หรือว่าการช่วยคนอื่นแก้ปัญหาได้ แล้วเราเห็นเขามีความสุข เราเลยพลอยมีความสุขไปด้วย พลอยรู้สึกอิ่มเอมใจและภาคภูมิใจในตนเองไปด้วย จนทำให้เราลืมปัญหาของตัวเองไปเลย...

              ผมอ่านเจอข้อคิดนี้จากเมล์ที่เพื่อนฟอร์เวิร์ดมา จริง ๆ มีหลายข้อนะครับ แต่ผมรู้สึกสะดุดกับข้อนี้มาก ฟังแล้วรู้สึกดีครับ นอกจากจะทำให้ลืมปัญหาของตัวเองแล้วยังสามารถช่วยคนอื่นแก้ปัญหาอีกด้วย...

               ผมพยายามคิดตามข้อคิดนี้ว่า ทำไมการช่วยคนอื่นแก้ปัญหาถึงทำให้เราลืมปัญหาของตัวเองได้ หรืออาจจะเกิดจากการที่เราเห็นปัญหาของคนอื่นแล้วรู้สึกว่าปัญหาของเขาใหญ่กว่าของเรา ทำให้มองปัญหาของเราเป็นเรื่องจิ๊บจ๋อยไปเลย...

               หรือว่าการช่วยคนอื่นแก้ปัญหาได้ แล้วเราเห็นเขามีความสุข เราเลยพลอยมีความสุขไปด้วย พลอยรู้สึกอิ่มเอมใจและภาคภูมิใจในตนเองไปด้วย จนทำให้เราลืมปัญหาของตัวเองไปเลย...

               บางทีการที่เราหมกมุ่นอยู่กับปัญหาของตัวเอง จนไม่สนใจผู้คนรอบข้างเลย ก็ไม่ได้ช่วยให้เราแก้ปัญหาได้ บางปัญหายิ่งแก้ก็ยิ่งยุ่ง การที่เราอยู่เฉย ๆ แล้วปล่อยให้เวลาเป็นตัวช่วยในการแก้ปัญหาก็อาจจะเป็นวิธีที่ดีกว่าก็ได้...

               เมื่อเรามีปัญหาอะไรที่เราพยายามที่สุดแล้วที่จะแก้ปัญหาแต่ไม่สามารถแก้ได้ เราลองหันมามองคนรอบข้างของเราบ้างดีมั้ย ว่าตอนนี้ใครกำลังมีปัญหาอยู่บ้าง แล้วลองช่วยเขาแก้ปัญหา บางทีอาจจะทำให้เราลืมปัญหาของเราไปเลยก็ได้...

               หรือไม่อย่างน้อยก็ช่วยทำให้ตัวเราออกห่างมาจากปัญหาของตัวเองสักพัก เมื่อช่วยแก้ปัญหาของผู้อื่นเสร็จแล้ว หันกลับไปมองปัญหาของตัวเอง ปัญหานั้นมันอาจจะคลี่คลายไปทางที่ดีแล้วก็ได้...