ในวันเวลาที่ผ่านมา ชีวิตต้องก้าวฝ่าอุปสรรคมากมาย ความทรงจำกลายเป็นส่วนหนึ่งของกาลเวลา คนเราต่างต้องมีทางที่จะต้องก้าวไป ใครหลายคนอาจใฝ่ฝันถึงวันข้างหน้า แต่อีกหลายคนก็ยังครุ่นคิดถึงวันเก่าๆ ทบทวนความรู้สึกและบทบาทของชีวิตที่ผ่านไปของตัวเอง ถูกบ้าง ผิดบ้าง ก็กลายเป็นบทเรียนที่ต้องแก้ไขและชื่นชม เราคงบอกไม่ได้ว่าชีวิตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เพียงแต่มีหน้าที่ที่ต้องทำให้ดีเท่าที่ทำได้ ทำเท่าที่กำลังสมองและสองมือยังไม่อ่อนแรง มีเหตุผลอะไรที่เราต้องท้อแท้ในขณะที่ยังไม่ได้เริ่มต้น หรือโทษตัวเองในวันที่ผิดพลาดมากกว่าที่จะแก้ไขให้ถูกต้องและดีกว่าที่เป็นอยู่ ทำไมต้องถดถอยในเมื่อสองขายังมีแรงที่จะเดินต่อไป ในถนนชีวิตสายนี้
ทุกวันนี้คนเรามัวตั้งคำถามให้กับตัวเองเสมอ ทำไมต้องเป็นอย่างนี้ ทำไมต้องล้มเหลว ทำไมต้องผิดหวัง ทำไมฉันไม่เหมือนคนอื่น หรือทำไมคนอื่นจึงไม่เป็นเหมือนฉันบ้าง แล้วก็นั่งทอดกายในซอกเก่าๆของความรู้สึก เป็นอย่างนี้เรื่อยมา ชีวิตจึงหยุดอยู่กับที่ ไม่มีวันจะเคลื่อนไหวได้ จะเปลี่ยนแปลงก็แต่ร่างกายที่มีอายุมากขึ้นเท่านั้นเอง
กล้าไหมที่จะเปลี่ยนแปลง กล้าพอใหมที่จะทำให้ดีขึ้น คนเราจะต่างกันก็ตรงนี้ ตรงที่กล้าพอหรือเปล่า อย่าเอาประสบการณ์เก่ามาคาดเดาอนาคตเพราะเพียงแต่คิดว่ามันจะต้องล้มเหลว เราก็จะล้มตั้งแต่ยังไม่ก้าวเดิน หรือวาดฝันมากเกินกว่าที่ควรจะได้ จะไม่เป็นการเอาเปรียบอนาคตเกินไปหรือกับความพยายามอันน้อยนิด แต่ต้องการบทสรุปอันสวยหรู
ก้าวไปเถอะพี่น้อง ด้วยหัวใจที่มุ่งมั่น เก็บเอาความฝันที่กระจัดกระจายอยู่ในเส้นทางสายนี้มาสอดร้อยให้สวยงามเท่าที่จะทำได้ จะภูมิใจได้มากกว่าใช่ใหม หากว่าได้เริ่มต้นและได้ทำอะไรที่อยากทำ แม้มันจะได้รับความสำเร็จที่ไม่สมบูรณ์เต็มร้อยก็ตาม
