...แม้เหนื่อยยากอย่างไร....วิสัญญีพยาบาลก็ยังยิ้มและหัวเราะได้..นี่คือเสน่ห์ของเรา


มีการอบรมฟื้นฟูวิชาการสำหรับวิสัญญีพยาบาล  ซึ่งจัด ณ ห้องประชุมจำลอง  มุ่งการดี  อาคารสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ  สยามบรมราชกุมารี  โรงพยาบาลขอนแก่น  ระหว่างวันที่ 25 – 27 มิถุนายน 2550 

เมื่อวานนี้เป็นวันแรก   ฉันมีโอกาสได้เข้าฟังบรรยาย  ภายหลังจบหัวข้อแรกของการอบรม  "บทบาทวิสัญญีพยาบาลในการประเมินผู้ป่วยก่อนให้ยาระงับความรู้สึกเกี่ยวกับ Airway – Cardiovascular -  Respiratory"....  

ท้ายชั่วโมงมีการเปิดโอกาสให้ซักถาม  ฉันก็ได้เห็นความอึดอัด  คับข้องใจของวิสัญญีพยาบาลชุมชนท่านหนึ่งที่แสดงออก....  เธอเรียกร้องให้ทางราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์แห่งประเทศไทยชัดเจนในแนวทางปฏิบัติมากขึ้น....ให้แพทย์ผ่าตัดได้ทราบเพื่อลดการกดดัน เหตุเพราะแพทย์ผ่าตัดยังอยากจะผ่าทั้งๆที่วิสัญญีพยาบาลประเมินว่าเสี่ยง.....ซึ่งอาจจะเป็นช่องทางที่ให้วิสัญญีพยาบาลนำไปต่อรองและปฏิบัติงานง่ายขึ้น    


 

ปัญหาที่เกิดใน รพ.ชุมชน  ด้วยข้อจำกัดของเครื่องมือ  และการตรวจทางห้องปฏิบัติการที่จำเป็น...ซึ่งไม่มีประกอบการประเมินผู้ป่วยก่อนดมยาสลบ(อย่างตำราหรืออย่างที่อาจารย์บรรยาย)....

เหล่านี้ถูกเรียกร้องให้ราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์ควรเข้าช่วยเหลือดูแล....เพื่อความปลอดภัยของผู้ป่วยและป้องกันการถูกฟ้องร้อง


   


วิสัญญีพยาบาลขึ้นทะเบียนใบประกอบโรคศิลป์เป็นพยาบาล   และได้รับการฝึกอบรมเพิ่ม 1 ปี  กำกับดูแลการฝึกอบรมโดยราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์แห่งประเทศไทย  ....และภารกิจของวิสัญญีพยาบาลยากที่ใครจะเข้าใจหากมิได้เป็นวิสัญญีพยาบาลซะเอง....

ความเหนื่อยล้าจากการปฏิบัติงาน   ความเสี่ยงสูงที่อาจจะเกิดกับคนไข้   กดดันให้เกิดความเครียดในการทำงาน    ค่าตอบแทนที่ต่ำมากแม้ความรับผิดชอบจะสูงลิบลิ่ว.....ก่อให้เกิดความน้อยเนื้อต่ำใจ...



......ราชวิทยาลัยวิสัญญีแพทย์มองมุมของวิชาการวิสัญญี  ส่วนสภาการพยาบาลมองมุมของวิชาชีพพยาบาล......แล้วได้ข่าวว่าทั้งสององค์กรกำลังเข้าช่วยเหลือ  แก้ไขปัญหาของวิสัญญีพยาบาล..จริงหรือ... 


  


นี่เป็นเพียงเศษเสี้ยวที่พยาบาลคนหนึ่งระบายออก   ยังมีปัญหาซ่อนเร้นอยู่อีกมากในกลุ่มผู้ปฏิบัติงานวิสัญญีพยาบาล....ยากที่จะหาใครเข้าใส่ใจดูแลอย่างแท้จริง 


“ลำพังดมยาสลบไปวันๆให้ผู้ป่วยรอด....ก็หมดเวลาแล้ว   ทำงานเลิก 4 โมงครึ่ง  ไปเยี่ยมผู้ป่วยที่จะดมพรุ่งนี้จน 6 โมงเย็น.....ทุกวัน.....จะต้องเสียสละอีกขนาดไหน....จะเอาแรงและเวลาที่ไหนไปเรียกร้อง"  

นี่คือคำกล่าวของวิสัญญีพยาบาลชุมชนท่านหนึ่งที่ฉันพูดคุยด้วยระหว่างวัน  และอีกหลายๆท่านที่ช่วยกันตอกย้ำ...


แม้เหนื่อยยากอย่างไร....วิสัญญีพยาบาลก็ยังยิ้มและหัวเราะได้..นี่คือเสน่ห์ของเรา

 

.......และสุดท้ายเราก็ไม่ละเลยกับการสละเวลาเข้าอบรมฟื้นฟูวิชาการ เพื่อทบทวนและเพิ่มพูนความรู้ใหม่ๆทางวิสัญญี   อันมีประโยชน์ต่อผู้ป่วย....ทั้งๆที่ไม่ได้ CNE แม้แต่แต้มเดียว.......


หากมีการกลับมาทบทวนในบทบาทของวิสัญญีพยาบาลกันใหม่   ราชวิทยาลัยดูแลเรื่องวิชาการ  สภาการพยาบาลดูแลเรื่องที่เหลืออื่นๆไปเช่น จริยธรรม  มนุษยธรรม  ขวัญกำลังใจ...จับมือกันทั้งพ่อและแม่เพื่อดูแลลูกๆ...ก็น่าจะผ่อนหนักให้เป็นเบาลงได้บ้าง


...พวกเรารอคอย...วันที่พ่อกับแม่จะคุยกันเพื่อช่วยเหลือพวกเรา....เมื่อไหร่จะถึงวันนั้นซะที....