ว่าด้วยการบริหารเป้าหมาย
คนโง่ มักใช้ชีวิตอย่างไร้เป้าหมาย จึงว่ายไปแล้วกลับมาที่เดิม ต้องเริ่มต้นใหม่ร่ำไป สู่อนาคตที่ไร้ทิศทางคนฉลาด มักตั้งเป้าหมายชีวิตยิ่งใหญ่ จึงไม่พึงพอใจกับภาวะที่ตนเป็นสักที เพราะดูทีไรก็ยังห่างไกลเป้าหมายเสมอคนเจ้าปัญญา ย่อมมีเป้าหมายสูงสุดแห่งชีวิตและมีเป้าหมายน้อยนิดสานสู่เป้าหมายใหญ่ ได้กำลังใจและหรรษาไปตลอดหนทาง <h5 style="margin: 0cm 0cm 0pt">ว่าด้วยความคิด</h5>คนโง่ ทำก่อนแล้วถึงคิด จึงผิดพลาดอยู่เนือง ๆ ต้องเปลืองเวลาและคงความรู้สึก ตามแก้ปัญหาไม่ในสุดคนฉลาด คิดมากก่อนแล้วถึงทำ จึงเพ้อเจ้ออยู่เป็นประจำ แม้ประสงค์จะทำดีมากแต่ทำได้น้อย เพราะเขม่าความคิดปิดกั้นความหาญกล้าคนเจ้าปัญญา คิดไปทำไป จึงทำได้อย่างที่คิด และคิดพอดีที่ทำ ประหยัดพลังงาน และบริหารเวลาได้เหมาะสม ลดความหลอนป้องกันความผิดพลาดขื่นขมและประสบความสำเร็จโดยไม่เหน็ดเหนื่อย <h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" align="center">ว่าด้วยการบริหารกระบวนการคิด</h1><h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt"> คนโง่ ชอบไหลตามความคิด จึงมีภารกิจอย่างไม่รู้ตัว อย่างไม่สิ้นสุด </h1>คนฉลาด ชอบสร้างความคิด จึงมีจินตนาการอันสวยหรูแต่ไม่เป็นจริง อย่างไม่สิ้นสุด .คนเจ้าปัญญา ชอบบริหารความคิด สร้างสรรค์ตกแต่ง ตัดต่อและละวางเมื่อสมควร จึงได้ประโยชน์จากความคิดสูงสุด . <h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: center" align="center"> ว่าด้วยทัศนคติ </h1><h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt"> คนโง่ดูหมิ่นความดี มองโลกในแง่ร้ายด้านเดียว จึงได้รับแต่สิ่งเลวร้ายมา พาชีวิตตกต่ำ กลายเป็นทาสสถานการณ์ ยามพบสิ่งดีจะไม่เข้าใจ. </h1>คนฉลาด ชอบทำดี และคิดดี มักมองโลกในแง่ดีด้านเดียว จึงได้รับแต่สิ่งดีโดยมาก ครั้นพบสิ่งชั่วร้ายจะทนไม่ได้ ทำใจไม่เป็น ต้องถอยหนีสถานการณ์ ดวงใจแตกร้าว.คนเจ้าปัญญา ละชั่วเด็ดขาด และ ทำดีเป็นนิสัยโดยไม่ติดดี แล้วละแม้ความดีเข้าสู่ความบริสุทธิ์ จึงเห็นที่สุดแห่งความเป็นจริงแท้แห่งโลกว่า ทุกสิ่งในโลกมีทั้งคุณโทษ และความเป็นกลางอยู่ จึงบริหารสถานการณ์ได้และทำใจได้ในทุกภาวการณ์ . <h2 style="margin: 0cm 0cm 0pt"> ว่าด้วยความโง่ และ ความฉลาด </h2><h1 style="margin: 0cm 0cm 0pt"> คนโง่ ชอบคิดว่าตัวเองฉลาด จึงดักดานอยู่กับความโง่ของตนตามที่เป็น </h1>คนฉลาด ชอบคิดว่าตนโง่ จึงชอบแกล้งโง่ และมักโง่ได้สมปรารถนาในที่สุดคนเจ้าปัญญา ยอมเห็นความโง่ และความฉลาดที่ซ้อนกันอยู่ และรู้วิธีที่จิตสู่ปัญญายิ่ง ๆ ขึ้นไปจึงค่อย ๆ หายโง่ และเลิกฉลาดโดยลำดับ .
