฟังว่า…ต้องพาสามีไปด้วยป้องกันเรื่องข้อกล่าวหาท่าไปกับชายอื่น  จะไปคุยกับกำนันต้องคุยกับคนที่เจอก่อนเช่นเจอเมียกำนันต้องให้เกียรติคุยเอาผักเอาอะไรมาช่วยทำครัวเมื่อเมียกำนันเกณฑ์คนมาช่วยทำอาหารก็นั่งคุยได้ข้อมูลเพียบเลย </p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> บางทีต้องเปลี่ยนเป้าหมายคือตั้งใจไปเอาข้อมูลแต่คนที่ติดต่อจะไปงานแต่งงานเราก็ขอไปกินเหนียวด้วย หรือคนที่เราไปพบญาติเขาไม่สบายเราก็อาสาเขาขับรถพาเขาไปโรงพยาบาลแทน  แต่เราจะได้ใจเขาแล้วข้อมูลก็มาเราในที่สุด </p><p style="margin: 0cm 82.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p> อาจารย์กล่าวทิ้งท้ายอย่างน่าสนใจว่า…เราลงพื้นที่ทำวิจัยกับคนยาก แทนที่จะทำวิจัยกับคนรวยนั้น อย่างน้อยพวกเขายังคิดถึงเราว่า  ยังมีคนสนใจเขาอยู่นะ…คุณละครับมีมุมมองอย่างไร…ฮา ๆ เอิก ๆ