การมีชีวิตอยู่อย่างมีคุณค่าเป็นเส้นทางที่ควรเลือกเดินของทุกคน

วันจันทร์ที่ผ่านมา ได้รับข่าวการเสียชีวิตของน้องหมอคนหนึ่ง

ซึ่งเคยมาทำงานที่โรงพยาบาลมวกเหล็ก เป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีตอนที่

มาทำงานที่โรงพยาบาลก็เป็นกำลังสำคัญในการช่วยพัฒนางานของ

โรงพยาบาล(ภรรยาว่าอย่างนั้น)ค่อนข้างสนิทกับลูกทั้งสองของครอบ

ครัวเราอาจจะเพราะว่าน้องเค้ารักเด็กและตามใจเด็กทำให้ลูกทั้งสอง

คนรักเขามากพอควร มาที่บ้านผมก็มาเล่นกับเด็กไม่รู้เบื่อ เมื่อวัน

อาทิตย์เราได้คุยกับเด็กๆว่าไม่ได้โทรหาน้าป๊อป เลยเพราะว่าน้าป๊อป

ก็มาเรียนที่โรงพยาบาลจุฬานี่เอง (ในวันที่ครอบครัวเราไปเยียมคุณแม่

ของผมเนื่องจากป่วยด้วยโรคของผู้สูงอายุ)แล้วก็ไม่ได้โทรไปหาจน

มาทราบข่าตอนเช้าวันจันทร์ว่าไม่ได้มีอาการอะไร นอนหลับไปเฉยๆ

ทุกๆคนก็เสียใจต่อการจากไปของน้องป๊อป เหลื่อไว้แต่ความดีและ

ความทรงจำที่งดงามที่มีให้แก่กัน บางครั้งเคยคิดว่าทำไมคนดีๆ

ถึงมีชีวิตสั้นจัง แต่ทุกๆชีวืตก็เดินมาตามทางที่แต่ละคนเลือกแล้ว

ผลเป็นอย่างนี้เราก็ต้องยอมรับ 

หากเราคิดถึงใคร....อยากจะพบหรือบอกอะไรแก่ใครก็ตามแต่ไม่ควร

รอหรือผลัดวันประกันพรุ่ง เพราะทุกอย่างเป็นเรื่องไม่แน่นอนลงมือทำ

เถอะครับจะได้ไม่เสียใจในภายหลัง