ผมขอกระเป๋าใส่สตางค์เก่า ๆ ที่อาจารย์ไม่ใช้แล้วครับ...

สายฝนโปรยปรายลงมาเพียงบางเบาทั่วขุนเขาเกาะยอยามเช้านี้  มองไปทางไหนเห็นแต่เมฆฝน  รถบางคันที่วิ่งอยู่ในท้องถนนแถวนี้ต้องเปิดไฟหน้ารถเพราะความมืดดำของเมฆฝนบทบังทัศนะวิสัยในการมองเห็น...

  ผมมาที่สำนักงานเลขาซึ่งอยู่ปากทางขึ้นสู่ยอดเขาเจอเพื่อน ๆ ร่วมงาน...เรื่องเล่านี้ไม่ใช่ยกหางตนเองนะครับเป็นปรากฎการณ์ทางสังคมของชุมชนชาวเกาะครับ 

 เขาพูดว่า...นึกว่าสอสอมาครับ  อาจารย์...หัวเราะ  คือเขามองกิริยาท่าทางผมตอนสวัสดีกันเหมือนท่าทางนักการเมืองครับ  ผมได้แต่ยิ้ม ๆ ..

  พอขึ้นมาถึงยอดบนเขาเอารถเข้าจอดที่ลานจอดรถเปิดประตูลงจาดรถพอได้ยืน...

คนยาม...สวัสดีครับอาจารย์...เราทักทายเป็นภาษาท้องถิ่นใต้...

ยูมิ...สวัสดีเช่นกันครับ...

คนยาม...ผมขออย่างหนึ่งครับอาจารย์...

ยูมิ...อะไรละถ้าให้ได้ก็จะให้ครับ...

คนยาม... ผมขอกระเป๋าใส่สตางค์เก่า ๆ ที่อาจารย์ไม่ใช้แล้วครับ...

ยูมิ...เอาไปทำอะไร...

คนยาม...เอาไปเป็นเคล็ด...คือว่า ผมนี้เงินไม่ติดอยู่ในกระเป๋าเลยครับผม...ถ้าได้เคล็ดนี้สตางค์พอจะติดกระเป๋าเหมือนอาจารย์มั้ง...

ท่านผู้อ่านครับความเชื่อเป็นความเชื่อส่วนบุคคลนะครับ  คุณเห็นเป็นอย่างไรบ้าง...ฮา ๆ เอิก