วันที่ 18 ธันวาคม 2548  เราได้ออกไปเยี่ยมชาวบ้าน พร้อมกับมอบข้าวสาร อาหารแห้ง เล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับพี่น้อง ชุมชนปริกใต้   ภาพนี้เป็นบ้านของนางตีหวา  ประทุมสุวรรณ  เราจะเรียกกันทั่ว ๆ ไปว่า มะหวา    มะหวา แกดีใจที่เห็นพวกเราชาวเทศบาลตำบลปริกไม่ทอดทิ้งชาวบ้านและชุมชนในยามที่ชาวบ้านกำลังเดือดร้อน เช่นนี้  เพราะฝนตกมาเป็นเวลา เกือบ 2 สัปดาห์กว่าแล้ว   ยางก็กรีดไม่ได้  ถ้าถามว่าเดือดร้อนกันหรือไม่  เรื่องนี้ตอบได้ว่าแน่นอน  ตอบแบบฟันธงลงไปเลยว่า  เดือดร้อน จ้า ไม่เหมือนมนุษย์เงินเดือนแน่ ฝนตก แดดออก น้ำท่วม มนุษย์เงินเดือนก็ได้รับค่าตอบแทนทุกวันสิ้นเดือน  แต่พี่น้องเรา ที่เป็นชาวสวน อาศัยเงินรายได้จากค่ายางนั้นก็ต้องพบกับความลำบากแน่นอน   พวกเราชาวท้องถิ่นอยู่ใกล้ชิดกับชุมชน และเข้าใจซึ่งกันและกันดี  จึงช่วยเหลือกันและกันตามที่มีได้โดยไม่เงื่อนไข  มีเท่าไหร่ก็ช่วยกันไปตามกำลัง ทุกอย่างก็ลงตัวดี แม้ว่าน้ำจะท่วมหนักป่านใด เราไม่ถอยห่างไปจากชุมชน ต่างคนต่างเข้าหากัน ช่วยกันคนละไม้คนละมือ  ท้องถิ่นเราจึงน่าอยู่แบบนี้แหละครับ  เหนื่อยยากเพียงใดก็ตามเมื่อได้เห็นรอยยิ้มของพี่น้อง พวกเราชาวเทศบาลปริกทุกคนก็หายเหนื่อยครับ(ผม)