หากถึงทางตัน สิ่งสำคัญคือต้องนอกกรอบ

        ในการประชุมทีมนำด้านสิ่งแวดล้อมและความปลอดภัยในโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ทางทีมได้นำปัญหาที่พบมาพูดคุยกัน ปัญหาอันหนึ่งที่ยังคงให้ทีมปวดหัวไม่หายก็คือ มือถือของคนไข้หาย ก็แหมช่วงนี้มันช่างง่ายดาย ขอเพียงแค่โจรได้เครื่องไป โยนซิมทิ้งก็สามารถเอาไปเปลี่ยนเป็นเงินได้แล้ว

        ทางออกที่มักได้พบเจอก็คือ การจำกัดการใช้โทรศัพท์ หรือ ให้ฝากญาติ หรือจัดสถานที่ให้ชาร์ทแบตที่ใกล้พยาบาลและมีคนเฝ้า แต่โจรก็คงจะทำการพัฒนาคุณภาพเช่นเดียวกับพวกเราเหมือนกัน ดังจะเห็นได้จากโทรศัพท์ก็ยังมีการหายอย่างต่อเนื่อง ทีมงานก็เริ่มปวดหัวว่าจะหาทางออกกันอย่างไร ยิ่งพอนำอุบัติการณ์จากโรงพยาบาลอื่นที่ฟ้องร้องเรื่องมานอนที่โรงพยาบาลแล้วมือถือหาย จนเกิดเรื่องวุ่นวายแล้วนั้น ทีมก็ยิ่งปวดหัวหนักเข้าไปอีก ไอ้ครั้นจะห้ามไม่ให้เอามือถือมาเลยก็คงจะไม่ได้

         "ไปซื้อมือถือเก่าๆมาไว้เปลี่ยนสิ โจรมันไม่อยากได้มือถือเก่าๆหรอก" คุณหมอท่านหนึ่งได้เสนอความคิดขึ้นมา พร้อมกับควักโทรศัพท์รุ่นเก๊าเก่าออกมา "เราก็ให้คนไข้เปลี่ยนมาใช้เครื่องนี้ตอนนอนที่โรงพยาบาลสิ รับรองโจรเห็นแล้วกลับบ้านไปเลย"

           หากมองตามหลักการแล้ว ก็คือการที่เราเรียนรู้ความต้องการของโจร และตอบสนองหรือป้องกันให้ถูกทางนั่นเอง เรียนรู้ว่าโจรอยากได้มือถือรุ่นใหม่ๆหรือพอที่จะขายได้ เราก็ตอบสนองโดยการนำสิ่งที่โจรไม่อยากได้มาใช้ก็เท่านั้นเอง

           ถึงแม้แนวคิดนี้ยังไม่ได้นำไปปฏิบัติ แต่ก็เป็นอีกหนึ่งความคิดที่ดี มันอาจจะใช้ได้ผลดีก็ได้ ใครจะรู้จริงมั๊ยคะ