ครูอ้อยตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้   อยู่คนเดียวกับความคิดที่เป็นเพื่อน  ครูอ้อยตอบบันทึกหนึ่ง...ส่งพวงหรีดด้วยใจแทนกาย    และนิ่งอึ้งอยู่คนเดียว  
รู้สึก...ใจหาย  เงียบเหงาและวังเวง   
ระยะนี้....ครูอ้อยไม่ค่อยได้สำรวจจิตใจของตนเอง    ไม่ได้อ่านข้อความที่อยากอ่านแล้วมีความสุข   
ครูอ้อยทำงานมาก...คิดแต่เรื่องงาน  สังเกตได้จากบันทึกนี่ล่ะค่ะ 
ดูสิ  บันทึกที่เป็นเรื่องงานจำนวนบันทึกขึ้นสูงถึง  เทคนิคการสอนภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษา (346 บันทึก)  
แต่บันทึกที่เป็นเรื่องราวครอบครัว  และตัวเอง  กลับมีจำนวนห่างออกไปทุกที   ครูสิริพรกับบันทึก (282 บันทึก)   
ในเวลาที่ผ่านมา.....ครูอ้อยตื่นขึ้นมาตอนเช้านี้   มักจะคิดแต่เรื่องงานการสอน    เกี่ยวกับการอบรมที่ได้ไปมา   เกี่ยวกับการเป็นวิทยากร   เกี่ยวกับการเป็นที่ปรึกษา   เกี่ยวกับการพูด  พบปะเพื่อนฝูง   ที่เกี่ยวกับหน้าที่การงาน  
แต่...ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับครอบครัว  คุณพ่อคุณแม่  ลูกเอี่ยว  ลูกเอ็ดดี้  น้องนิ  น้องขวัญ   พ่อบ้าน   หรือคนใกล้ชิด  ที่เคยหยอกล้อเลย  
ครูอ้อยละเลย...ไม่สม่ำเสมอกับการปฏิบัติเลย     ครูอ้อยไม่ได้ไปดูแลเอาใจใส่  คุณพ่อคุณแม่  
ครูอ้อยไม่ได้ถาม...ลูกเอี่ยวเลยว่า...แต่งงานไปแล้ว   ต้องการอะไรบ้าง   
ไม่ได้ถามลูกเอ็ดดี้ว่า..ทำงานหนักไหมลูก  
ไม่เคยถามน้องนิ  น้องขวัญว่า...เรียนหนักหรือเปล่า  
แม้แต่ตัวเอง   ไม่ได้เข้าร้านทำผม  ตั้งแต่ครั้งสุดท้าย  เมื่อลูกเอี่ยวแต่งงาน   
เมื่อการสูญเสียเกิดขึ้นครอบครัวคนที่ครูอ้อยรัก...ส่งพวงหรีดด้วยใจแทนกาย   ครูอ้อยจึงสะดุด  ฉุกคิด  หลังจากการสูญเสีย 
นี่ล่ะคนเรา   เมื่อสูญเสียไปแล้ว  จึงมาคิดเสียดายเวลาในอดีต  จะหวลกลับมา...ก็ไม่ได้เสียแล้ว